II SA/Gd 724/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2002 r. sprawy ze skargi Zbigniewa D. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia 31 marca 2000 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania - oddala skargę. Decyzją z dnia 2 marca 2000 r. (...) Burmistrz Ś. odmówił Zbigniewowi D. wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 34/25 położonej w Ś. przy ul. R. 7 na prowadzenie działalności - klubu nocnego. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ powołał art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz par. 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub niewykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 47/. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wymieniona nieruchomość znajduje się w jednostce bilansowej B 8 MN, UR miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. uchwalonego uchwałą nr 421/93 Rady Miejskiej w Ś. z dnia 14 czerwca 1993 r. i opublikowanego w Dz.Urz. Woj. B. nr 11 poz. 150. Zgodnie z zapisem planu wspomniana jednostka bilansowa stanowi teren budownictwa jednorodzinnego z warsztatami rzemieślniczymi. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności - przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenia do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie, bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne. Równocześnie zgodnie z par. 10 cytowanego wyżej rozporządzenia MGPiB z dnia 15 grudnia 1994 r. właściwy organ wydaje pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części po stwierdzeniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi polskimi normami. W ocenie organu działalność klubu nocnego nie jest działalnością z dziedziny rzemiosła i tym samym byłaby sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta uzasadnia, zatem odmowę wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji Zbigniew D. stwierdził, że rozstrzygnięcie organu narusza jego prawo własności w zakresie decydowania o przeznaczeniu nieruchomości. Ponadto twierdził, że nie widzi sprzeczności pomiędzy działalnością rzemieślniczą a prowadzeniem klubu nocnego, którego funkcjonowanie jest mniej uciążliwe dla środowiska i mieszkańców. Wskazywał również, że parter jego budynku nadaje się do podjęcia zamierzonej przez niego działalności bez jakichkolwiek przeróbek przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Rozpoznając odwołanie Zbigniewa D. Wojewoda K.-P. decyzją z dnia 31 marca 2000 r. (...) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia i wnioski organu I instancji wskazując ponadto, że według opinii Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w B. z dnia 29 marca 2000 r. prowadzenie klubu nocnego w planowanym przez Zbigniewa D. miejscu będzie usługą pozostającą w kolizji z funkcją mieszkaniową terenu i jest sprzeczne z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zbigniew D. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz wskazywał, że działalność jaką zamierza podjąć nie jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego bowiem funkcja mieszkaniowa tego terenu jest co najmniej równorzędna z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazywał również, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. nad W. wyraził zgodę na rozpoczęcie działalności w zakresie prowadzenia baru gastronomiczno-rozrywkowego w jego obiekcie budowlanym. Ponadto wskazywał, że nie został zapoznany z treścią opinii, na którą powoływał się organ odwoławczy, czym naruszono zasadę jawności postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Zbigniewa D. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody K.-P. i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Ś. nie naruszają prawa, a kontrola sądu administracyjnego obejmuje legalność, czyli zgodność z prawem zaskarżonych aktów /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepis art. 32 stosuje się odpowiednio. Pozwolenie właściwego organu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 spełnia, bowiem podobną rolę jak pozwolenie na budowę w procesie budowlanym. Konieczność uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wynika z odmiennych wymagań, jakie przewidują przepisy prawa dla obiektów o różnym przeznaczeniu, tj. na pobyt ludzi, przeznaczeniu do użytku publicznego lub na prowadzenie działalności gospodarczej. W treści art. 71 ust. 2 ustawy określono stany faktyczne, jako zmiana użytkowania obiektu. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu rozumie się m.in. podjęcie w obiekcie budowlanym działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska /art. 71 ust. 2 pkt 2/. Warunki i tryb postępowania przy udzielaniu pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych określają przepisy rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 47/. Par. 10 tego rozporządzenia poza innymi szczegółowymi wymaganiami uzależnia wydanie pozwolenia od zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu z miejscowym planem, przepisami techniczno-budowlanymi i obowiązującymi polskimi normami. W sprawie okolicznością bezsporną jest, że działka skarżącego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego objęta jest jednostką bilansową B 8 MN, UR stanowiącą teren budownictwa jednorodzinnego z warsztatami rzemieślniczymi. W ocenie Sądu organy administracji zasadnie uznały, ze planowana przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na prowadzenie klubu nocnego sprzeczna jest z zapisem planu. Tego rodzaju działalności nie można utożsamiać z działalnością rzemieślniczą, której celem jest wytwarzanie lub naprawa określonych dóbr materialnych. Taka działalność prowadzona jest ponadto w formie wykluczającej zakłócanie spokoju mieszkańców w porze nocnej i nie stoi w sprzeczności z zapisem planu przewidującym dla tego terenu funkcję budownictwa mieszkaniowego z warsztatami rzemieślniczymi. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy administracji przesądzając o sprzeczności zamierzonej zmiany z planem zagospodarowania przestrzennego nie odniosły się wyłącznie do kwestionowanej przez skarżącego opinii Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w B., ale dokonały samodzielnej wykładni zapisu planu. W sytuacji niezgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu z zapisem planu powoływane przez skarżącego z postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonych aktów. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.