II SA/Gd 731/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. M. i J. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących E. M. i J. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga E. M. i J. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2017 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 24 listopada 2006 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo W. K. – współwłaściciela posesji przy ul. P. w G., z prośbą o wyjaśnienie samowoli budowlanej dotyczącej rozbudowy na działce nr [..] przy ul. P. w G. W dniu 15 lutego 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził wizję lokalną na terenie posesji przy ul. P. w G., podczas której ustalił, że wykonano rozbudowę istniejącego tam budynku jednorodzinnego od strony ul. P. i od strony byłej piekarni, zlokalizowanej na działce nr [..]. Wymiary rozbudowy wynoszą: 21 m x 5 m + 6 m x 3 m + 9 m x 7 m. Powstała dobudówka w przeważającej części posiada konstrukcję stalową a część ścian przy bramach jest murowana z gazobetonu. Rozbudowa wykonana została z profili stalowych o przekroju 10 cm x 10 cm, analogicznie jak poprzeczki nośne dachu. Pokrycie dachu oraz ścian wykonane zostało z płyty warstwowej. Wysokość wykonanej dobudówki przy budynku wynosi 3 m i stopniowo zmniejsza się do krawędzi na wysokość 1,8 m. Dobudówka ta została wykonana samowolnie w 2006 r. i służy jako magazyn sklepu, usytuowanego w budynku jednorodzinnym z funkcją usługową. Budynek jednorodzinny wykonany został na podstawie decyzji Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę z dnia 10 lutego 2003 r., nr [..]. Decyzją tą udzielono pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z funkcją usługową – sklep mięsny przy ul. P. na działce nr [..]. Zgodnie z zawiadomieniem o zakończeniu budowy powierzchni zabudowy tego budynku wynosiła 180,55 m2. Pismem z dnia 31 października 2007 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. P. w G. Następnie, postanowieniem z dnia 4 lipca 2011 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., poz. 1623 ze zm.), organ I instancji wstrzymał skarżącym rozbudowę budynku przy ul. P. w G. polegającą na wykonaniu dobudówki o wymiarach w rzucie 21 m x 5 m + 6 m x 3 m + 9 m x 7 m oraz ustalił wymóg uzyskania odpowiednich zabezpieczeń a także nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 15 września 2011 r.,: 1. zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności rozbudowy budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. 2 egzemplarzy projektu budowlanego dokonanej rozbudowy wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, obejmującego: a) ocenę techniczną poświadczającą, że przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w szczególności, że zlokalizowany i wykonany jest on zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną; b) inwentaryzację przedmiotowego budynku wykonanego przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami i zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Z uwagi na niewykonanie przez skarżących w wyznaczonym terminie nałożonego na nich obowiązku organ I instancji, w dniu 8 lutego 2013 r., przeprowadził oględziny na terenie posesji przy ul. P. w G. i ustalił, że przedmiotowa rozbudowa istnieje nadal. Dlatego też, decyzją z dnia 18 kwietnia 2013 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącym wykonać rozbiórkę rozbudowanej części budynku przy ul. P. w G. Decyzja ta została jednakże uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 czerwca 2013 r. a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, że w trakcie postępowania odwoławczego skarżący złożyli do akt kopię pisma stanowiącego ich wniosek skierowany do Wydziału Urbanistyki i Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego z dnia 12 czerwca 2013 r. o wydanie zaświadczenia o zgodności przedmiotowej rozbudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponadto stwierdzono, że organ powinien ustalić funkcję przedmiotowej rozbudowy. Ponownie rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu 22 września 2015 r. na terenie nieruchomości przy ul. P. w G. oględziny, podczas których ustalił, że część budynku po prawej stronie (patrząc od strony ulicy) na długości 8 m (szerokość ok 5 m) pełni funkcję garażową i jest oddzielona od pozostałej ścianą działową. Pozostała część użytkowana jest jako magazyn. Podczas oględzin skarżący przedłożyli do akt zaświadczenie Prezydenta Miasta z dnia 1 sierpnia 2013 r., wydane na wniosek J. M. wskazujące, że funkcja garażowo – magazynowa w ramach funkcji usługowej nie przekraczającej 30% powierzchni użytkowej budynku w granicach działki jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 6 lipca 2000 r. nr XXV/720/2000. Pismem z dnia 29 września 2015 r. organ I instancji zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a także o możliwości złożenia ewentualnych uwag i wniosków. Następnie, postanowieniem z dnia 22 października 2015 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał skarżącym rozbudowę budynku przy ul. P. w G.; ustalił wymóg wykonania odpowiednich zabezpieczeń oraz nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 29 lutego 2016 r.,: 1. zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności rozbudowy budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. 