II SA/Gd 742/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Referent Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 28 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Decyzją z dnia 31 marca 2008r. Burmistrz odmówił zmiany ostatecznej decyzji z dnia 5 grudnia 2000r., orzekającej o opłacie adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej przy ul. Kopernika w P. G., stanowiącej własność T. B., w trybie art. 149 § 3 Kpa i umorzył postępowanie o stwierdzenie wydania decyzji z dnia 5 grudnia 2000r. z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że na wniosek T. B. ostateczną decyzją z dnia 5 stycznia 2000r. Burmistrz Miasta zatwierdził podział nieruchomości położonej przy ulicy Kopernika w P. G. Następnie na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami została wydana decyzja ostateczna Zarządu Miasta z dnia 5 grudnia 2000r. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. T. B. złożył 3 września 2007r. wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu skorygowania wysokości opłaty adiacenckiej poprzez wyłączenie z ustalenia opłaty działek 104,134, i 135. Wniosek ten został uzupełniony w dniu 5 marca 2008r. Organ wskazał, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145a Kpa może nastąpić wyłącznie na żądanie strony zgłoszone w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Skoro zatem orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, na które się powołuje strona żądając wznowienia postępowania zostało ogłoszone i weszło w życie w dniu 18 kwietnia 2007r., a podanie o wznowienie zostało wniesione w dniu 3 września 2007r., to nastąpiło przekroczenie terminu jednego miesiąca. Rozstrzyganie na podstawie art. 151 § 2 Kpa jest w ocenie organu bezprzedmiotowe z uwagi na odmowę wszczęcia postępowania wznowieniowego i dlatego w tej części organ umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 Kpa. W odwołaniu od decyzji D. B. i T. B. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 190 Konstytucji RP oraz art. 7,8, 9 i 11 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lipca 2008r. uchyliło zaskarżoną decyzję i odmówiło wznowienia postępowania zakończonego ostateczna decyzją z dnia 5 grudnia 2000r. Zarządu Miasta w sprawie ustalenia na rzecz T. B. opłaty adiacenckiej w kwocie 371.000 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej przy ul. Kopernika oznaczonej jako działka nr 18 obr. 9. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 3 września 2007r. uzupełnionym w dniu 5 marca 2008r. T. B. wystąpił do Burmistrza o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 Kpa i stwierdzenie na postawie art. 151 § 2 Kpa wydania decyzji z dnia 5 grudnia 2000r. z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku strona powołała się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r. sygn. akt SK-19/06, który uznał art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami za niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Wyrok z dnia 2 kwietnia 2007r. ogłoszony został 18 kwietnia 2007r. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 19 maja 2007r. Z tych względów należało odmówić wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji podjął natomiast rozstrzygnięcie nie przewidziane przez przepisy prawa w opisanej sytuacji. Rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 Kpa wydawane jest po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, co nie miało miejsca niniejszej sprawie. Nadto w sytuacji odmowy wznowienia postępowania nie umarza się postępowania w zakresie żądania strony wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 Kpa. W tej sytuacji Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło o odmowie wznowienia postępowania. Organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania za bezzasadne. Stwierdził przy tym, że materiał dowodowy sprawy nie potwierdza aby była prowadzona wieloletnia korespondencja strony z organem I instancji w sprawie decyzji z 5 grudnia 2000r., również strona nie przedłożyła żadnych dokumentów na tę okoliczność. Jeżeli nawet strona występowała z żądaniem wzruszenia decyzji, a organ nie podejmował czynności, to strona miała prawo złożyć skargę na bezczynność. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że z treści pism z dnia 3 września 2007r. i 5 marca 2008r. nie wynika, że strona wraz z żądaniem wznowienia jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. B. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego Burmistrz winien był poinformować go o możliwości wniesienia skargi z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Korespondencja z organem w tej sprawie trwała przez kilka lat, przy czym skarżący nie został pouczony o przysługujących mu prawach. Zaskarżona decyzja pozbawia go natomiast możliwości rozpatrzenia sprawy i sankcjonuje wadliwą decyzję. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest w związku z tym wyłącznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2008r. Art. 145a § 1 Kpa stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Stosownie zaś do § 2 tego artykułu w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Bezsporne jest, że Zarząd Miasta decyzją z dnia 5 grudnia 2000r. na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ustalił opłatę adiacencką w kwocie 371.000 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej przy ul. Kopernika, oznaczonej jako działka nr 18 obr. 9, zapisanej w KW nr 50505 i stanowiącej własność T. B. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2007 r. w sprawie sygn. akt K 19/06 orzekł, że art. 98 ust. 4 w związku z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r.: a) jest zgodny z art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 3, art. 88, art. 168 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji przez to, że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 18 kwietnia 2007 r., nr 69, poz.468. W sytuacji wskazanej w przepisie art. 145a Kpa skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału. Termin ten należy liczyć od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału we właściwym organie publikacyjnym. Termin jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt K 19/06 upłynął zatem z końcem dnia 18 maja 2007r. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek skarżącego z dnia 3 września 2007r. o wszczęcie postępowania administracyjnego i skorygowanie błędu przy naliczaniu opłaty adiacenckiej został złożony w dniu 4 września 2007r. Pismem z dnia 22 lutego 2008r. organ wezwał T. i D. B. do usunięcia braków wniosku z dnia 3 września 2007r. pouczając o możliwych trybach wzruszenia decyzji i zakreślając termin siedmiu dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 28 lutego 2008r. T. i D. B. w piśmie z dnia 5 marca 2008r., złożonym również 5 marca 2008r. wskazali, że wnoszą o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a w związku z art. 145 § 1 Kpa i na podstawie art. 151 § 2 Kpa stwierdzenie wydania decyzji Zarządu Miasta z dnia 5 grudnia 2000r. z naruszeniem prawa. Pismo z dnia 5 marca 2008r. stanowi uzupełnienie pisma z dnia 3 września 2007r. i wywołuje skutki od daty wniesienia tego pisma, tj. od dnia 4 września 2007r. Uznać zatem należy, że T. i D. B. podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a Kpa wnieśli po upływie terminu jednego miesiąca od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt K 19/06. W sytuacji gdy strona złożyła podanie o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 145 a § 2 Kpa organ administracji odmawia wznowienia postępowania w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 149 § 3 Kpa. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiająca wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia podania jest zatem zgodna z prawem. Wskazać nadto należy, że dołączone do skargi pisma potwierdzają, że była prowadzona wieloletnia korespondencja strony z organem I instancji w sprawie decyzji z 5 grudnia 2000r., jednakże nie ma to wpływu na ocenę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Niemożliwe jest bowiem aby w korespondencji z 2003 i 2004 roku doszukać się żądania wznowienia postępowania z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).