II SA/Gd 725/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Ł. B. i M. B. na decyzję Wojewody z dnia 18 października 2021 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedającą ją decyzję Starosty z dnia 21 czerwca 2021 r., nr [...], 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących Ł. B. i M. B. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga M. B. i Ł. B. na decyzję Wojewody z dnia 18 października 2021 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 7 czerwca 2021 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie A. w sprawie zamiaru budowy sieci elektryczno -energetycznej Nn 0,4 kV dla zasilania pompy głębinowej i obiektów technicznych na dz. nr [..]-[..] w B., obręb ewidencyjny [..] - Gmina K., wraz z trzema egzemplarzami projektu budowlanego. Starosta decyzją z dnia 21 czerwca 2021 r. wniósł sprzeciw w sprawie planowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji zaznaczył, że inwestycja ma zostać zrealizowana na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XXIV/243/2020 Rady Gminy z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu zwartych obszarów rolnych i leśnych, położonego w rejonie "[..]. Inwestycja została zaprojektowana na obszarze oznaczonym symbolem A.2R - tereny rolnicze, z dopuszczeniem infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi gruntów rolnych oraz zakazem lokalizacji innych obiektów budowlanych, niż wymienione powyżej, ponadto w planie tym obowiązuje zakaz lokalizacji budynków. Zaznaczono, że wniosek obejmuje zasilanie pompy głębinowej (jednej) i obiektów technicznych, których nie wskazano ani w opisie do projektu zagospodarowania terenu, ani na rysunku zagospodarowania działki. Zdaniem organu I instancji zaprojektowanie przyłączy energetycznych do działek nr [..]-[..] w B. wskazuje, że grunt ten nie będzie w przyszłości użytkowany rolniczo. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Starosty, skoro plan miejscowy zabrania zabudowy terenu, na którym zaprojektowano niniejszą inwestycję, zakaz odnosi się również do rozbudowy linii kablowej dla zasilania pomp głębinowych. Wojewoda rozpoznając odwołanie inwestora, A., decyzją z dnia 18 października 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ podzielił stanowisko Starosty, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego oraz przeznaczeniem gruntu oraz, że w dokumentacji projektowej nie opisano ani nie wykazano na projekcie zagospodarowania terenu infrastruktury technicznej mającej służyć działalność rolniczej. W ramach dokumentacji projektowej przedłożono warunki przyłączenia dla pompy studni głębinowej 2 kW wyłącznie na terenie działki nr [..], natomiast także to urządzenie nie zostało pokazane w części rysunkowej projektu. Z materiału dowodowego wynika, że na terenie objętym inwestycją doszło do podziałów nieruchomości, w wyników których powstały objęte przedmiotowym zgłoszeniem działki wielkości od 0.0532 ha do 0,1586 ha, a więc znacznie poniżej 0,3 ha, które powinna mieć działka rolna zgodnie z zapisami ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Wydzielono także działkę służącą jako droga wewnętrzna, a działki objęte zgłoszeniem znajdują się we władaniu łącznie 26 osób fizycznych. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że inwestycja zmierza do realizacji sieci elektroenergetycznej oraz szeregu przyłączy do poszczególnych działek, co sprowadza się w istocie do realizacji infrastruktury technicznej niesłużącej celom rolniczym, a uzbrojeniu działek mających kształt i układ przestrzenny odpowiadający działkom budowlanym, teoretycznie mogących służyć chociażby celom rekreacji indywidualnej. Wskazano też, że na renie działki [..] (stanowiącej drogę wewnętrzną) sąsiadującej z pozostałymi działkami objętymi zgłoszeniem istnieje sieć wodociągowa, będąca elementem infrastruktury technicznej umożliwiającej np przeznaczenie nieruchomości na cele mieszkalne, co podważa również sens realizacji studni głębinowych służących jakoby celom rolniczym, na działkach o rozmiarach maksymalnie do 0,1586 ha. W konsekwencji zdaniem Wojewody planowane przyłącza dla działek rolnych nie są w żadnej mierze urządzeniami służącymi produkcji rolniczej, nie stanowią też zasilania dla takich urządzeń, a sama inwestycja jest próbą obejścia przepisów prawa, a przede wszystkim zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ani z opisu, ani z części rysunkowej nie wynika, aby zgłoszenie dotyczyło infrastruktury technicznej dla celów rolnych, dla której niezbędne byłoby zrealizowanie przyłączy elektroenergetycznych, w samym zaś odwołaniu skarżący stwierdził, że inwestycja realizowana jest dla celów zasilania pomp głębinowych. W ocenie organu w tym stanie faktycznym realizacja sieci elektroenergetycznej oraz przyłączy na działkach rolnych nie stanowi infrastruktury