II SA/Gd 711/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. D. od decyzji Wojewody z dnia 28 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia odrzucić sprzeciw. Wojewoda decyzją z dnia 28 sierpnia 2017 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję Starosty z dnia 30 grudnia 2016 r. nr [..] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta została doręczona stronom, z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu odwoławczego, w tym skarżącemu w dniu 1 września 2017 r. W dniu 2 października 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł za pośrednictwem Wojewody pismo zatytułowane jako skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Pismo skarżącego z dnia 2 października 2017 r. należało uznać za sprzeciw od wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej. Zgodnie bowiem z treścią z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Z art. 64c § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji. Termin ten uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego (§ 2). W takim przypadku sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy (§ 3). Powyższe przepisy obowiązują od dnia 1 czerwca 2017 r. i mają zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych od tej daty. Wynika to z treści art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), który stanowi, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. Stosownie do art. 64b § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja z dnia 28 sierpnia 2017 r. została doręczona skarżącemu w dniu 1 września 2017 r. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał zatem dla skarżącego w dniu 15 września 2017 r. Skarżący wniósł natomiast sprzeciw w dniu 2 października 2017 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 64c § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił sprzeciw na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie bowiem do art. 85 tejże ustawy czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, niezależnie od tego, że nastąpiło to na skutek błędnego pouczenia. W tym miejscu wyjaśnić jednakże należy, że w takiej sytuacji stronie przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 87 ustawy. W orzecznictwie przyjęto zaś, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zaliczyć należy także brak pouczenia lub błędne pouczenie przez organ administracji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia oraz terminach i sposobie ich wniesienia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 417/09, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).