II SA/Gd 712/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. Z. i K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu uchyla zaskarżoną decyzję. Starosta Ch. decyzją z dnia 21 grudnia 2009r. nie uwzględnił wniosku J. i K. Z. do sporządzanego projektu uproszczonego planu urządzenia lasu dla obrębu ewidencyjnego Ł. L. i na działce ewidencyjnej nr [...] w oddziale 4g powierzchnię 0,26 ha pozostawił jako las. Decyzja została podjęta na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (tekst jednolity Dz.U. z 2005r., nr 45, poz. 435 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji, w którego nagłówku wskazano, iż stanowi pismo J. i K. Z., zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z 12 marca 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że z projektu planu urządzenia lasu wynika, że cześć działki nr [...] o powierzchni 0,26 ha figuruje jako las i rzeczywiście jest porośnięta lasem. Potwierdza to także kopia mapy ewidencyjnej. W tej sytuacji brak jest postaw do uwzględnienia wniosku stron o wyłączenie spornej powierzchni z upraw leśnych objętych planem urządzenia lasu. J. i K. Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W skardze zostały ponowione zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011r. skarżący K. Z. wyjaśnił, że w poprzednim planie urządzenia lasu przedmiotowy teren nie stanowił lasu lecz był nieużytkiem. Skarżący dokonali zalesienia części działki nr [...] w 2006 pozostawiając sporny teren, gdyż chcieli aby pozostał nieużytkiem. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, powtarzając dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wydając zaskarżoną decyzję stwierdziło, iż czyni to po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez J. i K. Z. Zgodnie z treścią art. 63 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego jeżeli odwołanie wnoszone jest do organu w formie pisemnej, to musi ono zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresu i żądania oraz powinno być podpisane przez wnoszącego lub jego pełnomocnika. W przypadku wniesienia pisma przez pełnomocnika winien on - zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a., dołączyć do odwołania oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z nagłówka pisma z dnia 7 stycznia 2010r. wynika, że jest to pismo J. i K. Z., a zostało ono podpisane: "J.K. Z.". Odwołanie nie zostało podpisane przez wnoszące je osoby, co więcej nie można nawet uznać, że jest to podpis jednej ze składających odwołanie osób. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy winien był zatem stwierdzić, iż pismo to zawierało braki, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu przed ich usunięciem (art. 63 § 3 k.p.a. i art. 33 § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a.). Przed rozpoznaniem wniesionego w niniejszej sprawie odwołania organ odwoławczy winien był zatem uzupełnić wskazane powyżej braki przedmiotowego pisma w trybie art. 64 § 2 k.p.a., czego jednakże nie uczynił. Tym samym rozpoznając odwołanie przed wyjaśnieniem powyższej kwestii organ naruszył zarówno art. 138 § 1 k.p.a., jak i przytoczone powyżej przepisy dotyczące wymogów formalnych odwołania, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd zważył przy tym, iż w świetle powyższych ustaleń rozstrzyganie o zasadności decyzji wydanej przez Starostę Ch. w dniu 21 grudnia 2009r. byłoby przedwczesne, ponieważ to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. musi najpierw prawidłowo rozpatrzyć niniejszą sprawę i w tym celu przeprowadzić postępowanie administracyjne w sposób zgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy winien przy tym w pierwszej kolejności uzupełnić braki formalne pisma z dnia 7 stycznia 2010r. (zgodnie z treścią art. 33, art. 63 i art. 64 k.p.a. Dopiero po uzupełnieniu braków odwołania możliwe będzie merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy.