II SA/Gd 74/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2016 r. nr SKO [..] wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 9 grudnia 2015 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta o dopuszczenie go, jako podmiotu na prawach strony, do udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach nr [..] i [..] przy ul. S. w G. wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą, zjazdami indywidualnymi i drogami wewnętrznymi na działkach nr [..]-[..]. Skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. S. w G., która powinna znajdować się w obszarze oddziaływania zaplanowanego obiektu. Inwestycja ta, jak twierdził, wprowadza liczne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu jego posesji, w szczególności pozbawiając część nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego, dostępu do światła dziennego, co jest sprzeczne z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rodzi poważne obawy co do możliwości swobodnego korzystania z bramy wjazdowej posadowionej przy ul. S. Ponadto podkreślił, że ulica pomiędzy domami jest bardzo wąska - 6/7 m, co powoduje przy obecnej zabudowie jednorodzinnej problemy komunikacyjno – parkingowe, a co dopiero w przypadku zrealizowania na przedmiotowej działce nieruchomości wielobudynkowej, gdzie może zamieszkiwać kilkanaście rodzin. Skarżący wyjaśnił jednocześnie, że o zaplanowanej inwestycji dowiedział się w dniu 7 grudnia 2015 r., kiedy to rozpoczęto prace rozbiórkowe. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 grudnia 2014 r., nr [..], mocą której ustalił na wniosek A. warunki zabudowy dla działek nr [..]-[.]. przy ul. S. w G. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i rozbiórkę istniejącego zainwestowania (zjazd i przyłącza – działki drogowe Gminy Miasta nr [..]-[..]), a która decyzją z dnia 29 września 2015 r., nr [..], przeniesiona została na rzecz B. Następnie decyzją z dnia 26 stycznia 2016 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Prezydent Miasta odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 grudnia 2014 r. Uzasadniając Prezydent wskazał, że skarżący nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Strony postępowania przeprowadzonego przed wydaniem decyzji z dnia 19 grudnia 2014 r. ustalono w oparciu o przewidywany zasięg oddziaływania planowanej inwestycji, biorąc pod uwagę czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Wzięto przy tym pod uwagę, że funkcja mieszkalna nie należy do inwestycji, których uciążliwość wykracza poza granice własnej działki. Mając powyższe na uwadze ustalono, że wnioskowane zamierzenie oddziaływać może na działki bezpośrednio sąsiadujące, graniczące z wnioskowaną nieruchomością tj. działki należące do podmiotów prywatnych: nr [..] przylegającą od strony zachodniej, nr [..] przylegającą od strony północnej, nr [..] przylegającą od północnego wschodu, a także działki stanowiące własność Gminy nr [..]-[..] przez które przebiegają drogi publiczne na których realizowana będzie infrastruktura techniczna i komunikacyjna. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania nie podał zaś żadnego związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy wydaną decyzją o warunkach zabudowy a jego sytuacją prawną, polegającą na tym, że ustalenia decyzji będą miały wpływ na sferę uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości przy ul. S. Żądanie to nie zostało poparte żadnym przepisem prawa materialnego, z którego wynikałby przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Ograniczono się jedynie do wyliczenia domniemanych uciążliwości, takich jak: pozbawienie dostępu do światła dziennego części dziatki i budynku przy ul. S oraz zwiększenie intensywności ruchu na ulicy S., co zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, jest przedmiotem badania w etapie o uzyskanie pozwolenia na budowę, prowadzonego w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego ustalane są strony postępowania, a nie znajduje uzasadnienia w sprawach dotyczących decyzji o warunkach zabudowy, które wydawane są na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przewidywane przez skarżącego uciążliwości nie podlegają żadnym przepisom prawnym odnoszącym się do warunków zabudowy. Nie ma takiego przepisu w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który uzależniałby możliwość wydania decyzji od przypuszczalnych utrudnień drogowych i zwiększenia intensywności ruchu, hałasu, bądź zacienienia. Ponadto funkcja mieszkalna należy do inwestycji, których uciążliwość nie wykracza poza granice własnej działki. Mimo, że realizacja takiej inwestycji może spowodować zwiększenie niedogodności dla osób, korzystających np. z tej samej drogi publicznej, to żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje im w tym zakresie całkowitej ochrony przed jakimkolwiek pogorszeniem obecnej sytuacji. Od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 stycznia 2016 r. skarżący wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia i podnosząc, że wydana została ona z naruszeniem: - art. 149 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 39 k.p.a. oraz art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. oraz art. 14 § 1 k.p.a. polegającym na