II SA/Gd 734/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Starszy Referent Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. N. i A. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Decyzją z dnia 10 czerwca 2008 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 98 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. Nr 261 z 2004 r., poz. 2603 ze zm.) oraz Uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia 21 września 2000 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, ustalił dla A. N. i A. S. opłatę adiacencką w wysokości 94 900 zł w związku ze wzrostem wartości nieruchomości związanym z wydaniem decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym S. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 344 o powierzchni 1,6000 ha. W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomość stanowiąca własność A. N. i A. S. położona w obrębie ewidencyjnym S., oznaczona jako działka nr 344 zapisana w kw [...], przeznaczona została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę funkcji usługowych wraz z urządzeniami budowlanymi. Ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia 19 stycznia 2006 r. zatwierdzony został podział tej nieruchomości na trzynaście nowo utworzonych działek gruntu. Zgodnie z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego wydzielone działki o nr 344/1 do 344/6 oraz 344/8 do 344/13 znajdują się na terenach zabudowy funkcji usługowych wraz z urządzeniami budowlanymi, natomiast działka nr 344/7 stanowi drogę wewnętrzną. Organ ustalił, że w wyniku podziału wartość nieruchomości wzrosła o kwotę 189 800 zł. Okoliczność ta uzasadnia z mocy art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ustalenie opłaty adiacenckiej. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami do ustalenia opłaty adiacenckiejj przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Z uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia 21 września 2000 r. w sprawie ustalenia wartości stawki procentowej opłaty adiacenckiej związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku jej podziału wynika stawka opłaty w wysokości 50 %. Wysokość opłaty wynosi zatem 94 900 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. N. i A. S., domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Skarżące podniosły zarzut błędnego przyjęcia stawki 50% wynikającej z nieobowiązującej już uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia 21 września 2000 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku jej podziału. W odwołaniu wskazano, iż zgodnie z art. 98 a ustawy o gospodarce nieruchomościami stawka określona w uchwale nie może przekraczać 30 % wzrostu wartości nieruchomości, a uchwała przewidująca stawkę 50 % została uchylona uchwałą z dnia 30 maja 2007 r., w której stawkę tę określono na 20 %. Skarżące zarzuciły, iż przepis prawny, który utracił moc nie może stanowić podstawy wydania decyzji i wskazały, iż naliczanie opłaty przez Radę Gminy dopiero od połowy 2007 r. narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa osób, którym tę opłatę się nalicza wobec osób, którym tej opłaty naliczyć już nie można z powodu przedawnienia. Nadto skarżące podniosły szereg zarzutów dotyczących sporządzenia operatu szacunkowego, wskazując, iż zawiera on błędy formalne dotyczące daty sporządzenia operatu, daty wizji lokalnej i daty sporządzenia wyceny, w operacie szacunkowym nie powołano uchwały Rady Gminy o planie zagospodarowania przestrzennego dla działki nr 344, co nasuwa uzasadnione przypuszczenie, że w wycenie wartości nieruchomości nie zostały wzięte pod uwagę istotne dla wartości nieruchomości elementy wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego, w operacie szacunkowym nie udokumentowano stanu nieruchomości na dzień, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a rzeczoznawca przyjął stan terenu na moment przeprowadzania wizji. Skarżące wskazały również na błędny dobór par porównawczych nieruchomości i błędną ocenę wzrostu wartości nieruchomości. Nadto stwierdziły one, iż jako siostry nie posiadają wspólnoty majątkowej, zatem opłata powinna zostać naliczona dla każdej z nich osobno w wysokości zależnej od posiadanych udziałów w nieruchomości. Decyzją z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7 i 77 k.p.a. i art. 98a, 152, 153 i 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz § 4 i § 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż właściciel jest zobowiązany do uiszczenia opłaty adiacenckiej ustalonej przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: w wyniku podziału wzrosła wartość nieruchomości, podział nieruchomości był uzależniony od treści istniejącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podjęła uchwałę ustalającą procentową wysokość stawki opłaty adiacenckiej, nie minął okres 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna lub orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Organ II instancji ustalił, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że decyzja o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości stanowiącej własność A. N. i A. S., położonej w S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 344, wydana została w dniu 19 stycznia 2006 r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 13 lutego 2006 r. W dniu 21 stycznia 2008 r. Wójt Gminy wszczął postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości. Ustalając wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z dokonanym podziałem organ Il instancji oparł się o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego Z. K.. Organ stwierdził, iż sporządzony operat szacunkowy nie odpowiada wymogom art. 4 pkt 16 i art. 153 ust. 1 ustawy oraz § 4 i 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207 poz. 2109 ze zm.). W operacie szacunkowym na podstawie, którego ustalono opłatę adiacencką brak jest bowiem właściwie scharakteryzowanego materiału porównawczego dla ustalenia wartości nieruchomości przed i po podziale - informacji o cechach szczególnych nie tylko nieruchomości wycenianej, ale również nieruchomości przyjętych do porównania. Rzeczoznawca stosując w przedmiotowej sprawie podejście porównawcze - metodę porównywania parami, nie zastosował zasad koniecznych przy jej stosowaniu określonych w rozporządzeniu. Nadto operat ten wbrew treści § 38 rozporządzenia nie uwzględnia faktu obciążenia nieruchomości skarżących służebnością. Organ odwoławczy wskazał, iż organ l instancji wydając decyzję merytoryczną i nie weryfikując w żaden sposób przedstawionego operatu szacunkowego naruszył zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organ I instancji uznał za uzasadniony zarzut dotyczący ustalenia w zaskarżonej decyzji opłaty w jednej wysokości, bez uwzględnienia udziałów współwłaścicielek nieruchomości, wskazując, iż decyzja administracyjna w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego podziałem, będącej przedmiotem współwłasności, powinna ustalać jedną opłatę adiacencką oraz rozdzielać zobowiązanie z tytułu tej opłaty na poszczególnych współwłaścicieli - stosownie do ich udziałów we współwłasności podzielonej nieruchomości. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniach zarzutu dotyczącego zastosowanej w decyzji stawki procentowej, organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie decyzja podziałowa dotycząca działki nr 344 stała się ostateczna w dniu 13 lutego 2006 r. W tym dniu obowiązywała uchwała Rady Gminy nr [...] z dnia 21 września 2000 r. określająca, iż stawka procentowa opłaty adiacenckiej w związku z podziałem nieruchomości wynosi 50% różnicy wartości nieruchomości przed i po podziale. Organ wskazał, iż z art. 98 a ust. 1a zdanie drugie wynika, iż do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Mimo zatem, iż w aktualnym systemie prawnym nie ma już uchwały z dnia 21 września 2000 r., bowiem została ona uchylona uchwałą Rady Gminy Nr [...] z 30 maja 2007 r., a aktualnie obowiązujący przepis art. 98 a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że wysokość stawki procentowej adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości, organ I instancji zastosował stawkę 50% różnicy wartości nieruchomości w sposób zgodny z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa poprzez nienaliczanie w stosunku do innych osób opłaty adiacenckiej pomimo istnienia uchwały Rady Gminy dającej podstawę do jej wymierzenia, organ stwierdził, iż przedmiotem jego rozpoznania jest wyłącznie niniejsza sprawa a ewentualne zaniechania organu I instancji w podjęciu postępowań w stosunku do innych osób, pozostaje bez wpływu jej na rozstrzygnięcie. A. N. i A. S. w skardze na powyższą decyzję domagały się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jako niezgodnej z prawem. Skarżące podniosły zarzuty naruszenia art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżące stwierdziły, iż uchwała Rady Gminy nr [...] z dnia 21 września 2000 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, ustalająca stawkę procentową w wysokości 