II SA/Gd 719/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G., W. G. i P. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 września 2000 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić skarżącej J. G. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 10 listopada 2010 r. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. wydanym na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę J. G., W. G. i P. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 września 2000 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 11 grudnia 2010 r. W piśmie wniesionym dnia 2 sierpnia 2011 r. J. G. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie tego wyroku. Skarżąca podniosła, iż nie została poinformowana o przedmiotowej sprawie. Adres, na który przesłano zawiadomienie o rozprawie jest jej adresem stałego zameldowania ale obecnie mieszka ona w innym mieście. O wydanym w sprawie wyroku dowiedziała się, kiedy jej brat P. G. odebrał pismo z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 11 lipca 2011 r. W piśmie z dnia 6 września 2011 r. J. G. wyjaśniła, iż przyczyna uchybienia terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku ustała z dniem 27 lipca 2011 r., kiedy to P. G. przesłał jej w postaci elektronicznej pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie zaś z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Skarżąca wykazała, iż wniosek o przywrócenie terminu złożyła w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Oceniając zasadność wniosku Sąd stwierdził, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Przytoczone w uzasadnieniu wniosku okoliczności faktyczne nie świadczą o braku winy strony w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Za niedopuszczalne uznaje się przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się zawinienia w uchybieniu terminu, mającego charakter choćby lekkiego niedbalstwa. Skarżąca wskazała, iż uchybiła terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku ze względu na to, iż nie otrzymała zawiadomienia o rozprawie. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu (art. 70 § 2 p.p.s.a.). Na rozprawie w dniu 25 lutego 2004 r. ojciec skarżącej W. G. wskazał, iż skarżąca zamieszkuje wraz z nim pod adresem w W. przy ul. Z., natomiast tymczasowo przebywa ona w K.. W toku postępowania wskazał on adres J. G. – K. Pl. S. Skarżącej doręczono korespondencję na ten adres wraz z wymaganym pouczeniem. (vide: potwierdzenie odbioru k. 39) Korespondencja kierowana do skarżącej na adres w K. w dniu 30 kwietnia 2010 r. powróciła z adnotacja "adresat wyprowadził się". (vide: potwierdzenie odbioru k. 77) Przesyłka skierowana pod ten sam adres, zawierająca zawiadomienie o rozprawie, która odbyła się w dniu 10 listopada 2010 r., wobec nie wskazania zmiany adresu na mocy art. 70 § 2 p.p.s.a. została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Nadto skarżącej przesłano zawiadomienie o rozprawie na adres stałego zamieszkania w W. przy ul. Z. Przesyłkę tę dwuktrotnie awizowaną pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. Fakt, iż skarżąca zmieniła adres w toku postępowania nie uzasadnia przywrócenie uchybionego terminu. Skarżąca zaniedbała bowiem wykonania obowiązku poinformowania Sądu o tym fakcie, co świadczy o jej zawinieniu w uchybieniu terminu. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 87 § 2 p.p.s.a. a contrario odmówił skarżącej przywrócenia terminu.