II SA/Gd 731/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. i M. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia odrzucić skargę. Skarżące E. S. i M. Ż. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Pismem z dnia 28 grudnia 2006 r. Sąd wezwał skarżące do: uzupełnienia braków skargi przez uiszczenie solidarnie wpisu sądowego w kwocie 500 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania powyższe wysłano do skarżących w dwóch przesyłkach na adres podany w treści skargi, a zostały one skarżącym doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), czyli w sposób zastępczy. Oznacza to, że wobec faktu, iż nie zastano żadnej ze skarżących pod adresem wskazanym w skardze, pisma do nich adresowane pozostawiono w urzędzie pocztowym, o czym zawiadomiono, pozostawiając informację w skrzynce na korespondencję (awizo). Przesyłka była następnie ponownie awizowana (czyli w sumie – dwukrotnie - w dniu 29 grudnia 2006 r. oraz w dniu 6 stycznia 2007 r.), o czym również zawiadamiano poprzez umieszczenie stosownej informacji w skrzynce na korespondencję. Następnie, wobec tego, że żadna ze skarżących nie odebrała przesyłki w Urzędzie Pocztowym, odesłano ją do nadawcy. Zgodnie z treścią art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk adresata lub dorosłego domownika), pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Uwzględniając jednak treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie P 13/05 (opublikowany w OTK-A z 2006 r., nr 2, poz. 20), który uznał art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, za niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przesyłka doręczana stronie wymaga dwukrotnego awizowania i można ją uznać za doręczoną z upływem nie 7 dniowego, lecz 14 dniowego terminu od pierwszego dnia złożenia jej w placówce pocztowej. W tej sytuacji uznać należy, że skarżącym skutecznie doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 12 stycznia 2007 r., a zatem ostatni dzień do uiszczenia wpisu i nadesłania odpisu skargi minął w dniu 22 stycznia 2007 r. , zgodnie z art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w myśl , którego, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Żadna ze skarżących w zakreślonym terminie nie uiściła wpisu, ani też nie nadesłała odpisu skargi. Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 tejże ustawy nieusunięci braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. Wobec powyższego na mocy powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.