II SA/Gd 732/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek – Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody z dnia 7 lipca 2025 r. nr 7649 ZZ Gdańsk w przedmiocie opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych z jeziora bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. D. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 7 lipca 2025 r. w przedmiocie opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych z jeziora bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku w informacji z dnia 12 czerwca 2025 r. powołując się na art. 272 ust. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne ustaliło D. Z. za okres IV kwartału 2024 r. (od 1 października 2024 r. do 31 października 2024 r.) opłatę zmienną w wysokości 534,00 zł za pobór wód powierzchniowych z jeziora K. Organ wyjaśnił, że ilość pobranych w IV kwartale 2024 r. wód, którą określił na 3 348 m3, została obliczona w toku doraźnej kontroli gospodarowania wodami poprzez przyjęcie poboru wynikającego z maksymalnej technicznej wydajności eksploatowanych instalacji lub urządzeń do poboru wód - 4,5 m3/h i okresu korzystania z instalacji lub urządzenia do poboru wód bez pozwolenia wodnoprawnego (IV kwartał 2024 r. - od 1 października 2024 r. do 31 października 2024 r., tj. 31 dni), na podstawie protokołu kontroli z dnia 30 maja 2025 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie rozpoznając reklamację skarżącej decyzją z 7 lipca 2025 r. określił jej za IV kwartał 2024 r. opłatę zmienną w wysokości 534,00 zł za pobór wód powierzchniowych. W uzasadnieniu wskazano, że D. Z. w dniu 24 maja 2024 r. złożyła wniosek do Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gdańsku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód powierzchniowych z jeziora K., z terenu działki nr [...], obręb [...] w K. Pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez dołączenie do wniosku operatu w formie opisowej i graficznej, sprecyzowania wniosku, wskazania rodzaju wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego oraz uzupełnienia wniosku o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, braków nie uzupełniono, wobec czego wniosek skarżącej pozostawiono bez rozpoznania. Organ wskazał następnie, że mimo braku ważnego pozwolenia wodnoprawnego, D. Z. korzystała z usługi wodnej w IV kwartale 2024 r. Podczas doraźnej kontroli gospodarowania wodami jeziora K. przeprowadzonej 30 maja 2025 r. wykazano, że skarżąca pobiera wody powierzchniowe bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, co zobligowało go do wydania decyzji określającej wysokość opłaty zmiennej za IV kwartał 2024 r. Wskazano też, że określenia wysokości opłaty zmiennej dokonano w oparciu o art. 272 ust. 4a Prawa wodnego oraz § 5 ust. 1 pkt 36 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 października 2023 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (dalej jako: "rozporządzenie"). Opłata została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych do innych celów, niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności (0,057 zł za 1 m3) pomnożonej przez współczynnik różnicujący odpowiadający procesowi uzdatniania (2,80) oraz współczynnik różnicujący właściwy dla części obszaru państwa i ilości pobranych wód powierzchniowych (3 348 m3 = 4,5 m3/h x 24 h x 31 dni). Do ustalenia wysokości opłaty przyjęto współczynnik różnicujący dla wód, które nie podlegają żadnym procesom uzdatniania oraz współczynnik różnicujący dla wód powierzchniowych dla obszaru działania regionalnego zarządu gospodarki wodnej z siedzibą w Gdańsku (§ 5 ust. 3 pkt 1 lit. a i ust. 5 pkt 3 rozporządzenia). D. Z. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 7 lipca 2025 r. zarzuciła naruszenie art. 272 ust. 4a ustawy Prawo wodne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji ustalenie opłaty zmiennej, podczas gdy stan prawny nieruchomości nie dawał podstaw do obarczenia skarżącej obowiązkiem opłaty, ewentualnie powinna być ona naliczana proporcjonalnie do faktycznego poboru wody. W konsekwencji wniosła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie jej w całości i dokonanie ustalenia opłaty zmiennej na podstawie faktycznego poboru wody w kwartale objętym decyzją. Skarżąca nie zgodziła się z przyjętym przez organy założeniem, że pobierała wodę z Jeziora K. przez 24 godziny na dobę i oświadczyła, że pobór wody na cele związane z podlewaniem roślin na stoisku plenerowym kwiaciarni odbywał się okazjonalnie, raz, dwa lub trzy razy w tygodniu przez 2-3 godziny, co mogło skutkować pobraniem średnio ok 150 m3 wody miesięcznie. D. Z. podniosła też, że stwierdzenie w czasie kontroli doraźnej w dniu 30 maja 2024 r. istnienia