niedoręczeniu skarżącemu postanowienia z dnia 21 grudnia 2015 r. o wznowieniu postępowania, a tym samym pozbawieniu skarżącego aktywnego udziału w niniejszym postępowaniu, możliwości zapoznania się z aktami postępowania, możliwości składania dodatkowych wniosków, zarzutów, twierdzeń, uwag bądź wyjaśnień; - art. 10 § 1 k.p.a. polegającym na uniemożliwieniu skarżącemu i jego pełnomocnikowi wypowiedzenia się do co zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co skutkowało zupełnym pozbawieniem skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu; - art. 28 k.p.a. polegającym na odmowie przyznania przez organ skarżącemu statusu strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 14 listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy są, poza właścicielami terenu inwestycji, właściciele i użytkownicy wieczyści wszystkich nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z działką lub działkami, dla których takie warunki są ustalane, o ile oddziaływanie inwestycji nie jest znaczne. Dlatego też, za strony postępowania zakończonego decyzją z dnia 19 grudnia 2014 r. organ I instancji uznał właścicieli nieruchomości położonych tylko po stronie północnej ul. S. bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, Warunki zabudowy zostały ustalone jako kontynuacja istniejącej zabudowy istniejącej na działce przy ul. S. - bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Planowana inwestycja w zakresie funkcji jest również kontynuacją funkcji mieszkalnej istniejącej w wyznaczonym obszarze analizowanym. Oddziaływanie tej inwestycji ograniczone jest do terenu inwestycji. Nieruchomość, będąca własnością skarżącego położona jest po drugiej (południowej) stronie ul. S., naprzeciwko terenu inwestycji, dla którego warunki zabudowy zostały ustalone, a wnioskujący o wznowienie postępowania nie wykazał swojego interesu prawnego pozwalającego uznać go za stronę postępowania. Parametry planowanej inwestycji, w szczególności jej wysokość zostały też ustalone w oparciu o trzykondygnacyjny budynek mieszkalny położony w sąsiedztwie terenu inwestycji przy ul. S. Mając na uwadze ustaloną przez organ I instancji nieprzekraczalną linię zabudowy planowanej inwestycji zasadnym jest stwierdzenie, iż odległość od tej linii do miejsca posadowienia budynku mieszkalnego na działce będącej własnością skarżącego w linii prostej wynosi około 22 m. Skarżący w swoim wniosku, poza samym stwierdzeniem, że jego nieruchomość znajdzie się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, w żaden sposób nie uzasadnił swojego twierdzenia. Wskazuje przy tym na treść przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy prawo budowlane, które to przepisy w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie mają zastosowania. Również kwestie ewentualnego ograniczenia możliwości korzystania z bramy wjazdowej do nieruchomości skarżącego nie sposób uznać za interes prawny wskazany w art. 28 k.p.a. Jeżeli skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ustalającą warunki zabudowy to oczywistym jest, że nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium wskazało na ich niezasadność i wyjaśniło, że skarżący, pomimo nie zawiadomienia go o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., nie został pozbawiony przez organ I instancji aktywnego udziału w postępowaniu: postanowienie organu I instancji o wznowieniu postępowania zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze), a takiemu doręczeniu przysługuje domniemanie doręczenia przesyłki strony, które to domniemanie nie zostało w jakikolwiek sposób obalone. Skarżący przedłożył do akt sprawy pełnomocnictwo, bez złożenia dodatkowych wniosków i dowodów. W skardze skarżący domagał się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc, że wydane zostały one z naruszeniem: - art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. polegającym na odmowie przyznania przez organ skarżącemu statusu strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; - art. 10 § 1 k.p.a. polegającym na uniemożliwieniu skarżącemu i jego pełnomocnikowi przez organ I instancji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący podkreślił, że nieruchomość przy ul. S. w G., której jest właścicielem, znajduje się w bardzo bliskiej odległości od przedmiotowej inwestycji przy ul. S. Nieruchomości te oddzielone są od siebie jedynie wąskim pasem drogowym. W ocenie skarżącego źródłem jego interesu prawnego są przepisy prawa cywilnego odnoszące się do treści prawa własności, a każde, nawet niezabronione przepisami prawa cywilnego, zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Orzekające w sprawie organy do tej pory nie rozważyły zaś wystarczająco kwestii czy budynek mający być usytuowany przy ul. S. z uwagi na swoją wielkość nie będzie rodził niebezpieczeństwa immisji względem nieruchomości skarżącego zabudowanej domem jednorodzinnym. Skarżący wskazał przy tym, że już na etapie prowadzenia przez inwestora prac rozbiórkowych wielokrotnie odczuwał wpływ inwestycji na możliwość korzystania ze swojej nieruchomości. Pojawiający się nagle, bez żadnego uprzedzenia właściciela nieruchomości ciężki sprzęt budowlany niejednokrotnie tarasuje zarówno wjazd na posesję skarżącego jak i swobodny