50% różnicy wartości nieruchomości straciła moc. Wskazały one, iż z art. 98a ustawy z dnia 21 września 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wynika, że ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu kiedy decyzja o podziale stała się ostateczna obowiązuje uchwała rady gminy ustalająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej w wysokości nie większej niż 30 % wartości nieruchomości. Brak tej przesłanki powoduje, że wszczęte z urzędu postępowanie jest bezprzedmiotowe i powinno być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis ten stanowi, iż jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Przepisy art. art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 98 ust 1a ustawy, ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Zgodnie z art. 146 ust. 1a w związku z art. 98 a ust. 1 ustawy ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Opinia ta sporządzana w formie operatu szacunkowego odpowiadać musi wymogom prawa przewidzianym w przepisach działu IV ustawy – Wycena nieruchomości Rozdziału 1 Określanie wartości nieruchomości oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) Sporządzony w sprawie operat szacunkowy zawiera szereg wad uniemożliwiających ustalenie wysokości opłaty adiacenckiej na jego podstawie. Operat szacunkowy jest obligatoryjnym i zasadniczym środkiem dowodowym w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z podziałem. Postępowanie wyjaśniające w tej sprawie w znacznej części opiera się na tym środku dowodowym. Brak takiego dowodu lub jego istotna wadliwość oznacza konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i stanowi przesłankę uzasadniająca zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ II instancji prawidłowo zatem ocenił, że w sprawie istniały przesłanki wydania decyzji kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a., gdyż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z takim naruszeniem przepisów procedury, które nie mogły zostać sanowane w toku postępowania odwoławczego bez konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Skarżące w odwołaniu kwestionowały prawidłowość sporządzenia operatu i możliwość ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej na jego podstawie, a zarzuty skargi nie dotyczą oceny organu odwoławczego w tym zakresie. Wadliwość decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. skarżące uzasadniają natomiast brakiem podstaw do wymierzenia opłaty z uwagi na nieistnienie uchwały rady gminy przewidującej w dacie podziału nieruchomości stawkę 30 % opłaty i utratę mocy uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia 21 września 2000 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku jej podziału. Zdaniem skarżących okoliczności te wyłączają możliwość ustalenia opłaty, co uzasadnia umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuty skarżących w tym zakresie nie są uzasadnione. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni treści art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z przepisu tego wynika, iż ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z podziałem dokonuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta w drodze decyzji. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Aktualnie przewidziana w ustawie maksymalna stawka opłaty adiacenckiej w wysokości 30% wprowadzona została ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218). Do tego czasu przepisy ustawy przewidywały stawkę maksymalna opłaty w wysokości 50%. Tą też ustawą zmieniającą wprowadzono w art. 98a ustawy ust. 1a stanowiący, iż ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy o ustaleniu wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, a do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Przepis ten przewiduje, iż określenie stawki procentowej ma nastąpić na podstawie tej normy prawnej, która obowiązywała w określonej w nim dacie. Późniejsze uchylenie tej normy bądź jej zastąpienie inną nie ma znaczenia dla zastosowania tego uregulowania. Bezsporne jest, że decyzja o podziale nieruchomości stała się ostateczna w dniu 13 lutego 2006 r. W tym czasie obowiązywała uchwała Rady Gminy nr [...] z dnia 21 września 2000 r. określająca 50 % stawkę opłaty adiacenckiej w związku z podziałem nieruchomości. Do ustalenia wysokości opłaty zgodnie z art. 98a ust. 1 a ustawy należy zatem przyjąć stawkę wynikającą z tej uchwały, jako obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Fakt uchylenia tej uchwały i zastąpienia jej nową