II SA/Gd 743/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 26 lipca 2016r., Nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 7 czerwca 2016r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w związku z modernizacją istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej w zakresie wymiany anten oraz instalacji dodatkowych sterowników radiowych RRU, przy ul. K. w T. na terenie działki nr [..]. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2016r. A. wystąpiła do Starosty o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na modernizacji istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej w zakresie wymiany anten oraz instalacji dodatkowych sterowników radiowych RRU, przy ul. K. w T. na terenie działki nr [..]. Do wniosku dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia 4 maja 2017r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia następujących braków i nieprawidłowości w dokumentacji: - dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku z tym, iż inwestycja jest wyszczególniona w katalogu rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r. poz. 71 ze zm.), - przedstawienia projektu zagospodarowania działki zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zm.), - przedstawienia w projekcie budowlanym opisu i rysunków zgodnie z § 11 i 12 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zm.), między innymi układ konstrukcyjny obiektu budowlanego, sposób mocowania, zabezpieczenia przed dostępem osób niepowołanych, - uzupełnienia projektu budowlanego o podstawowe dane techniczne oraz współzależności urządzeń i wyposażenia związanego z przeznaczeniem projektowanego obiektu i jego rozwiązaniami budowlanymi zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, - uzupełnienia projektu budowlanego o informację o obszarze oddziaływania obiektu zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, - przedłożenia projektu budowlanego w 4 egzemplarzach dla całego zamierzenia sporządzonego i sprawdzonego przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Inwestor przy piśmie z dnia 19 maja 2016r. i 30 maja 2016r. uzupełnił częściowo wniosek oraz złożył wyjaśnienie w zakresie, co do którego nie podziela on stanowiska organu I instancji. Jednak nie dostarczył żądanego przez Starostę opracowania "kwalifikacja przedsięwzięcia". Zdaniem organu inwestor nie przedstawił żadnych wyjaśnień i dokumentów, na podstawie których można byłoby określić moc nowoprojektowanych anten, celem porównania z parametrami poprzednich anten. Starosta decyzją z dnia 7 czerwca 2016r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w związku z modernizacją istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej w zakresie wymiany anten oraz instalacji dodatkowych sterowników radiowych RRU, przy ul. K. w T. na terenie działki nr [..], uzasadniając, iż inwestor nie uzupełnił wniosku zgodnie z postanowieniem z dnia 4 maja 2016r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka A. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Starosty. Wojewoda decyzją z dnia 26 lipca 2016r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dokonując analizy sprawy w świetle warunków, które stawiają inwestycjom budowlanym przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane, Wojewoda wyjaśnił, że działka przeznaczona w niniejszej sprawie pod inwestycję objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta T., zatwierdzonego uchwałą nr XXVIII/263/2005 Rady Miasta z dnia 27 stycznia 2005 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa nr 28 poz. 569 z dnia 25 marca 2005 r. Zgodnie z zapisami tej uchwały budynek kościoła znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej i jest wpisany do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 4 stycznia 1972r. pod numerem [..] (nowy nr [..]). Inwestor uzyskał pozytywne uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków decyzją nr [..] z dnia 11.04.2016r. na wykonanie robót budowlanych polegających na modernizacji istniejącej antenowej konstrukcji wsporczej w postaci wymiany 4 sztuk anten sektorowych, wykonanie instalacji urządzeń RRU, dołożenie dróg kablowych, relokację istniejącej anteny radioliniowej. Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że inwestor zamierza wykonać roboty budowlane polegające na deinstalowaniu istniejących anten i zainstalowaniu nowych na istniejących konstrukcjach wsporczych. W opisie technicznym na stronie 11 projektant stwierdził, że w miejscu deinstalowanych anten sektorowych typu 4xK742272 (2533/261/146mm) należy zainstalować anteny 4xHW APE4518R1 (2528/349/166mm). Z projektu nie wynika jednoznacznie, że nowe anteny będą miały takie same parametry co anteny deinstalowane i będą posiadały ten sam kąt nachylenia osi głównej. W dokumentacji brak jest również opracowania "kwalifikacja przedsięwzięcia", na podstawie którego można by stwierdzić, czy w obszarze dostępnym dla ludzi moc oddziaływania jest niższa niż wskazana jako graniczna w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Zgodnie z § 2 pkt 7 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne, radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościom 0,03 MHz do 300 000 MHz". Na podstawie załączonej do wniosku dokumentacji organ nie jest w stanie stwierdzić, że modernizacja istniejącej antenowej konstrukcji wsporczej w postaci wymiany 4 sztuk anten sektorowych nie przekracza podanych w ww. rozporządzeniu paramentów. Samo zapewnienie inwestora, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bez poparcia go odpowiednią analizą jest niewystarczające. Należy zauważyć, że inwestor we wniosku z dnia 26 kwietnia 2016r. posługuje się pojęciem "modernizacja". W prawie budowlanym nie ma definicji legalnej terminu "modernizacji". W takim przypadku należy sięgnąć do słownikowego, potocznego znaczenia tego pojęcia. Modernizacja oznacza unowocześnienie, uwspółcześnienie produktu, trwałe ulepszenie, np. istniejącego obiektu budowlanego, prowadzące do zwiększenia jego wartości użytkowej. Obejmuje prace związane z podnoszeniem walorów estetycznych i użytkowych budynku lub innego produktu. Modernizacja oznacza unowocześnienie środków trwałych, zmierzające wyraźnie do zwiększenia wartości użytkowej, np. realizacja w budynku robót polegających na wykonaniu instalacji wodnej, kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, ciepłej wody, gazu przewodowego lub jednego elementu w budynku, w którym tych instalacji przed modernizacją nie było (źródło: Wikipedia - technika). Powyższe świadczy, że zakres pojęcia "modernizacja" rozumiana jako unowocześnienie może zatem obejmować również zwiększenie wartości parametrów obiektów podlegających pracom modernizacyjnym, tj. zwiększenie mocy anten sektorowych lub zmianę ich parametrów na inne (lepsze, nowocześniejsze). Z projektu budowlanego nie wynika, na czym ma polegać ulepszenie anten sektorowych, nie można określić, jak słusznie zauważył organ I instancji, czy parametry nowych anten są identyczne jak parametry poprzednich anten sektorowych. Wojewoda wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie planowane roboty budowlane polegające na rozbiórce starych anten i montażu nowych anten prowadzone na zabytku wpisanym do rejestru zabytków, podlegały obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda uznał żądanie przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach za przedwczesne, gdyż dopiero po przeanalizowaniu przez organ I instancji opracowania "kwalifikacja przedsięwzięcia" mógłby on stwierdzić, czy przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, czy wymaga ona decyzji środowiskowej, czy też nie. Odnosząc się do kwestii określenia obszaru oddziaływania przez projektanta, tj. uznanie jedynie pomieszczeń, w których wykonywane będą prace, wyjaśniono, że stanowisko projektanta powinno być poparte konkretnymi przepisami. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawo budowlane stronami są: inwestor, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, są to wszystkie inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego niż zawarte w ustawie - Prawo budowlane, a także przepisy wykonawcze do tej ustawy, wydane w oparciu o upoważnienie z art. 7 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Reasumując, Wojewoda przyznał, że zaistniały przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na niedostarczenie przez inwestora opracowania "kwalifikacja przedsięwzięcia", będącego podstawą do określenia stron postępowania oraz umożliwiającego organowi stwierdzenie, czy przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej ich wykładni, tj. art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b w zw. z art. 29 ust. 4, w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, że wykonanie prac instalacyjnych polegających na instalacji urządzeń do istniejących konstrukcji wsporczych oraz instalacji 1 nowej konstrukcji wsporczej jest niezgodne z zakresem oddziaływania obiektu wskazanym przez projektanta, oraz wymaga przedłożenia dokumentacji wskazanej przez organ. Wniesiono o uchylenie decyzji Wojewody