II SA/Gd 708/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Referent Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. C. na decyzję Wojewody z dnia 30 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych oddala skargę. W dniu 11 kwietnia 2008 r. L. C. dokonał zgłoszenia planowanego przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu przydomowej oczyszczalni ścieków [...] na działce nr [...] obręb [...] w N. Planowany termin rozpoczęcia robót został określony na dzień 11 maja 2008r. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2008r., powołując się na przepis art. 30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane/ tj. Dz. U. z 2003r.Nr 207, poz. 2026 ze zm./, Starosta Powiatowy w K. nałożył na L. C. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez złożenie postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. uzgadniającego inwestycję, szkicu sytuacyjnego sporządzonego na aktualnym podkładzie mapowym w skali 1;1000 lub 1:500, obejmującego położenie projektowanej oczyszczalni oraz jej wymiary oraz do złożenia decyzji Starosty wyłączającej część działki, na której zaprojektowano oczyszczalnię z użytkowania leśnego. W dniu 29 kwietnia 2008r. L. C. w związku z otrzymanym postanowieniem złożył postanowienie państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 28 kwietnia 2008r. uzgadniające dokumentację dotyczącą projektu lokalizacji budowy przydomowej oczyszczalni ścieków bez uwag oraz przedłożył szkic sytuacyjny sporządzony na aktualnym podkładzie w skali 1: 1000. Decyzją z dnia 6 maja 2008 r. Starosta, na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 104 Kpa, zgłosił sprzeciw w sprawie robót budowlanych objętych zgłoszeniem podnosząc, że w wykonaniu postanowienia z dnia 29 kwietnia 2008r. L. C. nie dostarczył decyzji Starosty wyłączającej część działki, na której zaprojektowano przydomową oczyszczalnię ścieków z użytkowania leśnego, w związku z czym zgłoszenie nie jest kompletne. Organ I instancji wskazał, że z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia wynika, że teren, na którym oczyszczalnia została zaprojektowana oznaczony jest konturem klasyfikacyjnym LsV / użytek – las klasy piątej/. Organ wskazał nadto, że przydomowa oczyszczalnia ścieków nie jest obiektem służącym gospodarce leśnej . Zgodnie więc z ustawą z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych decyzja wyłączająca część działki z użytkowania leśnego jest wymagana. W odwołaniu od tej decyzji L. C. zarzucił, że powód , dla którego wniesiono sprzeciw nie istnieje. Odwołujący podniósł, że las znajduje się od strony północnej siedliska, natomiast samo siedlisko, plac manewrowy /miejsce planowanego drenażu/ nigdy nie było i nie jest obecnie terenem leśnym. Skarżący zarzucił, że mapy, jakimi dysponuje Wydział Geodezji Starostwa Powiatowego dotyczące gospodarstwa odwołującego zawierają rażące błędy, między innymi jeżeli chodzi o teren leśny to siedlisko znajduje się poza tym terenem, natomiast mapa wskazuje, że siedlisko jest w lesie. Odwołujący podał, że mapy te zawierają rażące błędy, mimo że zostały wykonane stosunkowo niedawno. Odwołujący podał nadto, że władze powiatowe przyznały, że mapy odbiegają od rzeczywistości, lecz skoro takimi mapami dysponują, to nie mogą ich pominąć przy wydawaniu decyzji. Jednocześnie zasugerowano odwołującemu aby na własny koszt zlecił wykonanie rzeczywistych nieposiadających błędów map. Odwołujący wskazał, że przydomowa oczyszczalnia ścieków, którą zamierza zainstalować jest nowoczesna, ekologiczna, spełniająca wszystkie normy polskie i europejskie. Powołując się na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie decyzji podnosząc, że powód dla którego wniesiono sprzeciw nie istnieje. Wojewoda decyzją z dnia 30 lipca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę uzupełnił materiał dowodowy o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wyrys z ewidencji gruntów. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy- Prawo budowlane / tekst jednolity Dz. U. Nr 207 z 2003r, poz. 2016 ze zm./ budowa indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności 7,50m³ na dobę jest inwestycją niewymagającą pozwolenia na budowę i podlegającą zgłoszeniu właściwemu organowi. W myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Organ II instancji powołał treść § 10ust. 2 uchwały Rady Gminy K. nr [...] z dnia 15 września 2006r.w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb geodezyjny N., na terenie gminy K.: " tereny objęte planem nie posiadają kanalizacji sanitarnej- ścieki gromadzone są w zbiornikach bezodpływowych. Projektuje się kanalizację sanitarną w systemie grawitacyjno-pompowym dla odprowadzania ścieków sanitarnych z istniejącej i projektowanej zabudowy do istniejącej oczyszczalni ścieków w m. W. K., po jej rozbudowie / poza obszarem planu/. Tymczasowo do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej, dopuszcza się gromadzenie ścieków sanitarnych w zbiornikach bezodpływowych z wywozem do istniejącej oczyszczalni ścieków w miejscowości W. K." Organ II instancji powołując się na powyższy zapis planu wskazał, iż z jego treści wynika, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków narusza ustalenia w/wym. planu miejscowego. W tej sytuacji przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego zobowiązuje organ do wniesienia sprzeciwu w sprawie prowadzenia robót, których wykonanie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. L. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję ponawiając zarzuty zgłoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a mianowicie iż jego siedlisko nie znajduje się na terenie leśnym a nadto zarzucił organowi II instancji przekroczenie swoich uprawnień, poprzez wydanie decyzji, w przedmiocie nie objętym rozstrzygnięciem Starosty i w konsekwencji nie objętym przedmiotem zaskarżenia. Skarżący wskazał, że Wojewoda rozpatrując sprawę nie odniósł się do zgłaszanych argumentów i zarzutów odwołania. Z treści decyzji organu II instancji wynika, że kwestie podniesione w rozstrzygnięciu Starosty nie są istotne. Odnosząc się do decyzji Wojewody skarżący podał, że w Gminie K. jest jedynie hipotetyczny projekt przebiegu kanalizacji- siedlisko skarżącego jest tak położone, że ze względu na koszty nikt nie będzie przeprowadzał obok niego instalacji kanalizacyjnej i wodociągowej, zabudowania skarżącego znajdują się w odległości 4 km od projektowanych instalacji, skarżący z tych powodów korzysta z własnej studni a nie wodociągu wiejskiego. Z tych też przyczyn zmuszony jest posiadać własną oczyszczalnię ścieków, chroniącą grunty przed zanieczyszczeniami ze ścieków przydomowych. Skarżący podniósł, że ze względu na zabudowę rozproszoną w jakiej znajduje się jego siedlisko zmuszony jest wręcz do posiadania własnej studni i oczyszczalni ścieków. Gdyby możliwe było przyłączenie się do urządzeń gminnych, to skarżący skorzystałby z tego prawa nie ponosząc kosztów na własne urządzenia. Odnosząc się do tekstu planu miejscowego powołanego przez Wojewodę skarżący podniósł, że plan ten nie mówi nic o takich urządzeniach jak przydomowa oczyszczalnia ścieków, a jedynie wskazuje jak należy postępować do czasu zbudowania kanalizacji, a więc nie zakazuje mieszkańcom stosowania urządzeń w celu ochrony przyrody i gruntów. Skarżący wskazał, że stanowisko Wojewody jest więc niezrozumiałe, albowiem nie wskazuje co należy zrobić by postępując zgodnie z prawem, chronić przyrodę oczyszczając ścieki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sąsowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem rozpoznając sprawę organy nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./ zgłoszenia właściwemu organowi wykonywania robót budowlanych należy dokonać przed terminem ich zamierzonego rozpoczęcia. Do wykonywania prac budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Stosownie zaś do art. 30 ust. 6 właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1/ zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2/ budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; 3/ zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 3/ ustawy-Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, będąca przedmiotem sprawy, indywidualna przydomowa oczyszczalnia ścieków o wydajności do 7,50m³ na dobę. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący dokonał zgłoszenia przystąpienia do wykonania robót budowlanych w dniu 11 kwietnia 2008r. Decyzja organu I instancji z dnia 6 maja 2008 r., wnosząca sprzeciw w sprawie zgłoszonych robót budowlanych, została doręczona inwestorowi w dniu 9 maja 2008r. Zatem decyzja organu I instancji została wydana w terminie przewidzianym w wyżej przywołanym przepisie ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji wskazać należy, że sprzeciw został przez organ skutecznie wniesiony. Na marginesie wskazać należy, że przepis art. 30 ust. 2 ustawy-Prawo budowlane zezwala organowi administracji na nałożenie na zgłaszającego w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie. W tej sytuacji termin wniesienia sprzeciwu, w drodze decyzji, rozpoczyna bieg po zakończeniu wyznaczonego przez organ terminu do uzupełnienia dokumentów i wynosi 30 dni. W rozpatrywanej sprawie wyżej opisane obowiązki zostały nałożone na skarżącego postanowieniem z dnia 22 przez Starostę Powiatowego w K. Skarżący zgłosił ich wykonanie w dniu 29 kwietnia 2008r. