II SA/Gd 74/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 20 września 2007 r. nr [...], 2. orzeka, iż zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. W. 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. przyznaje adwokatowi J. T. ze Skarbu Państwa - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Skarżący M. W. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 listopada 2007 r. Z akt administracyjnych i sądowych wynika następujący stan sprawy. Na skutek interwencji M. B., S. i Z. S., A. M., M. B. oraz C. B. w sprawie m.in. zabudowania przez skarżącego działki nr [...] w S. przy [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie, w trakcie którego w dniu 16 marca 2006 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości. Skarżący w dniu 17 marca 2006 r. złożył inwentaryzację architektoniczną budynku na działce nr [...] sporządzoną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Następnie w piśmie z 22 kwietnia 2006 r. przedstawił swoje stanowisko, które sprowadza się do twierdzenia, że działkę nr [...] kupił w 2004 r. zabudowaną blaszanym garażem i w tym samym roku przeprowadził, jak to określił, estetykę tego budynku gospodarczego. Postanowieniem z 24 maja 2006 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie przez skarżącego robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] i nałożył na niego obowiązek przedłożenia do 15 lipca 2006 r. zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu budowlanego składającego się z projektu zagospodarowania terenu i projektu architektonicznego. Uzasadniając postanowienie organ administracji stwierdził, że skarżący w 2004 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę wybudował na działce nr [...] o powierzchni 32 m2 w miejsce istniejącego tam blaszanego garażu o powierzchni zabudowy 17 m2 budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 23,5 m2. Decyzją z 17 sierpnia 2006 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, nakazał skarżącemu rozebrać budynek gospodarczy stojący na działce nr [...] w S. Uzasadniając decyzję powtórzono ustalenia poczynione przed wydaniem postanowienia z 24 maja 2006 r. i następnie stwierdzono, że skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych na niego tym postanowieniem. Skarżący od decyzji z 17 sierpnia 2006 r. odwołał się. W odwołaniu twierdził, że na działce nr [...] znajdował się garaż, który został przez niego wyremontowany. Podniósł, że poprzedni właściciele wynajmowali garaż firmie A. Do odwołania dołączył zdjęcie przedstawiające blaszany garaż z napisem na wrotach "A". Podniósł też, że złożył inwentaryzację budynku, na co nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Rozpoznający odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z 8 grudnia 2006 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że skarżący w piśmie z 22 kwietnia 2006 r. twierdził, iż przeprowadził "estetykę" garażu o powierzchni zabudowy 17 m2, z kolei podczas oględzin ustalono, że powierzchnia zabudowy budynku wynosi 24,56 m2, zaś w przedłożonej przez skarżącego inwentaryzacji wskazano, że powierzchnia zabudowy wynosi 23,5 m2. Następnie stwierdził, że jednoznacznego ustalenia wymaga czy skarżący istniejący budynek rozbudował, czy też postawił nowy z ewentualnym wykorzystaniem elementów istniejącego wcześniej garażu. Ponadto według organu odwoławczego wyjaśnienia wymagały rozbieżności w zakresie wymiarów obiektu budowlanego ustalonych podczas oględzin oraz w przedłożonej inwentaryzacji, a także z jakich materiałów budynek został wykonany. Organ zaznaczył przy tym, że z ustaleń dokonanych podczas oględzin wynika, że został zbudowany z gazobetonu, natomiast z przedłożonej inwentaryzacji, że został wykonany w technologii szkieletowej z profili stalowych. W końcu organ odwoławczy wskazał, że wymaga wyjaśnienia kwestia legalności garażu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 20 września 2007 r. nakazał skarżącemu rozebrać budynek gospodarczy stojący na działce nr [...]. W oparciu o oględziny nieruchomości przeprowadzone w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy (17 maja 2007 r.) ustalono, że budynek stojący na działce nr [...] ma nieregularne wymiary szerokości, gdyż ściana zachodnia mierzy 3,67 m a wschodnia 3,43 m. Długość tego budynku wynosi 6,8 m, zaś wysokość 3,71 m. Jego dach jest płaski ze spadem w kierunku działki stanowiącej teren kolejowy. Budynek jest wyposażony w instalację wodociągową, kanalizacyjną i elektryczną. Ustalono też, że skarżący kupił działkę nr [...] w 2004 r. i że wówczas stał na niej blaszany garaż. Wskazano, że garaż ten jest przedstawiony na znajdujących się w aktach zdjęciach i wyróżnia go duży biały napis na wrotach – "A". Stwierdzono, że garaż ten widać już na zdjęciach z 2000 r., że miał dach w kształcie łuku, że został postawiony bez pozwolenia na budowę oraz że zajmował 17 m2 powierzchni działki. Uzasadniając decyzję przedstawiono też przebieg dotychczasowego postępowania, stwierdzając m.in., że skarżący złożył inwentaryzację budynku, która, jak przyjęto, nie była projektem budowlanym. Wskazano też, że nie przedłożył zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji uznano, że skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z 24 maja 2006 r. Stwierdzono też, że istnienie budynku, którego dotyczy sprawa, narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego 4 listopada 2005 r. (w rzeczywistości plan uchwalono 5 listopada 2005 r.) i opublikowanego 9 stycznia 2006 r. Ustalono, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym w tym planie nr 1, gdzie przewiduje się pośród zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. maksymalną wielkość terenu przeznaczonego pod zabudowę w wysokości 30% powierzchni działki oraz dachy spadziste o kącie nachylenia połaci dachowych 30-45º lub mansardowe. Warunków tych nie spełnia, jak wywiedziono, zabudowa działki nr [...], gdyż ma ona powierzchni 32 m2 a powierzchnia zabudowy wynosi 23,5 m2. Jeżeli zaś chodzi o kąt nachylenia dachu, to ustalono, że wynosi on 5°45’. Ponadto ustalono, że budynek na działce nr [...] stoi na granicy terenu kolejowego, co jest sprzeczne z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych, który wymaga zachowania odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego. W końcu wyjaśniono, że wykonane przez skarżącego roboty budowlane nie były remontem, lecz budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego i wymagały pozwolenia na budowę. Skarżący od przytoczonej decyzji wniósł odwołanie, w którym twierdził, że wyremontował kupiony garaż. Ponadto w piśmie z 18 października 2007 r., którym uzupełnił odwołanie, podniósł, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zachowanie istniejącej powierzchni zabudowanej w zabudowie odtworzeniowej oraz że zachowanie odległości 10 m od terenów kolejowych uniemożliwia zabudowanie działki nr [...], a poza tym wskazał, że sąsiednie budynki również stoją na granicy terenu kolejowego oraz że dla innych przez siebie wzniesionych budynków w tym samym ciągu uzyskał zgodę na odstępstwo. Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 30 listopada 2007 r., podzielając ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji, utrzymał w mocy jego decyzję. W skardze skarżący podtrzymał dotychczasowe twierdzenia, w szczególności to, że wyremontował istniejący na działce nr [...] garaż, co opierał przede wszystkim na wątpliwym, jego zdaniem, ustaleniu, że garaż zajmował powierzchnię 17 m2. Ustalenie to skarżący oceniał jako wątpliwe, gdyż, jak twierdził, nie zmierzono garażu, a do aktu notarialnego wpisano jego powierzchnię na podstawie oświadczenia zbywcy nieruchomości. W toku postępowania skarżący podniósł, że zamierza zalegalizować budynek wybudowany na działce nr [...] i w związku z tym 17 grudnia 2007 r. zwrócił się do Urzędu Miasta o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Uczestniczący w postępowaniu przed Sądem C. B. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że blaszany garaż znajdujący się swego czasu na działce nr [...] został z niej usunięty i dopiero wtedy skarżący zbudował tam budynek gospodarczy. O oddalenie skargi wniósł też uczestniczący w postępowaniu przed Sądem K. R., który, twierdząc, że budynek gospodarczy na działce nr [...] został wybudowany w miejsce blaszanego garażu, podnosił, że skarżący nie może z niego korzystać zgodnie z prawem, gdyż wymaga to używania drogi dojazdowej do niego, którą jest działka nr [...], będąca przedmiotem współwłasności m.in. K. R.. Z akt sądowych i administracyjnych ponadto wynika, że skarżący od 19 stycznia 1999 r. jest współwłaścicielem działki nr [...] (akt notarialny z 19 stycznia 1999 r.), która stanowi dojazd do działki nr [...] oraz że w sąsiedztwie tej ostatniej znajduje się szereg obiektów budowlanych, usytuowanych, tak jak budynek na działce nr [...], na granicy działek i terenu kolejowego (mapa na karcie 70 i 71 akt sądowych). Rozpoznając skargę Sąd zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W stanie prawnym obowiązującym od 11 lipca 2003 r. istnieje zasada, według której obiekty budowlane wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegają zalegalizowaniu o ile budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – Dz.U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.). W związku z tym przepisy Prawa budowlanego należy wykładać w ten sposób, że jeżeli nie można stanowczo wykluczyć, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów we wskazanym zakresie, to należy inwestorowi umożliwić zalegalizowanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. W tym celu przepisy przewidują obowiązek wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonywania robót budowlanych, w którym określa się co należy zrobić, aby legalizacja była dopuszczalna (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego). Procedura ta może być jednakże przeprowadzona tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, a więc, że został wybudowany obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zatem, jeżeli w postępowaniu administracyjnym inwestor kwestionował zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego i zostało to uwzględnione w decyzji organu odwoławczego, co spowodowało uchylenie decyzji o nakazie rozbiórki motywowanej niespełnieniem obowiązków nałożonych w postanowieniu o wstrzymanie robót budowlanych i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, które miało obejmować także wyjaśnienie czy doszło do samowoli budowlanej, to w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, jeżeli ustali się, że miała miejsce samowola budowlana, należy po raz drugi wydać postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych i nałożeniu obowiązków zmierzających do zalegalizowania samowolnie postawionego obiektu budowlanego. W przeciwnym razie pozbawia się inwestora możliwości wykonania nałożonych postanowieniem o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych obowiązków, których za pierwszym razem nie wykonywał nie dlatego, że nie był w stanie, ale dlatego, że uważał, iż nie dopuścił się samowoli budowlanej. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie pierwsza decyzja o nakazaniu skarżącemu rozbiórki obiektu budowlanego, motywowana tym, że skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych została uchylona przez organ odwoławczy a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, że jednoznacznego ustalenia wymaga czy skarżący istniejący budynek rozbudował, czy też postawił nowy z ewentualnym wykorzystaniem elementów istniejącego wcześniej garażu, co należy uznać za uwzględnienie zarzutów skarżącego sprowadzających się do kwestionowania zarzucanej mu samowoli budowlanej. Zatem, po ponownym rozpatrzeniu sprawy i ustaleniu, że jednak samowola budowlana określona w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego ma miejsce, należało ponownie nałożyć na skarżącego obowiązek wykonania czynności zmierzających do zalegalizowania samowolnie postawionego obiektu budowlanego. Nie można bowiem wykluczyć, że tym razem, po dokładniejszym wyjaśnieniu sprawy, skarżący uznałby zarzut, że dopuścił się samowoli budowlanej i wobec tego zdecydował na uzyskanie dokumentów zmierzających do jej zalegalizowania. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organy administracji postąpiły inaczej i nie wydały ponownie postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych i nałożeniu obowiązków zmierzających do zalegalizowania samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Tym samym naruszyły szczególne przepisy postępowania w sprawie likwidacji samowoli budowlanej, które, jak wskazano, co do zasady przewidują obowiązek wydania wspomnianego postanowienia – przepisy określone w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można wykluczyć, że skarżący o wskazane dokumenty zwróciłby się i je uzyskał. O tym, że skarżący nie uchyla się co do zasady od zalegalizowania budynku świadczy, to, że zwrócił się 17 grudnia 2007 r. o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym. Nie można też wykluczyć ani, że nie jest możliwe uzyskanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani że budowa narusza przepisy w zakresie, który nie daje możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Rozważając tę ostatnią kwestię należy odnieść się do argumentów organu pierwszej instancji zawartych w decyzji z 20 września 2007 r. sprowadzających się do twierdzenia, że budowa jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie maksymalnej powierzchni zabudowy działki oraz geometrii dachu oraz że jest ona sprzeczna z przepisami szczególnymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Przyjmując, że budowa na działce nr [...] jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 4 listopada 2005 r. (Dziennik Urzędowy Województwa z 2006 r. nr [...], poz. [...]) w zakresie maksymalnej powierzchni zabudowy nie uwzględniono, że odnośny zapis w tym planie dopuszcza zachowanie istniejącej powierzchni zabudowanej (punkt 5.3 karty terenu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr P-2/01). Należało więc wyjaśnić, czy chodzi także o zabudowę, która powstała przed uchwaleniem planu bez pozwolenia na budowę. Przy czym wyjaśniając tę kwestię należy mieć na uwadze, że istnieje domniemanie, iż działka nr [...] została wydzielona zgodnie z prawem, a więc zgodnie z prawem wydzielono działkę o powierzchni 32 m2, na której, z uwagi na jej wielkość, każda rozsądna zabudowa będzie przekraczać 30% powierzchni. Bez tych dodatkowych wyjaśnień nie jest uprawnione stwierdzenie, że budowa, o którą w sprawie chodzi, jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego we wskazanym zakresie. Jeżeli chodzi o sprzeczność budowy z ustaleniami planu miejscowego w zakresie geometrii dachu, to taka sprzeczność jest usuwalna, gdyż można dach przebudować. Z kolei odnosząc się do zarzucanej sprzeczności z przepisami szczególnymi należy wskazać, że odległości budynków od obszarów kolejowych normuje i normował już w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji art. 53 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. nr 16 z 2007 r., poz. 94 ze zm.), który istotnie przewiduje, że budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego. Jednakże w art. 57 tej ustawy w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszczono możliwość odstępstwa od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53, którego udziela bądź odmawia organ administracji architektoniczno-budowlanej, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy. Mając zatem na uwadze ten przepis oraz nadto istniejący stan faktyczny, polegający na tym, że w sąsiedztwie działki nr 126/8 "normą" jest sytuowanie budynków na granicy obszaru kolejowego, bez rozważenia możliwości uzyskania wskazanego odstępstwa nie jest uprawnione stwierdzenie, że naruszenie przepisów szczególnych jest nieusuwalne. Odnosząc się jeszcze do zarzutów uczestników postępowania stwierdzić należy, że skarżący jest współwłaścicielem działki nr [...] i w związku z tym jest uprawniony do jej współposiadania oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z tej działki przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 k.c.). A więc stan prawny tej nieruchomości nie stoi na przeszkodzie zalegalizowaniu budowy na działce nr [...]. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Podstawą jej uwzględnienia jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, które w tym przypadku należy uznać za przepisy postępowania zawierające normę nakazującą organowi nadzoru budowlanego wydanie w razie istnienia potencjalnej możliwości zalegalizowania samowolnej inwestycji postanowienia nakładającego obowiązki, których wykonanie jest w tym celu konieczne – normę, którą przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji naruszyły. Zaznaczyć jednakże należy, że Sąd uznaje, iż art. 48 Prawa budowlanego miał w sprawie zastosowanie, gdyż prawidłowe jest ustalenie organów administracji, iż skarżący w 2004 r. wybudował nowy obiekt budowlany. Prawidłowość tego ustalenia potwierdzają dane dotyczące blaszanego garażu stojącego na działce nr [...] przed jej nabyciem przez skarżącego oraz dane dotyczące budynku obecnie tam się znajdującego, wynikające z aktu notarialnego, inwentaryzacji oraz złożonych, w tym przez skarżącego, do akt zdjęć przedstawiających i garaż i późniejszy budynek. Na tej podstawie można stwierdzić, że nawet, gdyby skarżący pozostawił jakieś elementy blaszanego garażu, do jego przebudowa jest tak daleko idąca, że należy uznać, iż była to nowa budowa, która wymagała pozwolenia na budowę. Z tych wszystkich względów Sąd skargę skarżącego uwzględnił i na mocy powołanych przepisów uchylił zaskarżoną decyzję oraz nadto na mocy art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzję organu pierwszej instancji. Wobec uwzględnienia skargi na mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Nadto wobec uwzględnienia skargi, na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o zwrocie poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania, na które złożył się uiszczony przez niego wpis sądowy. Wobec tego, że skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, pełnomocnikowi temu, który złożył stosowny wniosek z oświadczeniem, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone, przyznano ze Skarbu Państwa wynagrodzenie na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Uwzględnienie skargi powoduje, że sprawa będzie ponownie rozpatrywana. Przy tym ponownym rozpatrywaniu organy administracji nałożą na skarżącego postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego obowiązek przedłożenia odpowiednich w celu zalegalizowania dokumentów, mając na uwadze wskazania, co do koniecznych wyjaśnień w zakresie zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innymi przepisami, w tym przypadku ustawy o transporcie kolejowym.