II SA/Gd 710/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. U. i H. U. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uzupełnienia i sprostowania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie prac budowlanych postanawia odrzucić skargę. Opisanym wyżej zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił, na podstawie art. 111 § związku z art. 126 kpa, uzupełnienia i sprostowania postanowienia własnego z dnia 29 sierpnia 2007 r. Nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lipca 2007 r. Nr [...] o zawieszeniu postępowania prowadzonego w sprawie prac budowlanych. Zaskarżone postanowienie zapadło na skutek wniosku złożonego przez D. i H. U., którzy w piśmie z dnia 3 września 2007 r. żądali "uzupełnienia i sprostowania postanowienia z dnia 29 sierpnia 2007 r. na podstawie art. 111 kpa". W skardze na postanowienie PWINB z dnia 29 sierpnia 2007 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący, jak wynika z jej treści, domagają się uchylenia przedmiotowego postanowienia, powołując się na uzasadnienie zawarte w zażaleniach i wnioskach skierowanych do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wstępna kontrola skargi przez Sąd obejmuje przede wszystkim badanie dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie i na inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oceniając dopuszczalność zaskarżenia postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 sierpnia 2007 r. wskazać należy, iż instytucja uzupełnienia decyzji (postanowienia) została tak skonstruowana w art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, że należy wykluczyć możliwość, aby od orzeczeń w tym przedmiocie przysługiwały środki odwoławcze. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2000 r. sygn. akt IISA/Gd 1983/98 (publ. ONSA z 2002 r. Nr 1, poz. 23) wyraził stanowisko, że orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 Kpa), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 Kpa), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domagała się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ponadto NSA wskazał w uzasadnieniu tego wyroku, że zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia – art. 111 § 2 kpa). Zgodnie z art. 107 § 1 kpa akt wydany w wyniku rozpoznania takiego żądania powinien zawierać nowe pouczenie o terminie wniesienia odwołania od decyzji objętej żądaniem, uwzględniając treść art. 111 § 2 kpa. Podobnie w nauce prawa wyrażony został pogląd, iż decyzja administracyjna podjęta w trybie uzupełnienia nie jest odrębną, samoistną decyzją, lecz dodatkowym składnikiem, o którym mowa w art. 111 § 1 kpa. Nie przysługuje zatem od niej odrębne odwołanie (por. m.in. Zbigniew Janowicz, Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1999r., str. 323). Stosownie do treści art. 126 kpa przepis art. 111 stosuje się odpowiednio do postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy zaprezentowane powyżej. W szczególności brak jest wyraźnego wskazania w art. 111 kpa dopuszczalności zaskarżenia decyzji (postanowienia) w przedmiocie uzupełnienia co do rozstrzygnięcia. Skoro zatem postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia, wydane na podstawie art. 111 kpa, jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie jest to bowiem postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.sa). Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. W ocenie Sądu i w świetle zaprezentowanych wyżej poglądów wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie powołanych wyżej przepisów skargę jako niedopuszczalną odrzucił.