pompy o mocy 4,5 m3/h nie świadczy o poborze wody w ilości maksymalnej, możliwej do poboru tym urządzeniem przez 24 godziny na dobę i jest niewspółmierne do ilości wody faktycznie pobieranej. Skarżąca zwróciła też uwagę na fakt, że woda pobierana była z działki nr [...] obr. [...] w K., która jest jej własnością, a która jest zalana częściowo wodą. Podkreśliła, że Jezioro K. stanowi własność prywatną - jako działka nr [...] obr. [...] w K. - oraz jako część działki nr [...] obr. [...] w K., która stanowi własność małżonków D. i T. Z. W takiej sytuacji wątpliwe jest narzucanie opłat za korzystanie z wód Jeziora K., które nie jest własnością państwa. Zaznaczyła też, że od stycznia 2024 r. toczy się na terenie objętym postępowaniem postępowanie administracyjne dotyczące inwestycji Gminy Kartuzy pn.: "Budowa drogi gminnej [....]" w trybie specustawy drogowej, co powodowało niepewność sytuacji dotyczącej własności części działek nr [...]-[...] obr. [...] w K. Okoliczność ta była podnoszona w korespondencji z PGW Wody Polskie w sprawie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z poboru wód z Jeziora K. W dniu 2 kwietnia 2025 r. zostało wydane przez Starostę Kartuskiego pozwolenie na realizację budowy inwestycji drogowej zawierające rygor natychmiastowej wykonalności i prace się toczą. Decyzja Starosty zatwierdza również podział nieruchomości i wywłaszczenie gruntu o pow. 1 112 m2 stanowiącego własność skarżącej, co dodatkowo komplikuje sytuację prawną, ponieważ nieruchomość ta została podzielona przez tę inwestycję na 2 części. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Zdaniem organu to, że jezioro K. znajduje się na działce ewidencyjnej przypisanej aktualnie do osoby fizycznej oraz to, że nie jest uregulowany stan prawny nieruchomości znajdującej się pod wodami jeziora K., nie ma bezpośredniego wpływu na obowiązek ponoszenia opłat za usługi wodne polegające na korzystaniu z wód powierzchniowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że każde jezioro kształtuje zasoby wodne magazynując wodę, wpływając tym samym na lokalny bilans wodny, tworząc cenne środowiska przyrodnicze - z tej przyczyny korzystanie z wód znajdujących się w jeziorze podlega kontroli państwa. Organ wyjaśnił też, że art. 272 ust. 4a Prawa wodnego jasno stanowi, że nieposiadanie pozwolenia wodnoprawnego przez zakład korzystający z usług wodnych zobowiązuje organ do ustalenia opłaty bez uwzględnienia rzeczywistej ilości pobranych wód. Dowody jasno wskazują, że skarżąca w IV kwartale 2024 r. korzystała z usług wodnych, polegających na poborze wód powierzchniowych dla celów prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, bez pozwolenia wodnoprawnego, co obligowało organ do naliczenia opłaty zmiennej w wysokości 534 zł. Nie przedstawiła ona przy tym żadnego wiarygodnego dokumentu, z którego wynikałaby rzeczywista ilość pobranych wód, podała jedynie możliwe, przybliżone ilości, które nie dają się w sposób niebudzący wątpliwości zweryfikować. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o zastosowanie tego trybu złożyła skarżąca, a organ administracji nie zażądał rozprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 7 lipca 2025 r. określająca D. Z. za IV kwartał 2024 r. (od 1 października 2024 r. do 31 października 2024 r.) opłatę zmienną w wysokości 534 zł za pobór wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Nie jest sporne w sprawie, że we wskazanym okresie D. Z. dokonywała poboru wód z Jeziora K. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Znajduje to potwierdzenie w protokole kontroli z dnia 30 maja 2025 r., potwierdza to również skarżąca w reklamacji jak i skardze. Woda wykorzystywana była do podlewania drzewek i krzewów na terenie firmy [...], tj. stoiska plenerowego zlokalizowanego na działkach nr [...]-[...] obręb [...] w K. Pobór wód powierzchniowych odbywał się za pomocą urządzenia technicznego tj. pompy Hydro-Vacuum SKA 4.02 o wydajności 4,5 m3/h. Pobór wód dokonywany był bez pozwolenia wodnoprawnego. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do określenia w drodze informacji kwartalnej spornej opłaty zmiennej, a następnie do wydania przez organ zaskarżonej decyzji. Skarżąca ustaleń powyższych nie kwestionuje. Podnosi natomiast, że Jezioro K. stanowi własność prywatną jako działka nr [...] obręb [...] w K. (własność J. L.) oraz jako część działki nr [...] obręb [...] w K., która stanowi własność małżonków D. i T. Z. