II SA/Gd 729/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Wojewody z dnia 6 sierpnia 2020 r., Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. G. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z 23 lipca 2018 r. G. D. wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych lokalizowanego na działkach nr [..]-[..] obręb [..] w L. Starosta wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienie wpłynęło 14 sierpnia 2018 r. oraz 21 sierpnia 2018 r. Pismem z 22 sierpnia 2018 r. Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych, wiaty rowerowej, instalacji gazowej z trzema zbiornikami na gaz, wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej (3 szt.) ze zbiornikami bezodpływowymi (6 szt.) oraz z wewnętrzną instalacją oświetleniową, lokalizowanych na dz. nr [..]-[..] w L. Uznając, że inwestor nie wywiązał się ze wszystkich nałożonych na niego postanowieniem z 4 października 2018 r. obowiązków, decyzją nr [..] z 26 marca 2019 r. Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych. Decyzją z 20 maja 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prawomocnym wyrokiem z 23 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 410/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty. Zdaniem sądu, planowana inwestycja dotycząca zabudowy wielorodzinnej jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie rodzaju zabudowy, ponieważ postanowienia planu nie wskazują, czy przewidziane na tym terenie mieszkalnictwo ma być jednorodzinne czy też wielorodzinne. Planowana inwestycja co do rodzaju, zgodnie z miejscowym planem, zlokalizowana jest w strefie MN - strefa mieszkaniowa o niskiej intensywności. Miejscowy plan nie wskazuje, co należy rozumieć pod tym pojęciem. Sąd wskazał, że organy nie wyjaśniły znaczenia tego pojęcia i nie dokonały w tym zakresie samodzielnie żadnych ustaleń. Sąd nie znalazł uzasadnienia dla oparcia kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji wyłącznie na negatywnej opinii Burmistrza Miasta wyrażonej w piśmie z 20 listopada 2018 r., wobec odmiennych stanowisk wynikających z pozostałej dokumentacji sprawy i wobec niewiążącego w sprawie charakteru tej opinii. Z uwagi na powyższe, sąd uznał, że ocena złożonego przez skarżącego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dokonana została przez orzekające w sprawie organy z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 80 k.p.a. Naruszenie to niewątpliwie miało zaś wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało bezpodstawnym zastosowaniem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Rzeczą zaś organów architektoniczno-budowlanych w sprawie jest dokonanie samodzielnej oceny spełnienia wymogów wynikających z przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w szczególności w zakresie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym z wymogiem dotyczącym rodzaju zabudowy i jej niskiej intensywności, czego zabrakło w rozpatrywanej sprawie. W ponownie prowadzonym postępowaniu inwestor złożył 27 stycznia 2020 r. korektę wniosku o pozwolenie na budowę dla budowy zespołu budynków wielorodzinnych: trzy budynki mieszkalne wielorodzinne, instalacja gazowa z trzema zbiornikami na gaz, wewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej (3 szt.) ze zbiornikami bezodpływowymi (6 szt.) oraz wewnętrzna instalacja oświetleniowa, lokalizowanych na działkach nr [..]-[..] L. Następnie, pismem złożonym 30 stycznia 2020 r. inwestor wniósł o przyspieszenie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę. Pismem z 6 lutego 2020 r. Starosta zawiadomił strony o wszczęciu, z dniem 27 stycznia 2020 r., postępowania administracyjnego mającego na celu zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji. W dniach 14, 17 i 18 lutego 2020 r. strony zapoznały się z dokumentacją i wniosły sprzeciw wobec realizacji projektowanej inwestycji. Na podstawie analizy w zakresie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ stwierdził nieprawidłowości oraz braki w dokumentacji, a postanowieniem z 6 marca 2020 r. nałożył obowiązek usunięcia wskazanych szczegółowo nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, tj.: 1) przedstawienie projektu, w którym budynki będą spełniać warunki wynikające z § 6 ust. 1 pkt 3.5 w "Zmianie miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego - jednostka terytorialne T.6 i część T.1 wraz z odpowiednim fragmentem strefy ekologicznie ważnej - rejon ulic [..]" z 2001 r.; przepis ten brzmi następująco, cyt.: "Kompozycja zespołów