II SA/Gd 704/17

WyrokWSA w Gdańsku2018-01-10

Skład orzekający: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy spółka, która nie jest inwestorem, ma prawo wnieść zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym?
Ratio decidendi
Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego przysługuje wyłącznie inwestorowi. Skoro skarżąca spółka nie była inwestorem, jej zażalenie było niedopuszczalne, co skutkowało oddaleniem skargi jako bezzasadnej.
Stan faktyczny
Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg wydał postanowienie uzgadniające projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na to postanowienie zażalenie wniosła A Spółka z o.o., która nie była inwestorem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność tego zażalenia, powołując się na art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Spółka zaskarżyła postanowienie SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie uzgodnienia decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg, działając z upoważnienia Zarządu Powiatu, postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. ) – dalej w skrócie jako "u.p.z.p.", w związku z art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222) oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", uzgodnił pozytywnie, bez uwag projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla działek wymienionych w sentencji postanowienia uzgodnieniowego, położonych w obrębie Z., M., D. i S., dla inwestora D.F., polegającej na budowie ciągu pieszo-rowerowego, ścieżki rowerowej, chodnika, zatok autobusowych, obiektów inżynierskich, obiektów małej architektury, przebudowie skrzyżowań oraz zjazdów publicznych, remoncie istniejących zjazdów indywidualnych, budowie kanalizacji deszczowej, budowie oświetlenia drogowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na odcinku drogi krajowej [..] w km 300+500 - 311+300, wyłącznie w zakresie terenu przylegającego do pasa drogowego dróg powiatowych nr [..], nr [..] i nr [..]. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła A. W zażaleniu stwierdziła, że przysługuje jej ten środek zaskarżenia, a nadto zarzuciła, że w kwestionowanym postanowieniu poczyniono błędne ustalenia faktyczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2017 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność tego zażalenia. Kolegium wyjaśniło, że w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uzgodnienie w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego wymagane jest od zarządcy drogi i dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a. w formie postanowienia. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. A skoro tak, to w sytuacji skarżącej Spółki - niebędącej inwestorem - w sprawie zażalenie nie przysługuje, co w świetle art. 134 k.p.a. skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności zażalenia. W skardze na powyższe postanowienie A., zarzucając naruszenie art. 134 i art. 144 k.p.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji. Spółka stwierdziła, że z przywołanych powyżej przepisów nie wynika niedopuszczalność zażalenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 50 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) – dalej w skrócie jako "u.p.z.p.", inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wynika zaś, że decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Jak zaś stanowi art. 53 ust. 5 u.p.z.p. - uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Należy nadmienić, że przepis ten w brzmieniu obecnie obowiązującym wprowadzony został ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., nr 106, poz. 675) - art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, który weszła w życie 17 lipca 2010 r. Od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w brzmieniu wyżej przywołanym. Z treści zacytowanych przepisów wynika wprost, że wprowadzając wskazaną powyżej zmianę art. 53 u.p.z.p. ustawodawca świadomie i celowo pozbawił inne - poza inwestorem - strony postępowania możliwości zaskarżenia postanowienia uzgodnieniowego. W tej sprawie jest bezsporne, że skarżąca Spółka nie jest inwestorem, jest nim bowiem D. F. Konstrukcja normy prawnej wyrażonej w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. oznacza, że innym podmiotom (poza inwestorem) nie przysługuje prawo złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia. Brak natomiast legitymacji do zaskarżenia decyzji (postanowienia) stanowi podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (zażalenia) z przyczyn podmiotowych. Jak się przyjmuje w doktrynie, niedopuszczalność odwołania (zażalenia) z przyczyn podmiotowych - stwierdzaną w formie postanowienia - należy odnieść do przypadków gdy z okoliczności sprawy wynika wprost ograniczenie podmiotowe, a zatem gdy tak stanowi expressis verbis prawo i nie zachodzi konieczność czynności wyjaśniających (por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2016, str. 601). Takim przepisem w niniejszej sprawie jest art. 53 ust. 5 u.p.z.p., który wprost stanowi jakiemu jedynie podmiotowi przysługuje prawo wniesienia zażalenia w tej sprawie. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a. Przepis ten dotyczy pierwszego etapu postępowania odwoławczego (także dotyczącego zażaleń z mocy art. 144 k.p.a.), w którym następuje badanie wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym. Na tym etapie organ odwoławczy jest obowiązany ocenić czy odwołanie (zażalenie) jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Negatywny wynik badania wstępnego skutkuje wydaniem jednego z wymienionych w art. 134 k.p.a. rozstrzygnięć, tj. stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (zażalenia) lub stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (zażalenia). Przepis art. 134 k.p.a. nie wskazuje warunków, jakie decydują o dopuszczalności środka odwoławczego. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może bowiem wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym, a te wynikać mogą z przepisów szczególnych, jakim w tym przypadku jest art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Skoro zatem skarżąca Spółka nie jest inwestorem, zasadne było stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego przez nią zażalenia na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło