II SA/Gd 739/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K., J. Ł. oraz J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Decyzją z dnia 13 grudnia 2000r. nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gdyni zatwierdzonego uchwałą Nr XXII/115/88 MRN w Gdyni z dnia 4 lutego 1988r. zmienionego uchwałą Nr LVII/497/93 Rady Miasta Gdyni z dnia 28 kwietnia 1993r. oraz uchwałą nr V/94/94 RMG z dnia 30 listopada 1994 r. uwzględnił wniosek Gminy o ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek w związku z planowaną budową oświetlenia wraz z kablem zasilającym ciągu pieszego między ulicami Kopernika i Syrokomli. W decyzji wskazano, iż inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wymogami art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja obejmuje teren działek nr 21, 362/93, 430/17 k.m. 61 obręb G. położonych przy ul. K. i S. w G. oznaczonych literami A-B-C-E-F-A na załączniku graficznym do niniejszej decyzji, stanowiącej własność Gminy Miasta Gdyni. Wnioskowana inwestycja - oświetlenie istniejącego i funkcjonującego ciągu pieszego między ulicami Kopernika i Syrokomli jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, zgodnie z którym teren posiada oznaczenie H 12 MN i znajduje się na obszarze zabudowy jednorodzinnej z usługami podstawowymi i nieuciążliwą wytwórczością. W warunkach lokalizacji inwestycji ustalono, iż usytuowanie projektowanego oświetlenia wraz z kablem zasilającym należy zaprojektować zgodnie z warunkami technicznymi zachowując minimalne, normatywne odległości od istniejącego i projektowanego uzbrojenia terenu oraz obiektów kubaturowych; uzbrojenie należy zaprojektować w sposób umożliwiający prawidłowe podłączenie istniejących budynków z zachowaniem bezpiecznej odległości od istniejącego uzbrojenia podziemnego oraz obiektów kubaturowych. Ponadto zastrzeżono, iż w projektowanej inwestycji należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 z 1994r., po. 414. ze zm.), a opracowanie projektowe powinno zawierać rozwiązania minimalizujące uciążliwość planowanej inwestycji dla posesji sąsiadujących, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed hałasem oraz zabezpieczeniem istniejących w rejonie skarp oraz murów oporowych. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. W., M. K. oraz J. Ł. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, 8, 9 10 k.p.a. oraz art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu odwołania szeroko zostały opisane działania odwołujących podjęte w celu spowodowania likwidacji ciągu pieszego, gdyż w ich ocenie zagraża on bezpieczeństwu należących do nich budynków jak i ich mieszkańcom. Odwołujący domagali się zwrotu kosztów poniesionych na roboty związane z utrzymaniem przejścia, sprzątaniem, odśnieżaniem oraz za straty moralne związane z nieustannym naruszaniem dóbr osobistych i zagrożeń. Decyzją z dnia 12 czerwca 2002 r, sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 43 tej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gdyni zatwierdzonego uchwałą Nr XXII/115/88 Rady Miasta Gdyni z dnia 4 lutego 1988r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 13, poz. 91) ze zmianami wynika, że przedmiotowa działka położona jest na obszarze oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem: "H12, MN"- teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami podstawowymi i nieuciążliwą drobną wytwórczością. Organ I instancji rozpatrując sprawę zasadnie uznał, iż inwestycja polegająca na budowie oświetlenia wraz z podziemnym kablem zasilającym jest zgodna z przepisami prawa oraz ustaleniami planu. Budowa oświetlenia ciągu pieszego pozostaje w ramach funkcji określonej w planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, a powyższy pogląd znajduje także potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 1998 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 1535/97 - (publ. Wspólnota 1998 nr 50 poz. 26), w którym wskazano, iż "zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie infrastruktury technicznej, takiej jak: kanalizacja sanitarna i deszczowa, sieć wodociągowa, gazowa, energetyczna i telefoniczna dla osiedla mieszkaniowego itp., nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla danego terenu przewiduje realizację zabudowy mieszkaniowej. " Organ I instancji ustalił szczegółowo rodzaj inwestycji oraz warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym również wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Podnoszone przez strony postępowania kwestie dotyczące ewentualnego naruszenia murów oporowych zostały rozstrzygnięte w pkt. 2 lit. c) ppkt. 1 i 2 zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, iż podnoszone przez odwołujących się zarzuty są bezprzedmiotowe w świetle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a roszczenia o nabycie gruntu, bądź przypadki naruszenia posiadania, nie podlegają rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Organ II instancji wskazał, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, z zachowaniem wymogów art. 7-10 k.p.a., stronom zapewniono udział stron