II SA/Gd 717/12

Dnia 17 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 października 2012 roku, nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 października 2012 roku, którą Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza z dnia 20 lutego 2012 roku o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez tenże organ pierwszej instancji, M. L. i M. L. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie przyniesie im niepowetowaną szkodę. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2012 roku, poz. 267 ze zm.). W ocenie Sądu charakter zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji wyklucza wstrzymanie jej wykonania. W doktrynie prawa jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis, Warszawa 2004, str. 122; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296; B. Dauter, B. Gruszyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wydanie II, Zakamycze, Kraków 2006, str. 160). Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji nie posiada tak rozumianej cechy wykonalności. Jej istotą jest bowiem uchylenie decyzji Burmistrza i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja kasacyjna nie rodzi dla stron żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym, nie może zatem skutkować powstaniem okoliczności określonych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na skutek rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zostaje wyeliminowana decyzja organu pierwszej instancji, zaś sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez tenże organ. Dopiero wykonanie ostatecznej decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości może ewentualnie wywołać niekorzystne skutki opisywane przez skarżących. W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd – na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosku skarżących nie uwzględnił.