zabudowy powstających w wyniku wtórnych podziałów w typie kompozycji zespołu zabudowy (w rozumieniu planu) istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie"; określenie "kompozycja zespołu zabudowy" wyjaśnia zapis w § 4 ust. 9 w/w miejscowym planie, cyt.: "kompozycja zespołu zabudowy - układ ulic, placów, budynków i zieleni z uwzględnieniem linii zabudowy, wysokości zabudowy, kształtu dachów i zwieńczenia budynków, zasad podziału własnościowego nawierzchni utwardzonych", 2) przedstawienie projektu z wyliczonym wskaźnikiem intensywności zabudowy, nawiązującym do wskaźników zabudowy na sąsiednich działkach, zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 23 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 410/19; wskaźnikiem intensywności zabudowy jest stosunek powierzchni całkowitej projektowanych budynków do powierzchni działek, na których są lokalizowane; z obliczeń przeprowadzonych przez organ wynika, że współczynniki intensywności zabudowy dla sąsiednich działek kształtują się następująco: działka nr [..] - 0.142, działka nr [..] - 0.195, działka nr [..] - 0.309, działka nr [..] - 0.173, działka nr [..] - 0.259, działka nr [..] - 0.222, 3) przedstawienie projektu zawierającego jeden projekt zagospodarowania terenu; do wniosku załączono dwa projekty zagospodarowania terenu; w jednym z tych projektów jest wskazana zła skala mapy oraz lokalizacja wiaty rowerowej, której nie ma we wniosku o pozwolenie na budowę, 4) w związku z rezygnacją z lokalizacji projektowanych budynków na obowiązujących liniach zabudowy, wyznaczonych w oparciu o linię zabudowy budynków istniejących w bezpośrednim sąsiedztwie (§ 6 ust. 3 pkt 3.1. ww. miejscowego planu), należy przedstawić projekt, w którym budynki będą spełniać warunki zapisane w § 6 ust. 3 pkt 3.3. miejscowego planu, dotyczące obiektów spełniających wymogi obiektu o szczególnych wymaganiach budowlanych (w rozumieniu prawa), do których, na podstawie § 4 ust. 12 miejscowego planu, zalicza się obiekt budowlany zaprojektowany indywidualnie z zastosowaniem na elewacjach przyległych do przestrzeni publicznych materiałów elewacyjnych trwałych o wysokiej jakości, np.: kamień naturalny, ceramika, masy sztukatorsko-tynkarskie, wszelkie materiały uzyskiwane dzięki tradycyjnym technologiom rzemieślniczym, 5) przedstawić projekt zagospodarowania terenu (załącznik graficzny), zawierający lokalizację placu zabaw, która nie będzie naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie lokalizacji na ich terenie obiektów; lokalizacja placu zabaw przy granicy z sąsiednimi działkami uniemożliwia lokalizację budynków z pomieszczeniami na stały pobyt ludzi, na działkach sąsiednich w odległości mniejszej niż 10 m, zgodnie z § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 6) odnieść się do pism stron z 17 lutego 2020 r. i 18 lutego 2020 r., których kopię przesłano w załączeniu. W odpowiedzi pełnomocnik inwestora odniósł się do poszczególnych punktów postanowienia, i tak: ad 1) wskazano, że organ nie wskazał, w jakim zakresie projekt nie jest zgodny z ustaleniami planu; ad 2) wskazano wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący 0.82; ad 3) wyjaśniono, że składową częścią projektu jest projekt zagospodarowania terenu, który stanowi odrębny tom opracowania; analizowany projekt nie zawiera wiaty śmietnikowej oraz rowerowej; dodatkowy tom stanowi pozostałość po korekcie jaka została dokonana w toku postępowania i jest nieaktualny; ad 4) opisano materiały, z których będą wykonane elewacje, tj. tynk cienkowarstwowy elewacyjny, blacha na rąbek stojący - antracytowa oraz malowana stal do wykończenia balustrad balkonowych; ad 5) stwierdzono, że lokalizacja placu zabaw nie przekracza parametru odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a we wcześniej prowadzonym postępowaniu nie sformułowano zarzutu o nieprawidłowej lokalizacji placu zabaw. W dniu 24 kwietnia 2020 r. Starosta zawiadomił strony postępowania o przysługującym im prawie do zapoznania się, przed wydaniem ostatecznego orzeczenia, z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia, uwzględniając okres zawieszenia postępowania z powodu COVID-19. Decyzją z 29 czerwca 2020 r., nr [...], Starosta odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że działki nr [..]