w każdym stadium postępowania, a mimo braku potwierdzenia odbioru przez J. Ł. zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, skarżący wiedział o wszczęciu postępowania bowiem wspólnie z J. W. i M. K. pismem z dnia 3 sierpnia 2000 r. zgłosił swój sprzeciw wobec zamierzonej inwestycji. Skargę na powyższą decyzje wnieśli M. K. i J. Ł., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego - art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który ustala wymóg uzyskania ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. przy wykonaniu obiektu budowlanego. Wskazali oni, iż definicję obiektu budowlanego podaje art. 3 prawa budowlanego dzieląc je na budynki i budowle, w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, w którym ustawodawca taksatywnie wymienia obiekty, które są budowlami, brak jest budowy oświetlenia. Skarżący wskazali, iż wydana decyzja o warunkach zabudowy jest w świetle art. 46 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem zapis w planie zagospodarowania przestrzennego dotyczący zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami podstawowymi i nieuciążliwej drobnej wytwórczości nie daje podstaw do budowy oświetlenia i to na terenie, który nie jest drogą, a jedynie stanowi przedłużenie ulicy Grottgera. Skarżący podnieśli, iż przejście jest usytuowane na stromej skarpie między prywatnymi posesjami, istnienie ciągu pieszego powoduje uciążliwości w korzystaniu z ich nieruchomości, bowiem sprzyja gromadzeniu się chuliganów i ludzi przypadkowych, a budowa oświetlenia zwiększy tylko komfort osób, które się tam gromadzą. Rozwiązanie tego problemu wymaga likwidacji przejścia, a optymalnym wyjściem jest jego wykup przez właścicieli sąsiednich posesji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) obowiązującej w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, zwanej dalej ustawą, stanowił, iż zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. (ust.1) W myśl art. 39 ust. 2 ustawy nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu (pkt 1) oraz roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę (pkt 2). Z przepisu tego wynika, iż każda zmiana zagospodarowania terenu, zarówno realizacja obiektu budowlanego jak i wykonanie innych robót budowlanych wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile nie podlegają one wyłączeniu z tego obowiązku z mocy art. 39 ust. 2 ustawy. Roboty budowlane polegające na budowie sieci oświetleniowej składającej się z latarni oraz podziemnej instalacji zasilającej nie zostały wyłączone z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Roboty te nie stanowią bowiem remontu, montażu, przebudowy ani zmiany przeznaczenia budynku lub jego części w rozumieniu art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy, ani nie podlegają dyspozycji art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy jako roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) stanowi, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Art. 29 Prawa budowlanego wymienia enumeratywnie w ust. 1 pkt 1-10 obiekty budowlane, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz w ust. 2 pkt 1-10 roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. W treści tego przepisu nie zwolniono z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budowy sieci oświetleniowej – latarni wraz z podziemnym kablem zasilającym. Realizacja takiej inwestycji wymaga zatem pozwolenia na budowę, a sieć taka stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ prawidłowo wydał zatem decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a zarzuty skargi dotyczące bezprzedmiotowości postępowania i istnienia podstaw do jego umorzenia nie zasługują na uwzględnienie. Zarzuty skargi, iż wydana decyzja narusza treść art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy, stanowiącego, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są bezzasadne. Zgodnie z zapisem planu zagospodarowania przestrzennego teren, na którym ma być realizowana inwestycja posiada oznaczenie H 12 MN i znajduje się na obszarze zabudowy jednorodzinnej z usługami podstawowymi i nieuciążliwą wytwórczością. Budowa oświetlenia ciągu pieszego nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. Budową ciągów pieszych jak i towarzyszącego im oświetlenia nie pozostaje bowiem w sprzeczności z istnieniem zabudowy jednorodzinnej, przeciwnie stanowi element uzupełniający tego rodzaju funkcję podstawową. Argumenty skarżących dotyczące bezpieczeństwa nieruchomości sąsiednich w związku z istnieniem ciągu pieszego i starania o jego likwidację, nie mają znaczenia dla rozpatrzenia sprawy, podobnie jak starania właścicieli sąsiednich nieruchomości o nabycie od gminy nieruchomości stanowiącej ciąg pieszy. Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, organ nie może bowiem odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ ten bada zatem jedynie zgodności inwestycji z przepisami i planem zagospodarowania przestrzennego i nie może odmówić uwzględnienia wniosku spełniającego te wymogi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako bezzasadną.