przejazd ul. S. Ponadto, jak wskazał skarżący, sposób zabudowania na terenie inwestycyjnym przy ul. S. jest istotny również z uwagi na pojawiające się od strony inwestycji problemy z osuwiskami skarp, na których biegnie jedyna droga dojazdowa do nieruchomości przy ul. S. a zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych niezmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania określonych w przepisach odrębnych. Zauważył również skarżący, że działka, na terenie której ma powstać inwestycja ma bardzo wysoki stopień nachylenia co stwarza poważne wątpliwości co do możliwości urządzenia na niej wystarczającej ilości miejsc parkingowych zgodnie z § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Skarżący podkreślił także, że nie miał żadnej możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ani nie miał możliwości wniesienia dodatkowych uwag i wyjaśnień, gdyż nie zostało mu doręczone postanowienie organu I instancji o wznowieniu postępowania i nie zostało pozostawione żadne awizo świadczące o próbie jego doręczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wydanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku zważyło, co następuje: Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2016 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 26 stycznia 2016 r. są zgodne z prawem. Decyzje te wydane zostały po rozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 19 grudnia 2014 r., nr [..], mocą której ustalono warunki zabudowy dla działek nr [..]-[..] przy ul. S. w G. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i rozbiórkę istniejącego zainwestowania (zjazd i przyłącza – działki drogowe Gminy Miasta nr [..]-[..]). Z ustaleń tej decyzji dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego wynika m.in., że planowana zabudowa ma posiadać: szerokość elewacji do 11,30 m, przy czym dopuszcza się możliwość rozczłonowania elewacji frontowej w poziomie i pionie; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do gzymsu lub attyki mierzona od rzędnej terenu ul. S. – do 9,60 m; obowiązującą linię zabudowy tj. linię w odległości 6 m do ul. S. z możliwością rozczłonowania bryły budynku w poziomie i pionie oraz wycofania za obowiązującą linię zabudowy z usytuowaniem tylko części elewacji frontowej w linii zabudowy. Art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wyjaśnić należy, że ustalenie stron postępowania w sprawie warunków zabudowy następuje na podstawie kryteriów określonych w art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Warunkiem uzyskania statusu strony jest zatem posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie, albo zgłoszenie żądania czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W każdej zatem sprawie organ ma obowiązek przeanalizować zebrany w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie ustalić krąg stron postępowania, których interesu prawnego ono dotyczy. Zaniechanie przez organ prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, a następnie zawiadomienia wszystkich stron o wszczętym postępowaniu i pozbawienie przez to strony bez jej winy w nim udziału stanowi - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - podstawę do żądania wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przysługuje inwestorowi, właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu terenu, na którym planowana jest inwestycja, a także właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiadujących z tymże terenem. Powszechnie przyjmuje się także, iż w przypadku tego postępowania administracyjnego jego stronami są: zainteresowany inwestor, właściciel nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, oraz inne podmioty, które - powołując się na konkretny przepis prawa - wykażą interes prawny do udziału w tym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 8 października 1998 r., sygn. akt II SA/Gd 1095/98, LEX nr 44159). Co za tym idzie, nie powinno budzić wątpliwości, że stroną postępowania w sprawach dotyczących warunków zabudowy mogą być, w zależności od okoliczności, zarówno właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenem inwestycji, jak również właściciele działek niegraniczących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji (zob.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 135/11; z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/10, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie wskazuje się również, że właściciele nieruchomości niepozostających w bezpośredniej styczności z terenem planowanej inwestycji mogą być stroną takiego postępowania po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek, oparty na przepisach prawa materialnego. Stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być, w zależności od okoliczności sprawy, także właściciele nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji, o ile zamierzona inwestycja wywołuje dla nich uciążliwe skutki (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Po 68/08, LEX nr 493251). Wskazuje się przy tym, że możliwość uznania za strony właścicieli tak rozumianych działek sąsiednich zależy od rodzaju inwestycji, która jest planowana. W zależności od rodzaju inwestycji, wykonywana tam działalność będzie mogła