-[..] w L., na których planuje się przedmiotową inwestycję, znajdują się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - uchwałą nr XLVIII-505/2001 Rady Miejskiej z 31 sierpnia 2001 r. w sprawie zamiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta dla obszaru oznaczonego w tym planie jako T.6 i część T.1 wraz z odpowiednim fragmentem Strefy Ekologicznie Ważnej. Zgodnie z ww. planem przedmiotowe działki zlokalizowane są w strefie oznaczonej w planie symbolem 0L26.MN - strefa mieszkaniowa o niskiej intensywności. W strefie tej funkcją dominującą jest mieszkalnictwo, przy czym dominuje na tym terenie mieszkalnictwo w zabudowie jednorodzinnej. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3.5 miejscowego planu kompozycja zespołów zabudowy powstających w wyniku wtórnych podziałów powinna pozostawać w typie kompozycji zespołu zabudowy (w rozumieniu planu) istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie. Natomiast kompozycja zespołu zabudowy, zgodnie z § 4 pkt 9 miejscowego planu, to układ ulic, placów, budynków i zieleni z uwzględnieniem linii zabudowy, wysokości zabudowy, kształtu dachów i zwieńczenia budynków, zasad podziału własnościowego, nawierzchni utwardzonych. Projektowana inwestycja jest lokalizowana na działkach powstałych po wejściu w życie miejscowego planu i nie spełnia warunków zapisanych w § 6 ust. 1 pkt 3.5 tego planu, ponieważ projektowany typ kompozycji zespołu zabudowy (w rozumieniu planu) odbiega od typu zabudowy istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie, pod względem gabarytów obiektów. Planowana inwestycja zgodnie z miejscowym planem zlokalizowana jest w strefie MN - strefa mieszkaniowa o niskiej intensywności. Miejscowy plan nie wskazuje, co należy rozumieć pod tym pojęciem. Mając na uwadze wyrok sądu, organ dokonał analizy wskaźnika intensywności zabudowy w oparciu o zabudowę zlokalizowaną w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Według obliczeń organu, wartości wskaźników intensywności zabudowy na działkach sąsiednich wynoszą: działka nr [..] - 0.142, działka nr [..] - 0.195, działka nr [..] - 0.309, działka nr [..] - 0.173, działka nr [..] - 0.259, działka nr [..] - 0.222. Współczynnik intensywności zabudowy planowanej inwestycji wynosi 0,82. Z powyższego wynika, że współczynnik intensywności zabudowy planowanej inwestycji jest znacznie wyższy od istniejącej zabudowy. Ponadto, jak wskazał Starosta, zgodnie z § 4 pkt 12 miejscowego planu obiekt o szczególnych wymaganiach budowlanych to obiekt budowlany zaprojektowany indywidualnie z zastosowaniem na elewacjach przyległych do przestrzeni publicznych materiałów elewacyjnych trwałych o wysokiej jakości, np. kamień naturalny, ceramika, masy sztukatorsko-tynkarskie, wszelkie materiały uzyskiwane dzięki tradycyjnym technologiom rzemieślniczym. Projektowane budynki nie spełniają w/w warunków. W projekcie wskazano następujące materiały elewacyjne: tynk cienkowarstwowy w kolorze białym, tynk imitujący drewno - typu ceresit visage ct 720 malowany impregnatem koloryzującym typu ceresit visage ct 721 irisch oak, dach kryty blachą na rąbek stojący, w kolorze antracytowym. Projektowane materiały elewacyjne nie są materiałami przypisanymi obiektom o szczególnych wymaganiach budowlanych (w rozumieniu miejscowego planu). W projekcie powinien znajdować się jeden projekt zagospodarowania terenu, a znajdują się dwa różniące się między sobą kolorystyką, skalą zapisaną w metryce rysunku, zapisami o wiacie rowerowej, której nie ma we wniosku. Lokalizacja placu zabaw przy północnej granicy działki nr [..] i [..] narusza uzasadnione interesy właścicieli działek nr [..] i [..], w taki sposób, że ograniczy możliwość lokalizowania nowych obiektów lub rozbudowę istniejących obiektów, których okna pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi będą musiały być w odległości min. 10 m od projektowanego placu zabaw. Biorąc pod uwagę § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budowa budynków na działkach nr [..] i [..] w odległościach od południowych granic będzie możliwa po uzyskaniu zgody na odstępstwo. Wobec powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie jest w całości zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także, że nie zostało prawidłowo wykonane postanowienie z 6 marca 2020 r., co skutkuje odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania inwestora decyzją z 6 sierpnia 2020 r., nr [..], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do twierdzenia Starosty, że lokalizacja placu zabaw przy północnej granicy działki nr [..] i [..] narusza interesy właścicieli działek nr [..] i [..], w taki sposób, że ograniczy możliwość lokalizowania nowych obiektów lub rozbudowę