II SA/Gd 718/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, oraz postanowienia z dnia 11 kwietnia 2007 r., nr [...], o nałożeniu grzywny nałożonej w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2007 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 maja 2007 r., odmawiające umorzenia grzywny nałożonej na B. B. postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2007 r., w celu przymuszenia jej do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] w K. B., gmina K. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła B. B. W uzasadnieniu skargi skarżąca zażądała wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, oraz postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia 11 kwietnia 2007 r., wyjaśniając, że wykonanie tych postanowień wyrządziłoby jej znaczną szkodę oraz spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze.) po przekazaniu sądowi skargi sąd ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarówno postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, jak też postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki, dlatego też należy odrębnie rozważyć oba żądania skarżącej. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady cechy wykonalności nie mają rozstrzygnięcia odmowne (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). Podkreślić przy tym należy, iż postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczy tylko kwestii procesowej rozstrzyganej w toku postępowania i nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków na skarżącą, zatem jego wstrzymanie, w świetle wyżej przytoczonych przepisów, nie jest możliwe. Natomiast odnosząc się do żądania wstrzymania wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wyjaśnić należy odrębnie, dlaczego Sąd w niniejszym postępowaniu nie może uwzględnić także tego wniosku skarżącej. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 in fine p.p.s.a sąd może wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe jest zatem znaczenie pojęcia "w granicach danej sprawy" oraz "we wszystkich postępowaniach" w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.. Zwrot "we wszystkich postępowaniach", wskazuje, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi tu zatem zarówno o postępowania zaliczane do trybu zwykłego, a więc toczące się przed organem pierwszej i drugiej instancji, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego, a więc także postępowania w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowej bądź dotkniętej wadami niekwalifikowanymi (art. 154 § 1, art. 155 i 161 § 1 k.p.a.). Rozważając znaczenie sformułowania "w granicach danej sprawy" należy przyjąć, że ustawodawca odsyła w tym zakresie do pojęcia sprawy administracyjnej i to w jej rozumieniu materialnoprawnym, a więc wymagającej identyczności podmiotów, identyczność przedmiotu oraz identyczność podstawy prawnej i faktycznej. Przedmiotem postępowania o nałożenie grzywny w celu przymuszenia było nałożenie na stronę określonego obowiązku. Postępowanie toczyło się w trybie zwyczajnym i zakończone zostało prawomocnym postanowieniem organu pierwszej instancji. Skarżąca zainicjowała kolejne postępowanie, którego przedmiotem było umorzenie postępowania w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Organy obu instancji badając sprawę uznały, że wniosek jest nie zasadny i odmówiły umorzenia, co spowodowało wniesienie rozpoznawanej skargi . Należy podkreślić, że oba postępowania są postępowaniami odrębnymi, posiadającymi inny przedmiot postępowania oraz inne podstawy prawne i faktyczne, zatem niemożliwe jest wstrzymanie wykonania prawomocnego postanowienia wydanego w istocie w innej niż rozpoznawana sprawie administracyjnej. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3-5 (a contrario) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji postanowienia.