powodować bowiem oddziaływanie nie tylko na nieruchomości bezpośrednio z jej terenem graniczące, lecz również na nieruchomości położone dalej (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 216/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W każdej zatem sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym, a co za tym idzie - przymiocie strony, innych - poza inwestorem - osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem i rozmiarem zamierzonej inwestycji oraz stopniem i zakresem oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. Przy czym należy podkreślić, że przymiotu strony w tym postępowaniu nie określa się poprzez odniesienie do obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, który w tym postępowaniu nie znajduje zastosowania. Oddziaływanie planowanej inwestycji należy w sprawie dotyczącej warunków zabudowy ustalać biorąc pod uwagę przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 k.c. Interesu prawnego skarżących (wnioskodawców) w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji należy zatem dopatrywać się w normach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określających zasady kształtowania ładu przestrzennego z wykorzystaniem elementów zasady dobrego sąsiedztwa, oraz w normach prawa cywilnego, dotyczących prawa własności i granic korzystania z tego prawa (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 538/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, które uznały, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [..]-[..] przy ul. S. w G. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i rozbiórkę istniejącego zainwestowania (zjazd i przyłącza – działki drogowe Gminy Miasta nr [..]-[..]) – nie dotyczyło interesu prawnego ani obowiązku skarżącego. Nieruchomość skarżącego nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem działek nr [..]-[..] przy ul. S. w G., a oddalona jest ok. 22 m od linii zabudowy tych działek. Ponadto, zaplanowana na tych działkach inwestycja tj. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną towarzyszącą stanowi kontynuację zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. We wniosku o wznowienie postępowania skarżący nie powołał się zaś na żaden przepis prawa materialnego, który świadczyłby o jego interesie prawnym lub obowiązku w tym postępowaniu. Skarżący domaga się uznania go za stronę w przedmiotowym postępowaniu wskazując bowiem na bliskie sąsiedztwo do planowanej inwestycji oraz na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie ograniczenia dostępu do światła dziennego, korzystania z bramy wjazdowej oraz problemów komunikacyjno - parkingowych. Powtórzyć więc w tym miejscu jeszcze raz należy, że nawet jeżeli działka danej osoby znajduje się w bliskim sąsiedztwie działki inwestora, nie oznacza to każdorazowo, iż osobie tej przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przewidzianej na działce sąsiadującej (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1016/06, LEX nr 355287). Ponadto, okoliczności, na które wskazuje skarżący, nie podlegają regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie której decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie ma zaś obowiązku badania zgodności istniejącej zabudowy z przepisami prawa budowlanego, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dopiero bowiem na etapie postępowania o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 386/10, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). To w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 761/10, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ orzekający w sprawie warunków zabudowy nie może zaś wkraczać w kompetencje organu wydającego pozwolenie na budowę, do którego należy ocena, czy projektowana zabudowa spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczegółowych wydanych na jego podstawie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 453/15 dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Łd 255/11, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl) ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. (zob. również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 488/08, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Natomiast obwarowana jest szeregiem wymagań postawionych inwestorowi, które mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. W odniesieniu do ochrony interesów osób trzecich na obecnym etapie organy mogą jedynie zakreślić ramy tej ochrony i zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 700/07, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewykazanie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. obligowało orzekające w sprawie organy do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [..]. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, by naruszenie w postępowaniach poprzedzających wydanie kontrolowanych decyzji dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. uniemożliwiło skarżącemu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Dopiero zaś wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1544/15, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesiona w niniejszej sprawie skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).