II SA/Gd 703/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 sierpnia 2009r. Nr [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 sierpnia 2009 r. Nr [...], nakazującą W. P. rozbiórkę części budynku rekreacji indywidualnej – poddasza o konstrukcji murowanej i wymiarach zabudowy wynoszącej 210,1 m2, usytuowanego na działce nr [...] w P. gmina P. W skardze W. P. zawarł wniosek o wstrzymanie decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie rozbiórki w terminie zakreślonym przez organ spowoduje dokonanie rozbiórki w warunkach jesienno – zimowych, co może doprowadzić do zniszczenia, ewentualnie uszkodzenia pozostałych kondygnacji obiektu nie objętych nakazem rozbiórki. W dalszej części wniosku skarżący podniósł zarzuty dotyczące decyzji organu I instancji, odnoszące się do ograniczenia rozbiórki oraz podał, iż wykonanie decyzji doprowadziłoby do nieodwracalnych skutków i uniemożliwiłoby przeprowadzenia rozbiórki w sposób zaproponowany przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. W niniejszej sprawie wniosek dotyczy jedynie decyzji organu I instancji, ponieważ jednak decyzja ta pozostaje w granicach sprawy podlegającej rozpoznaniu przez Sąd, wniosek o wstrzymanie podlega rozpatrzeniu pod kątem przesłanek wymienionych w przytoczonym wyżej przepisie. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Opisana wyżej przedmiotowa rozbiórka części budynku z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody, a wyrządzenie tej szkody może w okolicznościach niniejszej sprawy dotknąć skarżącego. Jednakże dla skuteczności wniosku o wstrzymanie, ewentualnie powstała szkoda musi mieć znaczne rozmiary. Skarżący zaś we wniosku powołał się jedynie na okoliczności, które nie mieszczą się w katalogu przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji. Przytoczona wyżej argumentacja wniosku nie jest przekonywająca, nie wskazuje wprost na możliwość powstania "znacznej szkody" skutkiem wskazanej powyżej rozbiórki ani nie konkretyzuje wielkości możliwej szkody w stosunku do posiadanego majątku. Skarżący nie uprawdopodobnia również możliwości zaistnienia drugiej przesłanki wstrzymania, wymienione bowiem w art. 61 "trudne do odwrócenia skutki" oznaczają zdaniem Sądu skutki o charakterze prawnym a nie faktycznym, te zaś w niniejszej sprawie nie występują. Podkreślenia wymaga, iż uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, lecz w sposób określony w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, a te wskazane przez skarżącego nie mają znaczenia prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.