istniejących obiektów, których okna pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi będą musiały być w odległości min. 10 m od projektowanego placu zabaw. Wojewoda zauważył, że nie ma przepisu zabraniającego lokalizacji placu zabaw przy granicy działki. Zdaniem Wojewody, lokalizacja placu zabaw przy granicy działek sąsiednich kwalifikuje te działki jako znajdujące się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Nie oznacza to jednak, że nie można go tak zlokalizować ze względu na potencjalne i niepewne zamiary właścicieli działek sąsiednich. Tak jak w przedmiotowej sprawie inwestor musi dostosować zabudowę do obowiązujących przepisów prawa i zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, tak sąsiedzi chcąc w przyszłości zabudować swoje nieruchomości będą musieli dostosować się do zabudowy, która będzie wówczas istniała ma działkach sąsiednich. W odniesieniu do zgodności planowanej inwestycji z obowiązujący miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Wojewoda przypomniał, że plan w swych ogólnych i szczegółowych postanowieniach dla terenu 01.26.MN nie zawiera wskazań co do maksymalnej intensywności zabudowy poprzez określenie maksymalnej powierzchni zabudowy i samego wskaźnika intensywności zabudowy. Nie zawiera również wskazań odnośnie do szerokości elewacji frontowej. Jedyny konkretny warunek określony w § 7 ust. 5 pkt 2.1 szczegółowych postanowień planu mówiący o konieczności zachowania minimalnej powierzchni aktywnej przyrodniczo - 40% został spełniony (zaprojektowano 58,2 % powierzchni biologicznie czynnej). W ustaleniach ogólnych wykluczono lokalizację obiektów i budowli o wysokości przekraczającej 80 m – zaś wysokość planowanej zabudowy to 12,64 m. Zaprojektowano 60 mieszkań i 60 miejsc postojowych, co jest zgodne z § 6 ust. 1 pkt. 8.1 planu (jedno miejsce postojowe na jedno mieszkanie). Kwestią sporną jest jednak intensywność zabudowy i jej rodzaj. Miejscowy plan w ustaleniach morfoplanistycznych (§ 6 ust. 1 pkt. 1.1.) wskazuje jedynie, że funkcją dominującą jest mieszkalnictwo bez określenia czy jednorodzinne czy wielorodzinne. Zgodnie z rysunkiem planu miejscowego strefa MN - oznaczona jest jako strefa mieszkaniowa o niskiej intensywności. Definicje pojęć w tekście planu miejscowego, ani ustalenia ogólne planu nie ograniczają rodzaju zabudowy mieszkaniowej (jedno lub wielorodzinnej) oraz nie definiują pojęcia niskiej intensywności zabudowy. W związku z tym jednak, że na terenie wokół działek inwestycyjnych dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, Starosta, zgodnie z § 5 pkt. 7.2 miejscowego planu wezwał inwestora do przedstawienia analizy i oceny wpływu inwestycji na otaczający krajobraz zaopiniowanej przez Burmistrza Miasta. Na mocy bowiem tego przepisu projekty przedsięwzięć inwestycyjno - budowlanych polegających między innymi na budowie obiektów budowlanych mogących wywołać zmianę innych elementów kompozycji urbanistycznej (czyli zabudowa wielorodzinna pośród domów mieszkalnych jednorodzinnych), w szczególności obowiązujących linii zabudowy sporządza się wraz z analizą i oceną wpływu inwestycji na otaczający krajobraz, określającą sposób realizacji wymogów kompozycji urbanistycznej, które to opracowanie inwestor, po zaopiniowaniu przez Burmistrza, przedstawia wraz z wnioskiem o wydanie stosownej decyzji. W aktach sprawy znajdują się dwa tomy stanowiące analizę wraz z oceną wpływu na istniejący/ otaczający krajobraz dla planowanej inwestycji. W jednej z nich wskazano, że jej tematem "nie jest udowodnienie, że zabudowa przedstawia typ zabudowy istniejącej a zaprezentowanie, w jak istotny sposób realizuje inne wymogi kompozycji urbanistycznej." W aktach sprawy znajduje się pismo Burmistrza Miasta z 20 listopada 2018 r. stanowiące opinię dotyczącą ww. analizy, w którym Burmistrz wskazał, że opracowana analiza nie daje podstaw do jednoznacznej oceny przyjętych rozwiązań projektowych i nie pozwala sformułować stanowiska potwierdzającego trafność tych rozwiązań. Zauważył ponadto, że trzeba mieć na uwadze charakter urbanistyczny i architektoniczny sąsiedztwa, jak i ogólnie wskazane w planie miejscowym wyznaczniki zagospodarowania i zabudowy takie jak niska intensywność zabudowy. Z pisma tego nie wynika zatem, że Burmistrz pozytywnie zaopiniował zabudowę wielorodzinną na terenie, na którym funkcjonuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 23 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 410/19, stwierdził, że organ pierwszej instancji co