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, "wątpliwe jest narzucanie opłat za korzystanie z wód Jeziora K., które nie jest formalnie własnością państwa". W aktach sprawy brak jest dokumentów, z których wynikałoby, jaki podmiot jest właścicielem Jeziora K. W protokole kontroli z dnia 30 maja 2025 r. zawarte zostało jedynie stwierdzenie, że "Jezioro K. należy do osoby fizycznej wg danych ewidencyjnych, przedmiotowe jezioro posiada użytek Wp., obecnie prowadzone jest postępowanie w ministerstwie o przejęcie jeziora przez Skarb Państwa". Brak jednoznacznych ustaleń w tym zakresie pozostaje jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wbrew bowiem zarzutom skargi, w okolicznościach tej sprawy organ uprawiony był do określenia skarżącej opłaty zmiennej za pobór wód z Jeziora K. niezależnie od kwestii własnościowych dotyczących tych wód. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1087 z późn.zm. - dalej w skrócie "ustawa" lub "Prawo wodne") w brzmieniu obowiązującym zarówno w IV kwartale 2024 r. jak i w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 1 w zw. z art. 3 ustawy reguluje ona gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnym, a jej przepisy stosuje się do wód śródlądowych oraz morskich wód wewnętrznych. Zgodnie z art. 19 ustawy, wody, z wyłączeniem morskich wód wewnętrznych i wód morza terytorialnego, są wodami śródlądowymi. Jednocześnie w art. 20 ustawodawca przesądza, że wodami powierzchniowymi są wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne oraz śródlądowe wody powierzchniowe. Dalej zaś ustawodawca w art. 21 normuje, że śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na śródlądowe wody płynące oraz śródlądowe wody stojące. Przepisy Prawa wodnego mają zatem zastosowanie do śródlądowych wód powierzchniowych płynących i stojących, niezależnie od ich statusu właścicielskiego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 i ust. 2 Prawa wodnego, usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego, zwykłego oraz szczególnego korzystania z wód, do których dostęp jest zapewniony na zasadach określonych w Prawie wodnym. Usługi wodne obejmują m.in. pobór wód powierzchniowych (art. 35 ust. 3 pkt 1). Usługi wodne polegające na poborze wód powierzchniowych podlegają opłatom (art. 268 ust. 1 pkt 1). Zgodnie z art. 270 ust. 1 pkt 1, opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Zgodnie z art. 272 ust. 4a, w przypadku poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się w toku kontroli gospodarowania wodami, przyjmując pobór wynikający z maksymalnej technicznej wydajności eksploatowanych instalacji lub urządzeń do poboru wód, a także przyjmując okres eksploatacji instalacji lub urządzenia do poboru wód przez jeden kwartał, jeżeli w toku kontroli gospodarowania wodami nie ustalono tego okresu eksploatacji. Z powyższych przepisów wynika, że korzystanie z wód w postaci m. in. poboru wód powierzchniowych, w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego, zwykłego oraz szczególnego korzystania z wód, do których dostęp jest zapewniony na zasadach określonych w Prawie wodnym, stanowi usługi wodne podlegające opłatom, w tym opłacie zmiennej. Powszechne korzystanie z wód uregulowane jest w art. 32 ustawy i służy do zaspokajania potrzeb osobistych, gospodarstwa domowego lub rolnego, bez stosowania specjalnych urządzeń technicznych, a także do wypoczynku, uprawiania turystyki i sportów wodnych. Każdemu przysługuje prawo do powszechnego korzystania z publicznych, śródlądowych wód powierzchniowych, morskich wód wewnętrznych oraz z wód morza terytorialnego, oczywiście jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Pobór wód dokonywany przez skarżącą nie stanowił powszechnego korzystania z wód w podanych rozumieniu. Zwykłe korzystanie z wód uregulowane jest w art. 33 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem: 1. Właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się w jego gruncie. 2. Prawo do zwykłego korzystania z wód nie uprawnia do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganej zgody wodnoprawnej. 3. Zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego. 4. Zwykłe korzystanie z wód obejmuje: 1) pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę; 2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę. Zwykłe korzystanie z wód na potrzeby własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego nie podlega opłatom, o ile nie przekracza wskazanych limitów. Warunkiem zakwalifikowania poboru wód jako zwykłego korzystania z wód jest zatem wykazanie, że korzystanie z wody służy do zaspokojenia potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego (art. 33 ust. 3 Prawa wodnego) i jednocześnie mieści się w granicach objętych art. 33 ust. 4 tej ustawy. W niniejszej sprawie dokonywany przez skarżącą pobór wód nie stanowił zwykłego korzystania z wód w podanym rozumieniu, woda pochodząca z jeziora wykorzystywana bowiem