w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 7 czerwca 2016r., a także zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, skarżąca Spółka wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na wymianie anten na nowe, o takich samych parametrach, zainstalowanych na tych samych konstrukcjach wsporczych oraz urządzeń sterujących RRU, w T. przy ul. K. Same anteny są elementem pasywnym i wymiana ich na nowszy model, o tożsamych parametrach pracy, nie ma wpływu na rodzaj emisji, ponieważ emisja zależy od ustawień samej sieci, a nie anten, które jedynie emitują sygnał pochodzący z urządzeń sterujących. Wyjaśniono, że Skarżąca wybrała tryb pozwolenia na budowę w związku z art. 29 ust. 4 Prawo budowlane, który nakazuje uzyskanie pozwolenia w przypadku jakichkolwiek prac prowadzonych na obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków - jakim jest przedmiotowy obiekt. Prace budowlane będę polegały na pracach instalacyjnych, tj. na odkręceniu istniejących urządzeń (anteny, urządzenia sterujące) oraz na przykręceniu do istniejących konstrukcji wsporczych nowych urządzeń o tożsamych parametrach (anteny, urządzenia sterujące). Gdyby nie fakt, że obiekt wpisany jest do rejestru zabytków, urządzenia te mogłyby zostać zainstalowane nie tylko bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, ale również zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. W konsekwencji zgodnie z postanowieniami prawa budowlanego projektant określił, że zakres oddziaływania prac budowlanych związanych z instalowaniem urządzeń ogranicza się do pomieszczeń, w jakich są one instalowane. Należy nadmienić, że na obiekcie budowlanym istniały już konstrukcje wsporcze, do których zostałyby zainstalowane nowe urządzenia. Zakres oddziaływania został określony przez projektanta zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c Prawa budowlanego, który wskazuje, że do podstawowych obowiązków projektanta, należy określenie obszaru oddziaływania obiektu. Odnosząc się do zarzutu organu o braku podstawy prawnej zakresu oddziaływania wyjaśniono, że zakres oddziaływania został wskazany w projekcie budowlanym w pkt 1.2. Natomiast w związku z wątpliwościami organu zostało to doprecyzowane w piśmie Spółki z dnia 19 maja 2016 r., gdzie doprecyzowano, że podstawą prawną jest art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b w zw. z art. 29 ust. 4 prawa budowlanego. Organ nie wyjaśnił, dlaczego kwestionuje takie oświadczenie projektanta, o ile jest do tego uprawniony. Jak wskazano prace polegają na pracach instalacyjnych związanych z instalacją urządzeń do istniejących konstrukcji wsporczych. Odnosząc się do obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyjaśniono, że zgodnie z art. 71 ust. 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w związku § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Organy administracyjne nie mogą nakładać na podmioty prawne obowiązków, które nie wynikają z przepisów prawa. Skoro inwestycja nie jest przedsięwzięciem zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko, to nie można żądać przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody, który utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 7 czerwca 2016r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na modernizacji istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej w zakresie wymiany anten oraz instalacji dodatkowych sterowników radiowych RRU umieszczonej na wieży kościoła p.w. [..] przy ul. K. w T. na terenie działki nr [..]. Powodem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji były braki w zakresie dokumentacji projektowej, które nie zostały w wyznaczonym przez organ terminie skutecznie usunięte. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organy architektoniczno – budowlane, w takim zakresie, który był niezbędny dla możliwości legalnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgromadziły pełny materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy w następstwie jego wszechstronnej oceny. Tym samym należycie wywiązały się z obowiązków nałożonych przepisami rządzącymi gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że na roboty budowlane planowane przez inwestora wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, albowiem roboty te dotyczyły instalacji umieszczonej na obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków pod nr [..]