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego przewiduje obowiązek wniesienia sprzeciwu w razie dokonania przez inwestora zgłoszenia, które narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Wobec takiego brzmienia cytowanego przepisu stanowiącego o obowiązku wniesienia sprzeciwu uznać należy, że zarówno sprzeciw wniesiony przez organ I instancji, jak i rozstrzygnięcie organu odwoławczego miał swoją podstawę prawną w cyt. przepisie art. 30 ust. 6 pkt 2. Mianowicie organ I instancji powołał się na naruszenie przepisów prawa / ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych/, natomiast organ II instancji na naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym za niezasadny uznać należy zarzut skarżącego, że Wojewoda naruszył prawo orzekając poza rozstrzygnięciem Starosty i poza zakresem zaskarżenia. Naruszenie przepisów prawa lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania miejscowego stanowi jedną, tę samą podstawę dla wniesienia sprzeciwu. W tej sytuacji organ II instancji rozpoznając sprawę uprawniony był do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji na tej podstawie, że sprzeciw organu I instancji został wniesiony na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy /podstawa prawna wniesienia sprzeciwu/ mimo, że organ ten wniósł sprzeciw powołując się na naruszenie przepisów prawa, natomiast organ II instancji wskazał na naruszenie ustaleń planu miejscowego. Zgodnie z §10 ust. 2 planu miejscowego regulującym zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej w zakresie gospodarki ściekami sanitarnymi tereny objęte planem nie posiadają kanalizacji sanitarnej- ścieki gromadzone są w zbiornikach bezodpływowych. Projektuje się kanalizację sanitarną w systemie grawitacyjno-pompowym dla odprowadzania ścieków z istniejącej i projektowanej zabudowy do istniejącej oczyszczalni ścieków w m. w. K., po jej rozbudowie / poza obszarem opracowania planu/; Tymczasowo do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej, dopuszcza się gromadzenie ścieków sanitarnych w zbiornikach bezodpływowych z wywozem do istniejącej oczyszczalni ścieków w miejscowości W. K. Schemat sieci kanalizacji sanitarnej oraz lokalizację urządzeń związanych z odprowadzaniem ścieków sanitarnych na terenie objętym planem ilustruje załącznik do uchwały "Ideogram inżynieryjnego uzbrojenia terenu". Sąd uznał, że wykładnia cytowanych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków nie została przez zapisy planu dopuszczona do stosowania. Zapisy te bowiem stanowią, że do czasu wykonania kanalizacji sanitarnej dopuszczono możliwość budowy i gromadzenia ścieków sanitarnych w zbiornikach bezodpływowych z wywozem do istniejącej oczyszczalni. Zatem ustalenie, że brak jest możliwości budowy przydomowej oczyszczalni ścieków jest zgodne z prawem, w rozpatrywanej sprawie zgodne z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Wskazać należy, że jedynie zmiana postanowień planu w zakresie gospodarki ściekami, poprzez zmianę uchwały o planie miejscowym w powyższym zakresie przez Radę Miasta , czy np. w drodze orzeczenia Sądu, umożliwiłaby wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków na obszarze objętym planem. Tym samym Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że budowa objęta zgłoszeniem skarżącego narusza ustalenia planu miejscowego. Organ II instancji dokonał więc w sposób prawidłowy wykładni zapisów planu i prawidłowo zastosował przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W tym stanie faktycznym i prawnym, zarzut skarżącego, iż organ II instancji nie odniósł się do zgłoszonych argumentów i zarzutów odwołania, jest w sprawie bezprzedmiotowy. Skoro bowiem podstawą wniesienia sprzeciwu był cyt. wyżej przepis Prawa budowlanego to organ II instancji, niezależnie od istnienia lub nieistnienia wskazanej przez organ I instancji sprzeczności, nie mógł odwołania uwzględnić poprzez uchylenie decyzji organu I instancji. Sąd administracyjny stosownie do powołanego przepisu ocenia legalność, a więc zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa, tj. art. 30 ust.6 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z zapisami § 10 ust. 2 uchwały Rady Gminy K. z dnia 15 września 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji skarga nie mogła być uwzględniona W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.