uchwałą Rady Gminy z dnia 30 maja 2007 r. Nr [...], przewidująca inną – 20 % wysokość stawki opłaty nie wyłącza zastosowania przez organ uchwały poprzednio obowiązującej. Przeciwnie obowiązek jej stosowania wynika wprost z treści art. 98a ust. 1a ustawy. Podkreślić należy, że mimo, iż przepis art. 98a ustawy przed zmianą wprowadzoną ustawa z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, nie zawierał wyraźnego unormowania w przedmiocie stosowania stawki opłaty adiacenckiej obowiązującej w dacie podziału nieruchomości, już wówczas w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażano stanowisko, iż prawidłowa interpretacja treści art. 98a ust. 1 ustawy, gwarantująca pewność prawa i obciążanie obywatela należnościami, których wysokość jest znana w momencie dokonywania podziału, wymaga przyjmowania do ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej stawki procentowej obowiązującej w chwili dokonywania podziału. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2004 r. sygn. OSK 897/2004 Wokanda Nr 6/2005 s. 36) Przeciwna interpretacja prowadziłaby do złamania zasady lex retro non agit, w związku z zastosowaniem przepisów uchwały, które nie obowiązywały w momencie mającym decydujące znaczenie dla ustalenia wysokości stawki opłaty. Skarżące jako osoby, które dokonały podziału nieruchomości w trakcie obowiązywania poprzedniej uchwały musiały się liczyć z obowiązkiem zapłaty opłaty w stawce 50%. Wysokość takiej opłaty ustalona w uchwale była zgodna z obowiązującą wówczas treścią art. 98a ust. 1 ustawy. Z projektu ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw wynika, iż zmiana maksymalnej stawki opłaty adiacenckiej z 50 na 30 % podyktowana była intencją ustawodawcy obniżenia opłaty z uwagi na jej częsty zbieg z obciążeniem z tytułu renty planistycznej, a stawka w wysokości 50 % została przez ustawodawcę nadal utrzymana w przypadku opłaty adiacenckiej pobieranej w związku ze scaleniem i podziałem nieruchomości. Zmiana przez ustawodawcę tego przepisu prawa nie działa wstecz i nie skutkuje sprzecznością z prawem uchwały podjętej w poprzednim stanie prawnym w okresie od jej podjęcia do utraty mocy wynikającej z jej uchylenia uchwałą Rady Gminy z dnia 30 maja 2007 r. Nr [...]. Wskazać należy, iż uchwała Rady Gminy nr [...] z dnia 21 września 2000 r. została podjęta w oparciu o obowiązujący wówczas przepis art. 98 ust. 4 ustawy, który stanowił, iż jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić w drodze decyzji opłatę adiacencką z tego tytułu. Stawkę procentową opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości. Przepisy art. 145, art. 146 ust. 2 i ust. 3, art. 147 oraz art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, a regulacja opłaty adiacenckiej została zamieszczona w art. 98a ustawy, przewidującym w ust. 1 ustalanie przez radę gminy wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 50 % różnicy wartości nieruchomości. Mimo uchylenia art. 98 ust. 4 ustawy, podjęte na jego podstawie uchwały rad gmin przewidujące 50 % stawkę opłaty nadal posiadały podstawę prawną w postaci art. 98 a ust. 1 ustawy. Ciągłość uregulowania ustawodawczego w tym zakresie przy zmianie redakcyjnej polegającej na objęciu go innym artykułem ustawy wyklucza uznanie, iż uchwała ta utraciła podstawę prawną w związku z uchyleniem art. 98 ust. 4 ustawy. Treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt SK 19/06 (OTK-A/2007/4/37), w którym stwierdzono niezgodność art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji, przez naruszenie zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, nie stanowi argumentu na poparcie stanowiska skarżących. Przeciwnie, z uzasadnienia wyroku wynika, iż przyczyną stwierdzenia niezgodności przepisu z Konstytucją był fakt, iż unormowanie to nie zawierało zapisu o konieczności stosowania stawek opłat obowiązujących w dacie dokonania podziału. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, aby zainteresowany znał dokładną treść i wysokość ciążących na nim obowiązków daniniowych w chwili zajścia zdarzeń powodujących powstanie tego obowiązku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, iż uregulowanie przekazujące ustalenie wysokości stawki opłaty gminie, przy określeniu jej górnej granicy w ustawie i przewidujące możliwość wymierzenia przez organ opłaty jedynie części właścicieli nieruchomości podlegających podziałowi nie narusza zasad przewidzianych w Konstytucji. W niniejszej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako bezzasadną.