4 egzemplarzy projektu budowlanego dokonanej rozbudowy wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami i zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego oraz sprawdzonego zgodnie z zapisem art. 48 ust. 3 pkt 2 w zakresie art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Pismem z dnia 17 maja 2016 r. skarżący zwrócili się do organu I instancji o wyznaczenie nowego terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych postanowieniem z dnia 22 października 2015 r., przedkładając jednocześnie kopię pisma z dnia 17 maja 2016 r., złożonego przez nich w Urzędzie Miejskim, stanowiącego wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dobudowanej wiaty na działce nr [..] przy ul. P. w G. Pismem z dnia 14 października 2016 r. organ I instancji zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i ewentualnego wypowiedzenia się w sprawie. Następnie, decyzją z dnia 7 marca 2017 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącym rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją usługową przy ul. P. w G. tj. dobudówki (o funkcji magazynowo – garażowej) usytuowanej od strony południowo – wschodniej i północno – wschodniej budynku o wymiarach w planie: 21 m x 5 m (od strony działki nr [..]) + 6 m x 3 m + 9 m x 7 m (od strony działki nr [..]). Uzasadniając wydaną decyzję organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że w związku z niezłożeniem wymaganych dokumentów w ustalonym w postanowieniu z dnia 22 października 2015 r. terminie, a także do chwili obecnej, i z uwagi na dyspozycję art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane zobowiązany był nakazać przedmiotową rozbiórkę. Organ wskazał jednocześnie, że z zaświadczenia Prezydenta Miasta z dnia 1 sierpnia 2013 r. nie wynika jednoznacznie, czy przedmiotowa rozbudowa jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 6 lipca 2000 r. nr XXV/720/2000. Organ wskazał przy tym, że w jego ocenie wykonana rozbudowa jest niezgodna z warunkiem dotyczącym maksymalnej wielkości pokrycia działki zabudowa podanym w karcie terenu planu nr [..], nr strefy [..], nr terenu [..], gdzie określono powyższą wielkość – do 30%, z dokonanych przez niego obliczeń wynika bowiem, że powierzchnia zabudowy rozbudowanej części budynku wynosi ok. 21 m x 5 m + 6 m x 3 m + 9 m x 7 m = 105 +18 + 63 = 186 m2. Powierzchnia działki nr [..] wynosi zaś 603 m2 a powierzchnia zabudowy budynku jednorodzinnego z funkcją usługową wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z 2003 r. wynosi 180,55 m2. Zatem aktualna powierzchni zabudowy działki wynosi 186 + 180,6 = 366,6 m2. Pokrycie działki zabudową wynosi 366,6/603 = 0,60. Od decyzji tej odwołanie złożyli skarżący podnosząc, że jest ona krzywdząca i przedwczesna pod względem społecznym jak i gospodarczym. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U,. z 2017 r., poz. 1332), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2017 r. Uzasadniając organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji co do potrzeby wdrożenia w niniejszej sprawie procedury określonej w art. 48 Prawa budowlanego, wskazując na prawidłowość jej przeprowadzenia. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji co do niejednoznaczności zaświadczenia Prezydenta Miasta z dnia 1 sierpnia 2013 r. a także co do tego, że wykonana rozbudowa jest niezgodna z warunkiem dotyczącym maksymalnej wielkości pokrycia działki zabudową podanym w karcie terenu planu nr [..], nr strefy [..], nr terenu [..], gdzie określono powyższą wielkość – do 30%, wskazując, że z dokonanych obliczeń wynika, że obecna powierzchnia zabudowy działki wynosi 60%. Odnosząc się do argumentów odwołania organ odwoławczy wskazał natomiast, że skarżącym dano możliwość zalegalizowania przedmiotowej rozbudowy, z której to możliwości nie skorzystali, a konsekwencje ekonomiczne i społeczne nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu. We wniesionej do Sądu skardze skarżący zarzucili brak analizy skutków decyzji o rozbiórce obiektu, który dzisiaj służy celom gospodarczym i daje konkretne efekty ekonomiczne, a jego powstanie wiązało się z konkretną potrzebą właścicieli. Skarżący wskazali także, że obowiązkiem rozbiórki objęto cały obiekt, którego częścią jest trwałe ogrodzenie, a którego budowa została zgłoszona bez sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentacęe przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2017 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2017 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą wydanych decyzji stanowił art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), zgodnie z którym: 1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Art. 48 Prawa budowlanego jest jednym z przepisów obecnie obowiązującej ustawy – Prawo budowlane, sankcjonujących działania inwestycyjno-budowlane wykonane niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Działania takie realizowane z naruszeniem przepisów są określane najczęściej jako samowola budowlana. Nie jest to pojęcie zdefiniowane w przepisach prawa budowlanego. Samowolą budowlaną można określać wszelkie naruszenia prawa budowlanego, jakie mogą mieć miejsce na etapie budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Pojęcie samowoli budowlanej jest bardzo szerokie, mieści w sobie wiele typów tego zjawiska, które jednak zawsze wiąże się z naruszeniem przepisów prawa budowlanego albo aktów wykonawczych do tej ustawy (M. Cherka, W. Grecki, Samowola budowlana w polskim prawie budowlanym, Warszawa 2013, s. 84 i n.). Przepis art. 48 ma zastosowanie do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Wskazać w tym miejscu należy też, że zgodnie z treścią art. 28 ustawy – Prawo budowlane, w brzmieniu przywołanym przez organ II instancji, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy wskazują sytuacje, w których budowa lub roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, lecz np. zgłoszenia. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania legalizacyjnego orzekające w sprawie organy uczyniły: "rozbudowaną część budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją usługową przy ul. P. w G. tj. dobudówkę (o funkcji magazynowo – garażowej) usytuowanej od strony południowo – wschodniej i północno – wschodniej budynku o wymiarach w planie: 21 m x 5 m (od strony działki nr [..]) + 6 m x 3 m + 9 m x 7 m (od strony działki nr [..])". Z twierdzeń skarżącego wynika zaś, że częścią tak określonego przedmiotu postępowania jest fragment ogrodzenia, które wykonał legalnie. W aktach sprawy organu I instancji znajduje się kopia dokonanego przez J.M. w dniu 24 lipca 2006 r. w Urzędzie Miejskim zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych na terenie nieruchomości przy ul. P. w G. obejmujących ogrodzenie betonowe na wysokość 220 cm. Na podstawie akt sprawy nie jest jednakże możliwe ustalenie, czy przedmiotem postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie orzekające w sprawie organy faktycznie objęły fragment ogrodzenia, którego dotyczyło zgłoszenie z dnia 24 lipca 2006 r. a także, w dalszej kolejności, czy ewentualnie do zgłoszenia tego wniesiono sprzeciw. W konsekwencji nie jest możliwe ustalenie, czy przedmiot postępowania w całości stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Powyższe świadczy o tym, że orzekające w sprawie przeprowadziły niniejsze postępowanie z naruszeniem podstawowych jego zasad. W tym miejscu należy podkreślić, że w każdym postępowaniu administracyjnym podstawowym zadaniem organu administracji jest prawidłowe ustalenie przedmiotu postępowania. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której - na podstawie przepisów, organy administracji publicznej są władne podjąć decyzję administracyjną, albo orzekając w niej o uprawnieniach lub o obowiązkach indywidualnego podmiotu, albo stwierdzając o niedopuszczalności orzekania. W ujęciu kodeksowym przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa indywidualna rozstrzygana przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej. Zadaniem organów administracji jest zawsze prawidłowe ustalenie przedmiotu postępowania, czyli – w przypadku sprawy dotyczącej rozbiórki – prawidłowe ustalenie czy postępowanie dotyczy budynku, budowali, czy obiektu małej architektury oraz jaka jest charakterystyka tego obiektu budowlanego z punktu widzenia zastosowania przepisów prawa budowlanego, w szczególności – jeśli sprawa dotyczy budynku – to czy i w jaki sposób jest on trwale związany z gruntem. Konsekwencją bowiem prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania jest prawidłowe sformułowanie nakazu rozbiórki i odniesienie go do konkretnego obiektu budowlanego lub jego części. Podnieść ponadto należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że organy administracji państwowej mają obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Organ administracji, w myśl art. 8 k.p.a., jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa. Obowiązek ten jest realizowany, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero, bowiem jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. Należy również dodać, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę lub jakie prawo zostało jej tą decyzją przyznawane. Obowiązek lub prawo powinny być wyrażone precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1418/97, LEX nr 47875). W ocenie Sądu – wskazany powyżej nieprecyzyjny opis przedmiotu postępowania, o którym orzekły organy, pozwala uznać, że również tego warunku nie spełnia utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie organu I instancji. Przedstawione braki postępowania wyjaśniającego przed organem I i II instancji, naruszające przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. mają charakter istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej spraw. Braki te mogą być uzupełnione w toku postępowania odwoławczego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2017 r. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając solidarnie na rzecz skarżących od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 500 zł, obejmującą kwotę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Orzekając ponownie organ nadzoru budowlanego powinien jednoznacznie ustalić co jest przedmiotem prowadzonego postępowania. Dopiero ustaliwszy w sposób jednoznaczny jaki jest przedmiot postępowania, organ zastosuje prawidłowy tryb legalizacji i stosownie do jego wyników – podejmie rozstrzygnięcie w sprawie.