prawda słusznie zażądał opinii Burmistrza, jednakże uznał, że nie ma ona wiążącego charakteru dla sprawy. Stwierdził natomiast, że konieczna była analiza w zakresie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym z wymogiem dotyczącym rodzaju zabudowy i jej niskiej intensywności. Analiza taka został przeprowadzona. Współczynniki intensywności zabudowy dla sąsiednich działek kształtują się następująco; działka nr [..] - 0.142, działka nr [..] - 0.195, działka nr [..] - 0.309, działka nr [..] - 0.173, działka nr [..] - 0.259, działka nr [..] - 0.222. Współczynnik intensywności zabudowy dla planowanej inwestycji wynosi aż 0,82, czyli jest znacznie wyższy od istniejącej zabudowy. Trudno zatem uznać, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odnośnie niskiej intensywności zabudowy. W drugiej analizie z kolei, w opisie, widnieje informacja, że linia zabudowy od ulicy S. została umiejscowiona w odległości 6 m. Na mapie zaś znajdującej się w tym opracowaniu odległość ta wynosi 4,9 m. Na mapie stanowiącej projekt zagospodarowania terenu jest to 6 m. Zachodzą więc rozbieżności w dokumentacji projektowej. Poza tym, na projekcie zagospodarowania terenu wskazano dwie różne skale: 1:500 i 1:100. Ponadto, na jednych rysunkach projektowych znajduje się wiata rowerowa, na innych już nie. Powołując się na § 4 pkt 12 miejscowego planu organ wskazał, że projektowane budynki nie spełniają określonych w nim warunków. W projekcie wskazano następujące materiały elewacyjne: tynk cienkowarstwowy w kolorze białym, tynk imitujący drewno - typu ceresit visage et 720 malowany impregnatem koloryzującym typu ceresit visage ct 721 irisch oak, dach kryty blachą na rąbek stojący, w kolorze antracytowym. Projektowane materiały elewacyjne nie są materiałami przypisanymi obiektom o szczególnych wymaganiach budowlanych (w rozumieniu miejscowego planu). Ponadto, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3.5 miejscowego planu, organ przypomniał, że projektowana inwestycja jest zlokalizowana na działkach powstałych po wejściu w życie miejscowego planu i nie spełnia warunków zapisanych w § 6 ust. 1 pkt 3.5 tego planu, ponieważ projektowany typ kompozycji zespołu zabudowy (w rozumieniu planu) odbiega od typu zabudowy istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie pod względem zarówno rodzaju zabudowy, jak i gabarytów obiektów. Zdaniem Wojewody, słuszne było więc nałożenie na inwestora obowiązku dostosowania planowanej inwestycji do wymogów zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ze względu na nieuzupełnienie braków w dokumentacji budowlanej nie można zatwierdzić złożonego projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na planowaną inwestycję, tym bardziej że art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie pozostawia organowi uznaniowości oceny sytuacji, gdy inwestor nie wywiązał się ze słusznie nałożonych obowiązków. Skargę na powyższą decyzję złożył inwestor, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 6 i 8 k.p.a. W uzasadnieniu przypomniano, że organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w prawie budowlanym. Mimo wskazań i zaleceń sądu co do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiła ponowna odmowa udzielenia inwestorowi prawa na budowę, co oznacza kolejny już - trzeci - utracony sezon budowlany oraz również straty firmy, bowiem wypowiadane są umowy zawarte na okres przygotowawczy do projektowanej inwestycji. Skarżący wskazał, że Wojewoda podjął analizę porównawczą współczynników zabudowy dla inwestycji i działek sąsiednich, uczestników postępowania, jednak miejscowy plan nie odsyła do wymogu zachowania intensywności zabudowy projektu do intensywności na bezpośrednio sąsiadujących działkach. W związku z tym organ dokonał własnej nadinterpretacji ustaleń planu, do czego nie ma prawa. Organ przyznaje, że plan miejscowy nie definiuje, co należy uznać pod pojęciem "niskiej intensywności", ale jednocześnie w dalszym toku sam sobie zaprzecza samodzielnie dokonując analizy intensywności na bezpośrednio przylegających działkach i nakazując inwestorowi przyjąć to jako parametr nieprzekraczalny i obowiązujący. Z miejscowego planu nie wynika, że współczynnik zabudowy wyższy niż u istniejącej zabudowy sąsiedniej mógłby być podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Jeśli jednak nawet organ samodzielnie uznaje o tym, jaki powinien być współczynnik intensywności zabudowy, to ta informacja powinna zostać precyzyjnie podana w postanowieniu o