technicznej służącej celom rolnym, zgodną z przepisami odrębnymi dotyczącymi gruntów rolnych, a tym samym jest inwestycją niezgodną z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. M. B. i Ł. B. w skardze na decyzję Wojewody z dnia 18 października 2021 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego zarzucili:: a. naruszenie art. 80 ust 1 pkt 2, art. 81 ust 1 pkt 2 i art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez ustalenie, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przeznaczeniem gruntu, że zapisy planu miejscowego wykluczają możliwość realizacji planowanego zamierzenia na nieruchomościach przeznaczonych w planie miejscowym na tereny rolnicze, a w konsekwencji, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany był wnieść sprzeciw, co miało wpływ na wynik sprawy, b. naruszenie art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędne przyjęcie, że planowana infrastruktura techniczna nie jest urządzeniami służącymi produkcji rolniczej, co miało wpływ na wynik sprawy, c. naruszenie art. 7 KPA w zw. art. 77 § 1 KPA i art. 80 KPA w zw. z art. 107 § 3 KPA poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, d. naruszenie art. 79a KPA poprzez niewskazanie przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane, co skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a. naruszenie art. 9 KPA i art. 11 KPA w zw. art. 107 § 3 KPA poprzez niewyjaśnienie stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się Organ przy załatwieniu sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, b. naruszenie art. 7a KPA poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, c. naruszenie art. 81a KPA poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, d. naruszenie art. 8 KPA poprzez nieprowadzenie postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji, i. niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 KPA, tj. wadliwe utrzymanie w mocy przez Wojewodę decyzji Starosty zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się infrastrukturę techniczną zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi gruntów rolnych. Zasilanie dla pomp głębinowych jest przeznaczeniem czysto rolniczym, dlatego nie sposób zgodzić się zdaniem skarżących ze stanowiskiem Starosty, że zaprojektowanie przyłączy energetycznych wskazuje, iż grunt ten nie będzie w przyszłości użytkowany rolniczo. Organ powinien się w swoich działaniach i rozstrzygnięciach opierać na faktach, a nie przypuszczeniach nie popartych żadnymi dowodami. Jak sam wskazał Starosta, miejscowy plan dopuszcza infrastrukturę techniczną dotyczącą gruntów rolnych. Dlatego też chybione jest stanowisko Starosty zgodnie z którym skoro zabrania się zabudowy terenu, to zakaz odnosi się również to infrastruktury technicznej w postaci linii kablowej dla zasilania pomp głębinowych. Chybiony jest także zarzut formułowany przez Wojewodę co do podziałów działek, bowiem nastąpiły one zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie zmienia to także ich rolnego charakteru, bowiem decydujący jest w tym zakresie miejscowy plan i ich w nim przeznaczenie, a nie ich powierzchnia. Zdaniem skarżących gdyby w przyszłości doszło do niewłaściwego korzystania czy zagospodarowywania działek, to organy administracji mają narzędzia, by właścicieli dyscyplinować w tym zakresie. Nie można jednak na podstawie przypuszczeń nie dopuszczać do budowy infrastruktury zgodnej z prawem, bo organ obawia się, że ktoś w przyszłości zacznie zagospodarowywać swoją działkę niezgodnie z przepisami. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 21 stycznia 2022 r. m.in. uzupełnił skargę poprzez wniesienie o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz o dopuszczenie dowodu opisanego w piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 18 października 2021 r. utrzymująca w mocy sprzeciw wniesiony przez Starostę decyzją z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie budowy obiektu budowlanego - sieci elektryczno -energetycznej Nn 0,4 kV dla zasilania pompy głębinowej i obiektów technicznych na dz. nr [..]-[..] w B., obręb ewidencyjny [..] - Gmina K. Podstawę wniesionego sprzeciwu stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) – dalej jako "Prawo budowlane", zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W ocenie organów architektoniczno-budowlanych wniesiony sprzeciw uzasadniony był naruszeniem przez planowaną budowę ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XXIV/243/2020 Rady Gminy z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu [..] – dalej jako "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego". Mianowicie inwestycja została zaprojektowana na obszarze oznaczonym symbolem A.2R - tereny rolnicze, z dopuszczeniem infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi gruntów rolnych oraz zakazem lokalizacji innych obiektów budowlanych, niż wymienione powyżej. Ponadto w planie tym obowiązuje zakaz lokalizacji budynków. Natomiast w ocenie organów wniosek inwestora obejmuje zasilanie pompy głębinowej (jednej) i obiektów technicznych, których nie wskazano ani w opisie do projektu zagospodarowania terenu, ani na rysunku zagospodarowania działki. Zaprojektowanie przyłączy energetycznych do działek nr [..]