była na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej na stoisku plenerowym kwiaciarni, a nie na potrzeby własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego. Szczególne korzystanie z wód uregulowane jest w art. 34 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie z wód wykraczające poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód, obejmujące wymienione w przepisie przypadki, w tym, zgodnie z pkt 13, korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej, innej niż działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Z powyższych przepisów wynika, że korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej – a z takim korzystaniem mamy do czynienia w tej sprawie – jest szczególnym korzystaniem z wód. Na tego rodzaju korzystanie z wód niezbędne jest pozwolenie wodnoprawne, co wynika z art. 389 pkt 2 Prawa wodnego, nawet jeśli z wód korzysta właściciel gruntu. Kwestie właścicielskie miałyby zatem znaczenie w sprawie tylko wówczas, gdyby zachodziły przesłanki z art. 33 ww. ustawy pozwalające uznać dokonywany przez skarżącą pobór wód za tzw. zwykłe korzystanie z wód, niemieszczące się w pojęciu usług wodnych (art. 35 ust. 1). Przesłanki te jednak nie zachodzą, skoro bowiem pobór wód dokonywany był na potrzeby działalności gospodarczej, innej niż działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, a nie na potrzeby własnego gospodarstwa domowego lub rolnego, to kwestie właścicielskie gruntu pokrytego wodami pozostawały bez znaczenia. Podsumowując, prawidłowo przyjął organ, że na pobór wód z Jeziora K. wykorzystywanych do podlewania drzewek i krzewów na terenie firmy [...], tj. stoiska plenerowego zlokalizowanego na działkach nr [....]-[...] obręb [...] w K., wymagane było pozwolenie wodnoprawne. Pobór ten stanowił również usługę wodną podlegają opłacie za usługi wodne (art. 35 ust. 3 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 1 ustawy). Skoro zatem strona skarżąca w IV kwartale 2024 r. dokonywała poboru wód powierzchniowych nie legitymując się pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym na wspomnianą wyżej usługę wodną, to organ prawidłowo nie uwzględnił wniesionej przez skarżącą reklamacji i ustalił z tego tytułu opłatę zmienną w oparciu o bezwzględnie obowiązujące reguły zdefiniowane w przepisach art. 272 ust. 1 i ust. 4a Prawa wodnego, czemu dał wyraz w poddanej sądowej kontroli decyzji. Dyrektor Zarządu Zlewni poprawnie określił wysokość opłaty zmiennej uwzględniając brzmienie art. 272 ust. 4a Prawa wodnego oraz § 5 ust. 1 pkt 36 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 października 2023 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 2471 ze zm.). Z art. 272 ust. 1 ustawy wynika, że wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m3. Zgodnie natomiast z ust. 4a, w przypadku poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się w toku kontroli gospodarowania wodami, przyjmując pobór wynikający z maksymalnej technicznej wydajności eksploatowanych instalacji lub urządzeń do poboru wód, a także przyjmując okres eksploatacji instalacji lub urządzenia do poboru wód przez jeden kwartał, jeżeli w toku kontroli gospodarowania wodami nie ustalono tego okresu eksploatacji. Z powyższych przepisów wynika zatem, że w przypadku poboru wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, z którym to przypadkiem mamy do czynienia w tej sprawie, wysokość opłaty zmiennej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód powierzchniowych, wyrażonej w m3, przyjmując pobór wynikający z maksymalnej technicznej wydajności eksploatowanych instalacji lub urządzeń do poboru wód, a także przyjmując okres eksploatacji instalacji lub urządzenia do poboru wód przez jeden kwartał. Wbrew zarzutom skargi, organ postąpił zatem prawidłowo przyjmując do obliczenia wysokości opłaty zmiennej pobór wynikający z maksymalnej technicznej wydajności eksploatowanego urządzenia technicznego tj. pompy Hydro-Vacuum SKA 4.02 wynoszący 4,5 m3/h, przyjmując okres eksploatacji przez jeden kwartał (4,5 m3 x 24h x 31 dni). W świetle wskazanych przepisów bez znaczenia dla wysokości opłaty zmiennej pozostaje rzeczywiście pobrana ilość wody. W sytuacji braku pozwolenia wodnoprawnego art. 272 ust. 4a ustawy wprowadza szczególną regulację, wykluczającą badanie ilości faktycznie pobranej wody, a nakazującą przyjąć pobór wynikający z maksymalnej technicznej wydajności eksploatowanych instalacji lub urządzeń do poboru wód, a także przyjmując okres eksploatacji instalacji lub urządzenia do poboru wód przez jeden kwartał. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 272 ust. 4a ustawy jest niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.