uzupełnieniu dokumentacji. Nie można w tym wypadku mówić o bezskutecznym upłynięciu terminu uzupełnienia nieprawidłowości, skoro spełniono wszystkie punkty postanowienia, w tym przedstawiono przecież projekt z wyliczonym wskaźnikiem intensywności zabudowy. Następnie, skarżący przypomniał, że w obowiązującym miejscowym planie teren 01.26.MN. nie zawiera określonych podstawowych parametrów zabudowy. Nie istnieją w planie ustalenia takie jak: dopuszczona maksymalna wysokość zabudowy, procent pokrycia działki zabudową, intensywność zabudowy, szerokość elewacji frontowej czy jakiekolwiek inne precyzyjnie regulujące parametry dopuszczonej zabudowy. W związku z tym organ wydający pozwolenie na budowę nie może doszukiwać się zapisów, których nie ma i nakazywać dostosowania się do parametrów swobodnie w tym wypadku przez niego ustalanych poprzez osobiste domniemanie. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem takie działania mają charakter rozszerzającej wykładni planu i są niedopuszczalne. Jeżeli bowiem w planie miejscowym istnieje luka prawna polegająca na tym, że nie istnieją precyzyjnie zdefiniowane pojęcia takie jak intensywność zabudowy, wysokość, ilość kondygnacji, nie określono kryteriów rozgraniczenia między zabudową o intensywności małej, średniej i wysokiej, to ustalenie tego rodzaju kryteriów w drodze wykładni bezpośrednio przez organ wydający pozwolenie na budowę nie jest możliwe. Nie była by to bowiem wykładnia przepisów prawa, tylko jego tworzenie. W sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa, co należy rozumieć pod pojęciem zabudowy "niskiej intensywności" nie można uznać, że przedstawiony do zatwierdzona projekt jest sprzeczny z tym wymogiem. W ocenie skarżącego, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennie w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane powinna następować przy uwzględnieniu zasady prawa, jaką jest zadeklarowana w art. 4 ustawy Prawo budowlane wolność budowlana. Ograniczenie prawa zabudowy może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zostało ustanowione prawem, w tym planem miejscowym. Ograniczeń tych nie można domniemywać. Skarżący podniósł, że w kwestii obiektu o szczególnych wymaganiach nie było zastrzeżeń ze strony organu odnośnie niespełnienia tego warunku w postanowieniu o uzupełnieniu dokumentacji. Tym samym nie może to stanowić przeszkody w wydaniu pozwolenia na budowę. Skarżący wskazał, że zaprojektowano budynki o trzech pełnych kondygnacjach wraz z poddaszem użytkowym, co sprawia, że budynki nie przewyższają w sposób znaczący okolicznych budynków. Budynki zostały skierowane do ulicy szczytowymi, wąskimi elewacjami tak, aby w odbiorze zespół zabudowy widoczny od strony ulicy kojarzył się z zespołem zabudowy jednorodzinnej. Budynki posiadają dobrze wyważone proporcje oraz współczesne detale, dla których bazą było zaczerpnięcie z wybranych lokalnych wzorców. Projektowana zabudowa jest neutralna, nieagresywna, nowoczesna, ale jednocześnie nie daleka od tradycji. Rozczłonkowana, nie masywna. Materiały wykończeniowe obiektu opierają się na szlachetnych, tradycyjnych materiałach i naturalnych barwach: biel, drewno oraz grafit. Wszystko to sprawia, że – w ocenie skarżącego – projektowana zabudowa jest obiektem o szczególnych wymaganiach budowlanych w rozumieniu miejscowego planu i spełnia jego szczegółowe ustalenia. Biorąc pod uwagę powyższe, zapisy projektu wyraźnie wskazują na jego podążanie za wymogami planu i ich spełnianie, zaś wobec wyraźnych granic wytyczanych przez plan projekt musi być uznany za niesprzeczny z miejscowym planem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z 17 listopada 2020 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę, podtrzymując wnioski skargi. Wskazał, że stanowisko organu nie odnosi się do kwestii prawa, lecz ocen estetycznych i socjalnych, które nie mają w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znaczenia umocowanego normatywnie. Skarżący przedstawił charakterystykę projektowanej zabudowy i wskazał, że jest ona obiektem o szczególnych wymaganiach budowlanych w rozumieniu miejscowego planu i spełnia szczegółowe ustalenia tego planu. Ponadto, składową częścią projektu jest projekt zagospodarowania terenu, który stanowi odrębny tom opracowania. Analizowany projekt nie zawiera wiaty śmietnikowej oraz rowerowej. W trakcie uzupełnienia projektu w toku postępowania z 2018 r. Starosta zostawił sobie 1 nie poprawiony egzemplarz do wglądu. Dodatkowy tom stanowi pozostałość po korekcie i jest nieaktualny. W poprawionych egzemplarzach nie było wiaty rowerowej, a linia zabudowy była zgodna z zapisami miejscowego planu i wynosi 6 m od ulicy. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga, aczkolwiek częściowo uzasadniona, nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowiący podstawę prawną kontrolowanych decyzji przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako: P.b.) stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; Stosownie przy tym do treści art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z treścią art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie bowiem, stosownie do treści art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Orzekające w niniejszej sprawie organy rozpoznając wniosek skarżącego z 23 lipca 2018 r. (uzupełniony pismem z 14 sierpnia i 21 sierpnia 2018 r.) oraz skorygowany pismem z 27 stycznia 2020 r. (data wpływu do organu) o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych: 3 budynki mieszkalne wielorodzinne, wiata rowerowa, instalacja gazowa z trzema zbiornikami na gaz, wewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej (3 sztuki) ze zbiornikami bezodpływowymi (6 sztuk) oraz wewnętrzna instalacja oświetleniowa na działkach nr [..]-[..] w L., stwierdziły, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie intensywności zabudowy i z tego powodu odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zarazem organ pierwszej instancji postanowieniem z 6 marca 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w tym dotyczących zgodności inwestycji z postanowieniami planu miejscowego w zakresie kompozycji zespołu zabudowy (§ 6 ust. 1 pkt 3.5) oraz spełnienia wymogów obiektu o szczególnych wymaganiach budowlanych w rozumieniu planu (§ 6 ust. 3 pkt 3.3 w zw. z § 4 ust. 12). Zdaniem Starosty, inwestor nie wyeliminował ww. naruszeń, co czyni jego inwestycję sprzeczną z planem miejscowym, a więc skutkuje odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy powyższą ocenę organu pierwszej instancji co do zasady podzielił, w szczególności uznając że inwestycja nie spełnia warunku "niskiej intensywności zabudowy", ustanowionego dla jednostki planistycznej MN, w której jest planowana. Dokonana w tym zakresie przez organy ocena dokumentacji projektowej jest, zdaniem sądu, prawidłowa i uwzględnia wytyczne wynikające z wydanego w niniejszej sprawie i wiążącego wyroku sądu z 23 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 410/19. co do jej poprawności. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższe oznacza, że organy, których decyzje uchylił sąd ww. wyrokiem zostały związane zarówno oceną prawną, jak i wskazaniami sądu. Przez ocenę prawną rozumieć należy wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy ona właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Ich celem jest uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Spór stron sprowadza się do interpretacji postanowień planu miejscowego, odnoszącego się do jednostki obszarowej, na której zaplanowano inwestycję. Planowana inwestycja przewidziana jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 31 sierpnia 2001 r., nr XLVIII/505/2001 w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta dla obszaru oznaczonego w tym planie jako T.6 i części T.1. wraz z odpowiednim fragmentem Strefy Ekologicznie Ważnej, w terenie elementarnym 01.26.MN. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1.1. planu dla strefy MN przewidziano funkcję dominującą – mieszkalnictwo. Jak wynika z treści uzasadnienia przywołanego wyżej wyroku z 23 października 2018 r. inwestycja zaplanowana przez skarżącego, przewidująca realizację budynków wielorodzinnych, co do rodzaju spełnia kryterium zabudowy mieszkaniowej dopuszczonej ww. planem. W szczególności, z postanowień ogólnych planu nie wynika, by dopuszczalnym rodzajem zabudowy na ww. terenie była wyłącznie zabudowa jednorodzinna. Natomiast powyższe nie przesądza o zgodności planowanej inwestycji z innymi postanowieniami planu, w szczególności, przedmiotem ustaleń orzekających w sprawie organów, zgodnie z wytycznymi wynikającymi z wyroku z 23 października 2018 r., miała stać się kwestia intensywności zabudowy, opisanej w ww. planie jako niska. Zgodnie z rysunkiem planu, strefa MN oznaczona jest jako strefa mieszkaniowa o niskiej intensywności zabudowy. Rację ma przy tym skarżący i orzekające w sprawie organy, że uchwałodawca miejscowy nie wskazuje co należy rozumieć pod tym pojęciem. Stąd też