-[..] w B. wskazuje, że grunt ten nie będzie w przyszłości użytkowany rolniczo. Zdaniem Wojewody z materiału dowodowego wynika, że na terenie objętym inwestycją doszło do podziałów nieruchomości, w wyników których powstały objęte przedmiotowym zgłoszeniem działki wielkości od 0.0532 ha do 0,1586 ha, a więc znacznie poniżej 0,3 ha, które powinna mieć działka rolna zgodnie z zapisami ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Wydzielono także działkę służącą jako droga wewnętrzna, a działki objęte zgłoszeniem znajdują się we władaniu łącznie 26 osób fizycznych. Zatem inwestycja zmierza do realizacji sieci elektroenergetycznej oraz szeregu przyłączy do poszczególnych działek, co sprowadza się w istocie do realizacji infrastruktury technicznej niesłużącej celom rolniczym, a uzbrojeniu działek mających kształt i układ przestrzenny odpowiadający działkom budowlanym, teoretycznie mogących służyć chociażby celom rekreacji indywidualnej, co jest niezgodne z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie podziela argumentacji organów orzekających w sprawie. Zgodnie z § 14 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu oznaczonego symbolem A.2R dopuszcza się: infrastrukturę techniczną zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi gruntów rolnych oraz ogrodzenia. Natomiast § 14 pkt 2 lit. c zakazuje lokalizacji innych obiektów budowlanych aniżeli dopuszczono w lit. b). Jednocześnie zauważyć należy, iż § 4 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego definiuje pojęcie infrastruktura techniczna jako sieci (napowietrzne i podziemne), obiekty, urządzenia i przyłącza infrastruktury technicznej zaopatrzenia w wodę, ciepło, gaz, ropy naftowej, telekomunikacji, teletechniki, odprowadzenia ścieków sanitarnych, wód opadowych i roztopowych, melioracji, elektroenergetyki, itp. oraz odnawialne źródła energii stanowiące mikroinstalacje zasilające budynki i budowle wyłączenie zasilane energią wiatru i energia słońca. Planowana przez inwestora budowa dotyczy sieci elektryczno -energetycznej Nn 0,4 kV dla zasilania pompy głębinowej i obiektów technicznych. W ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości, iż inwestycja ta spełnia definicję infrastruktury technicznej określonej w § 4 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem sieci (napowietrzne i podziemne) zostały tam wymienione wprost. Natomiast odnosząc się do kolejnego warunku określonego w § 14 pkt 2 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie czy infrastruktura ta jest zgodna z przepisami odrębnymi dotyczącymi gruntów rolnych, zauważyć należy, że zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2021, poz. 1326) przez budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu - rozumie się budynki i urządzenia służące przechowywaniu środków produkcji, prowadzeniu produkcji rolniczej, przetwarzaniu i magazynowaniu wyprodukowanych w gospodarstwie produktów rolniczych. W ocenie Sądu pompa głębinowa wraz z obiektami technicznymi mogą służyć wyłącznie produkcji rolniczej, tym samym zamierzenie to jest zgodne z przepisami dotyczącymi gruntów rolnych. W świetle powyższego organy nie wykazały, iż zamiar budowy sieci elektryczno -energetycznej narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast przywoływane przez organy argumenty dotyczące przyszłych i ewentualnych skutków planowanej inwestycji, które byłyby sprzeczne z § 14 pkt 2 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny mieć znaczenia dla oceny inwestycji objętej zgłoszeniem A. w niniejszej sprawie. Podobnie nie mają znaczenia argumenty dotyczące podziału nieruchomości objętych terenem A.2R miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem podział ten nastąpił w ramach odrębnych postępowań, które nie podlegają weryfikacji organów w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela również stanowiska organów w zakresie braków w zgłoszeniu inwestora. Zgodnie z art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie podstawą wniesionego sprzeciwu była niezgodność budowy z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast sprzeciw, którego podstawą byłaby niekompletność zgłoszenia winien być poprzedzony wezwaniem, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 145 § 3 w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329) – dalej jako "p.p.s.a.", orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.