II SA/Gd 734/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wojewody o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 734/17 wydanego po rozpoznaniu skargi M. B. na decyzje Wojewody z dnia 21 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 734/17. Wnioskiem z 5 lutego 2018 r. Wojewoda na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniósł o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2017 r., zapadłego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 734/17, w zakresie mocy wiążącej oceny zarzutów Wojewody poczynionych względem decyzji organu I instancji, dokonanej przez Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku w kontekście brzmienia art.64e P.p.s.a., zgodnie z którym rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpatrzeniu sprzeciwu M. B. od decyzji Wojewody uchylił ją uznając, iż wydana ona została z naruszeniem art.138 § 2 k.p.a.. Jednocześnie w uzasadnieniu Sąd dokonał szczegółowej analizy przepisów prawa materialnego i poddał ocenie stanowisko organu odwoławczego, wskazując na koniec, iż ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy, stosownie do treści art.153 P.p.s.a., uwzględni przy orzekaniu przedstawioną w niniejszej sprawie ocenę prawną. Wskazał organ, że zgodnie z art. 64e P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie bada zatem w tym przyspieszonym postępowaniu innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Rozpoznając sprzeciw sąd zobligowany jest dokonać oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., mając na uwadze wykładnię prawa materialnego przyjętą przez organ II instancji ( tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2751/17, CBOSA). Zdaniem Wojewody w sytuacji stwierdzenia przez Sąd, iż nie zachodziły podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., winien zatem ograniczyć się do oceny zasadności wydania takiej decyzji. Jednakże w przedmiotowej sprawie w dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd dokonał szczegółowej analizy i oceny materialnoprawnych podstaw kontrolowanej decyzji, co prowadzi do tego, iż treść uzasadnienia do orzeczenia Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. sformułowana jest w taki sposób, iż budzi wątpliwości, co do sposobu jego wykonania, w tym w szczególności w zakresie związania dokonaną przez Sąd oceną przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie prawa sądowoadministracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B.Dauter (w:) B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012r., sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010r., sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 406/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2017r., sygn. akt II SA/Gd 734/17, nie może budzić wątpliwości określonych w art. 158 P.p.s.a. Jest kompletny, tj. zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie sporządzone z urzędu w związku z uwzględnieniem skargi. Zarówno treść orzeczenia, jak i powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna wyroku są w ocenie sądu oczywiście czytelne. Rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne – "uchyla zaskarżoną decyzję". Wątpliwości nie budzi także opisany w sentencji przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej, gdyż wskazany jest organ, który wydał zaskarżony akt z zakresu administracji publicznej, podana jest data jego wydania i indywidualizujący ten akt numer, nadany mu przez organ go wydający. W uzasadnieniu wyroku sąd w pierwszej kolejności przytoczył przepisy prawne, na podstawie których orzekał organ odwoławczy, tj. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257) oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r., poz. 1332). Następnie sąd dokonał oceny prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia kasacyjnego Wojewody i wyjaśnił dlaczego w jego ocenie brak było podstaw prawnych do uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji. Sąd szczegółowo omówił motywy swojego rozstrzygnięcia i wyjaśnił dlaczego w jego opinii organ odwoławczy wadliwie zastosował przepis art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy sąd w sposób jasny wskazał i wyjaśnił podstawę prawą rozstrzygnięcia, dlatego wyjaśnianie tej kwestii po raz kolejny nie mieści się w ramach wykładni wyroku, o której mowa w art. 158 P.p.s.a. Istota wniosku Wojewody nie jest natomiast związana z wątpliwościami co do treści rozstrzygnięcia, lecz sprowadza się wyłącznie do polemiki, krytyki i kontestacji motywów merytorycznego rozstrzygnięcia sądu, co jest sprzeczne z istotą omawianej instytucji wykładni wyroku. Reasumując sentencja wyroku z dnia 6 grudnia 2017r. jak i jego uzasadnienie nie nasuwają żadnych wątpliwości, dlatego sąd na podstawie art. 158 P.p.s.a. odmówił wykładni ww. wyroku.