organy zostały zobowiązane do wyjaśnienia znaczenia tego pojęcia i dokonania w tym zakresie samodzielnych ustaleń. W następstwie tego zobowiązania organ pierwszej instancji ustalił intensywność zabudowy na działkach sąsiadujących z inwestycją. Z jego ustaleń wynika, że wskaźnik ten kształtuje się na poziomie pomiędzy 0.14 a 0.3. Z kolei, inwestor wskazał, że w odniesieniu do zaprojektowanej przez niego inwestycji wskaźnik ten wynosi 0.82. Zestawiając powyższe wartości przez pryzmat dopuszczonej postanowieniami planu zabudowy, określonej jako mieszkaniowa o niskiej intensywności, organy obu instancji uznały, że projektowana inwestycja tego wymogu nie spełnia. W ocenie sądu, powyższe ustalenia organów i ich ocena nie noszą znamion wadliwości. Nie ulega wątpliwości sądu, że wprowadzanie tego typu niejasnych postanowień do planu miejscowego jest wadliwe. Sąd jednak w procedurze kontroli decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma kompetencji do dokonywania oceny poprawności przepisów prawa miejscowego, a w szczególności – do ich kwestionowania. Zarazem, organy architektorniczno – budowlane, będąc związane przepisami powszechnie obowiązującego prawa, z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., zobowiązane są do przeprowadzenia kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w ramach tej kontroli – do wykładni postanowień planu, które są niejasne i budzą wątpliwości interpretacyjne. Do poczynienia takiej oceny postanowień planu miejscowego w zakresie "niskiej intensywności" oraz niezbędnych ku temu ustaleń również zobowiązał orzekające w sprawie organy sąd w powołanym wyżej wyroku z 23 października 2018 r. Trudno w tej sytuacji zarzucić wadliwość stanowisku organów, że zabudowa inwestycyjna o intensywności na poziomie 0.8, zaplanowana w jednostce planistycznej, gdzie współczynnik ten kształtuje się na poziomie 0.3 - nie może być określona jako "niska". Sąd nie podziela zarzutu skarżącego o braku kompetencji organów do dokonania wykładni kontestowanego postanowienia planu. Oczywiście, rację można przyznać skarżącemu, że brak jest jednoznacznych kryteriów, pozwalających na określenie kiedy zabudowa cechuje się niską intensywnością, a kiedy już nie. W ocenie sądu, dopuszczalna byłaby inwestycja przekraczająca wskaźnik intensywności zastany na nieruchomościach sąsiednich na poziomie 0.3. Można by bowiem uznać, że cechę tę spełnia także inwestycja o współczynniku na poziomie 0.5. Nie ulega jednak wątpliwości sądu, że zabudowa o intensywności na poziomie 0.82 z całą pewnością nie wpisuje się w charakterystykę "niskiej intensywności", która to cecha jest ukształtowana postanowieniami kontestowanego planu. Tym samym sąd nie podziela stanowiska wyrażonego w piśmie skarżącego z 17 listopada 2020 r., według którego zabudowa o niskiej intensywności to taka, która charakteryzuje się współczynnikiem o wartości maksymalnej na poziomie 0.85. W tym też zakresie sąd uznaje skargę za nieuzasadnioną, co tym samym przesądza o jej oddaleniu ze względu na sprzeczność inwestycji z postanowieniami planu miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.). Jedynie na marginesie, gdyż nie ma to wpływu na wynik sprawy, wskazać należy, że chybione jest stanowisko organów obu instancji co do wadliwości projektu zagospodarowania terenu przedłożonego przez inwestora. Inwestor jednoznacznie wskazał, że elementem dokumentacji projektowej jest skorygowany projekt zagospodarowania terenu, nie przewidujący wiaty śmietnikowej oraz rowerowej, w którym linia zabudowy jest oddalona 6 m od ulicy, spełniając tym samym wymogi planu miejscowego. Przedmiotem oceny organów powinien być zatem projekt skorygowany przez inwestora, a więc w jego ostatecznej wersji. Natomiast, bez wpływu na wynik sprawy jest ocena organów w zakresie tego, czy planowana inwestycja spełnia, wynikające z planu miejscowego, cechy dotyczące obiektu o szczególnych wymaganiach budowlanych. Zdaniem sądu, stanowisko organów, zgodnie z którym planowana inwestycja jest sprzeczna z planem w powyższym aspekcie nie jest dostatecznie przekonywująca. Nie mniej jednak, jak wskazano powyżej, ze względu na oczywistą sprzeczność inwestycji z wymogiem planu w zakresie intensywności zabudowy, uznać należy, że warunek z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. nie został spełniony, co tym samym – zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. - uniemożliwia uwzględnienie wniosku inwestora w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).