II SA/Gd 740/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 8 sierpnia 2006 r., nr RR-GKIII-MNo/7720-177/06 w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z 22 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 1124/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał tut. Sądowi skargę (zatytułowaną "pozew") D. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z 8 sierpnia 2006 r., stwierdzającą nabycie przez P. prawa użytkowania wieczystego gruntu, będącego własnością Skarbu Państwa, położonego w R., oznaczonego w ewidencji gruntów jako działki: nr [...] o powierzchni 0,4051 ha, nr [...] o powierzchni 0,3098 ha i nr [...] o powierzchni 1,5851 ha, w obrębie R.[...], arkusz mapy 2, nr jedn. rejestr. [...], zapisanego w księdze wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Wejherowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych. Postanowienie to stało się prawomocne 8 sierpnia 2025 r. W dniu 8 sierpnia 2025 r. skarżąca zwróciła się do tut. Sądu o zwrot skargi na decyzję Wojewody z 2006 r. ze względu na to, że w jej tytule błędnie określiła instytucję odwoławczą i z tego powodu nie może być rozpatrzona. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 września 2025 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania ww. wniosku przez wskazanie, czy jest to wniosek o cofnięcie skargi (pozwu) na decyzję Wojewody z 8 sierpnia 2006 r. – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że podtrzymuje swoją skargę. W dniu 25 września 2025 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi wskazując, że jej pismo z 8 sierpnia 2025 r. jest wycofaniem skargi na przedmiotową decyzję Wojewody z uwagi na to, że jest przedwczesna. Wniosła o zwrot skargi ze względu na jej załączniki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż określone w punktach od 1 do 5a, przyp. sądu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z dopuszczalnością skargi mamy do czynienia wówczas, gdy spełnione są zarówno przesłanki przedmiotowe, gdy przedmiotem zaskarżenia objęta jest taka forma działalności organów administracji publicznej, od której przysługuje skarga, jak i podmiotowe, gdy wnosi ją podmiot, któremu przysługuje legitymacja skargowa. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi jest: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i § 3 i art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 p.p.s.a.) oraz zachowanie ustawowego terminu (art. 53 p.p.s.a). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Obowiązek wyczerpania, przed wniesieniem skargi do sądu, środków zaskarżenia wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. W przypadku, gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna zaskarżalna w toku instancji, skarga jest dopuszczalna jedynie na akt administracyjny wydany w trybie odwoławczym, tj. na ostateczną decyzję organu II instancji, albowiem przepisy k.p.a. przewidują możliwość zaskarżenia decyzji wydanej w I instancji poprzez złożenie odwołania (art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej "k.p.a."). Wskazane wyżej przesłanki muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, co winno skutkować jej odrzuceniem. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r.. nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z jego ust. 1 pkt 2, nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 1 i 2 k.p.a.). Organami wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. są w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie (art. 17 pkt 2 k.p.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja wydana została przez organ I instancji, gdyż przysługiwało od niej odwołanie do właściwego ministra. Decyzja zawiera także pouczenie w tym zakresie. Skarżąca wniosła zatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 8 sierpnia 2006 r., wydaną przez Wojewodę jako organ I instancji, czego nie przewidują przywołane powyżej przepisy p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Odnosząc się do cofnięcia skargi przez stronę i woli umorzenia postępowania wskazać należy, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest możliwe w sytuacji, gdy zostało ono wszczęte. To zaś ma miejsce, gdy skarga zostaje prawidłowo złożona (tj. nie jest obarczona brakami formalnymi i nie ma przedmiotowych lub podmiotowych przeszkód do przyjęcia jej do rozpoznania).