II SA/Gd 716/16

Dnia 23 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. i A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2016 roku, nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. N. i A. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2016 roku, nr [..], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z dnia 21 maja 2015 r., nr [..] ustalającą S. O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji istotnych odstępstw od projektu w realizowanym budynku mieszkalnym na terenie działek nr [..], nr [..], nr [..] i części działki nr [..] w K. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że w przypadku braku wstrzymania jej wykonalności wnioskodawczyni może, jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, doprowadzić do zakończenia postępowania legalizacyjnego przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. To zaś, zdaniem skarżących, może wiązać się ze znacznymi kosztami, w szczególności obowiązkiem uiszczenia opłaty legalizacyjnej, kosztami ewentualnych prac budowalnych dostosowujących budynek do obecnych norm, koniecznością nabycia części działki skarżących, którą zajmuje budynek wnioskodawczyni. Wskazali także, że uchylenie decyzji obu instancji może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody stronom postępowania. Rozpatrując przedmiotowy wniosek Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby prawidłowo uzasadniony wniosek mógł zostać pozytywnie rozpoznany przez Sąd, konieczne jest rozważenie, czy decyzja, której dotyczy, nadaje się do wykonania i tego wykonania wymaga, tj. czy możliwe jest doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji, do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w takim akcie. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, decyzja ustalająca warunki zabudowy nie wywołuje skutków materialnoprawnych, ze względu na które podlegałyby wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem jedynie istnienie stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 713/10; z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1322/15; z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 104/16; z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1200/16 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwaga ta zachowuje aktualność także, gdy - jak wskazali we wniosku skarżący -inwestor zmierza do legalizacji istotnych odstępstw od projektu w realizowanym już budynku mieszkalnym. Zarówno bowiem w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed rozpoczęciem procesu inwestycyjnego, jak też w sytuacji gdy decyzja taka wydawana jest dla inwestycji w trakcie budowy lub po jej zakończeniu, stanowi jedynie stwierdzenie określonych okoliczności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OZ 657/13, a także postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 278/15; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 320/15; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1624/11 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący domagają się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza z dnia 21 maja 2015 r. wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a zatem rozstrzygnięcia niepodlegającego wykonaniu. Z tych przyczyn brak jest podstaw do udzielenia stronom ochrony tymczasowej, polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodatkowo wskazać należy, że przedmiotowy wniosek nie mógł zostać uwzględniony również dlatego, że skarżący nie przytoczyli żadnej argumentacji wskazującej na wystąpienie znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków po ich stronie. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej ma charakter wyjątkowy, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.; a także J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3 - str. 218). Strona skarżąca nie wykazała, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów powstanie w jej majątku w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, zaś przytoczone w uzasadnieniu okoliczności nie dotyczą skarżących, lecz inwestorki. Skarżący wskazali bowiem jedynie na konieczność uiszczenia opłaty legalizacyjnej, poniesienia kosztów prac budowlanych dostosowujących budynek do obecnych norm czy nabycia części działki skarżących oraz podnieśli bardzo ogólnie, że uchylenie decyzji obu instancji może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody stronom postępowania. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., wobec braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekł jak w sentencji postanowienia.