II SA/Gd 722/11

Dnia 13 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 1 lipca 2011 roku, nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: skargę odrzucić. Wojewoda - rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 1 lipca 2011 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia 26 maja 2011 roku, podjętej w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w rejonie ulic N. w mieście G. W skardze z dnia 2 sierpnia 2011 roku na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina G. domagała się jego uchylenia. Zarządzeniem z dnia 5 września 2011 roku wezwano Gminę G. do nadesłania w terminie 14 dni uchwały Rady Miasta w przedmiocie wniesienia do sądu skargi na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 14 września 2011 roku. W dniu 19 września 2011 roku pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przedłużenie terminu przedłożenia uchwały, a następnie, w piśmie z dnia 3 października 2011 roku, oświadczył, że cofa skargę z uwagi na odrzucenie projektu uchwały o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody przez Radę Miasta w dniu 29 września 2011 roku. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd - badając dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie, miał na uwadze, że zgodnie z treścią art. 98 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej jako u.s.g.) rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich podjęcia (ust. 1); do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone; podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (ust. 3). Uchwała podejmowana w trybie art. 98 ust. 3 u.s.g. stanowi materialnoprawną przesłankę wniesienia skargi, dającą upoważnienie do zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Mieć zatem należało na uwadze, że skarga, nawet wniesiona do sądu administracyjnego przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego w przewidzianym w art. 98 ust. 1 u.s.g. terminie, nie może zostać uznana za wniesioną skutecznie, jeżeli nie została podjęta uchwała organu uchwałodawczego tej jednostki o skierowaniu skargi do sądu. Wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze bez załączenia uchwały rady gminy o wniesieniu skargi uznać należy zatem za wniesienie skargi bez uzyskania wymaganego przepisem prawa stanowiska właściwego organu gminy. Sąd może przy tym wezwać skarżącą gminę do nadesłania wymaganej uchwały w zakreślonym terminie. W niniejszej sprawie skarżąca, wnosząc skargę, nie przedłożyła uchwały Rady Miasta, o której mowa w art. 98 ust. 3 u.s.g., jak również nie nadesłała takiej uchwały na wezwanie Sądu, wyjaśniając przy tym, że projekt takiej uchwały został odrzucony przez Radę Miasta w dniu 29 września 2011 roku. Przyjąć zatem należało, że zamiar zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego nie uzyskał, wymaganej ustawowo, akceptacji Rady Miasta, wyrażanej w formie uchwały. W ocenie Sądu za niedopuszczalne należało uznać zatem wniesienie skargi przez Gminę bez uzyskania wymaganej ustawowo uchwały Rady Miasta o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego w trybie art. 98 ust. 3 u.s.g. Oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na to, że cofnąć można skargę skutecznie wniesioną, która nadaje się do merytorycznego rozpoznania. Cofnięcie skargi - jako czynność dyspozycyjna strony, może bowiem mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 roku, sygn. akt I OSK 1829/07, Baza Orzeczeń Lex nr 335007).W sytuacji zatem gdy skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze nie została zaakceptowana przez organ gminy w trybie uchwały z art. 98 ust. 3 u.s.g., skargi nie można było uznać za wniesioną skutecznie, co musi skutkować odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarżąca Gmina nie wykazała, że dysponuje uchwałą Rady Miasta o zaskarżeniu przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego, wydaną w trybie art. 98 ust. 3 u.s.g., i z tej przyczyny, uznając skargę za niedopuszczalną, ją odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).