. Podstawą tego obowiązku jest przepis art. 29 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 290), zwanej dalej Prawem budowlanym, który stanowi, że roboty budowlane, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonywane przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków - wymagają pozwolenia na budowę, przy czym do wniosku o pozwolenie na budowę oraz do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponieważ planowane przez inwestora roboty należały do katalogu robót określonych w art. 29 ust. 2 Prawa budowalnego, ich wykonanie na obiekcie wpisanym do rejestru zabytków pod nr [..] wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, o co inwestor prawidłowo ubiegał się. W toku postępowania organ architektoniczno – budowlany zweryfikował przedłożone przez inwestora dokumenty, zobowiązany dyspozycją art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i doszedł do wniosku, że dokumentacja ta zawiera nieprawidłowości, które należy usunąć. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi zaś, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazuje jakiego rodzaju sprawdzeń dokonuje organ przed zatwierdzeniem projektu budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając stosowny termin na wykonanie tego obowiązku, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji wzywał skarżącego do uzupełnienia dostrzeżonych braków przedłożonego projektu w terminie do dnia 20 maja 2016r. (postanowienie Starosty z dnia 4 maja 2016r.). Skarżący zobowiązany został do przedłożenia decyzji środowiskowej, uzupełnienia projektu zagospodarowania działki oraz projektu budowlanego m.in. o opis układu konstrukcyjnego, sposobu mocowania i zabezpieczenia przed dostępem osób niepowołanych, o podstawowe dane technologiczne oraz współzależności urządzeń i wyposażenia związanego z przeznaczeniem obiektu, a także o informację o obszarze oddziaływania obiektu. Nie budzi także wątpliwości, iż skarżący powyższych obowiązków nie wykonał, a jego pismo skierowane do organu z dnia 19 maja 2016r. wskazuje, że w jego ocenie nie istnieje potrzeba uzupełniania przedłożonej dokumentacji budowlanej w zakresie wskazanym przez organ. Przedłożył oświadczenie projektanta stanowiące, według niego, wypełnienie wezwania skonkretyzowanego w postanowieniu. Z oświadczenia projektanta wynika, że planowane zamierzenie budowlane nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze potencjalnie oddziałujących na środowisko, nie będzie w żaden inny sposób oddziaływać na otoczenie niż do tej pory, a obszar oddziaływania ograniczy się do istniejącego obiektu budowlanego. W art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego sformułowano nakaz, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Artykuł 34 ust. 3 Prawa budowlanego określa elementy projektu budowlanego stanowiąc, że projekt ten powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; 5) informację o obszarze oddziaływania obiektu. Co do zasady, każdy projekt budowlany obiektu, który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu (pkt 1) oraz projektu architektoniczno-budowlanego (pkt 2). Wyjątki od tej zasady przewidziano w art. 34 ust. 3a i 3b. W myśl art. 34 ust. 3a Prawa budowlanego projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest wymagany w przypadku przebudowy lub montażu obiektu budowlanego, jeżeli zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest wymagane ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie jest zatem wymagany w przypadku wskazanych robót budowlanych zarówno wówczas, gdy na danym terenie obowiązuje plan miejscowy (art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p.), jak też wtedy, gdy plan wprawdzie nie obowiązuje, ale przebudowa lub montaż nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska (art. 50 ust. 2 pkt 1 oraz art. 59 ust. 1 zdanie drugie u.p.z.p.). Wobec tego stwierdzić należało, że w odniesieniu do planowanej modernizacji z powodu braków w dokumentacji projektowej organy nie były w stanie zweryfikować, czy w sprawie nie wystąpiły przesłanki zwalniające inwestora z obowiązku przedłożenia projektu zagospodarowania działki. Wymogi projektu budowlanego konkretyzuje również rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462), które w § 13a stwierdza, że informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawiera: 1) wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu; 2) zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany. Powyższy przepis dodany przez § 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 22 września 2015 r. (Dz.U.2015.1554) zmieniającego niniejsze rozporządzenie z dniem 15 października 2015 r. odnosił się do rozpoznawanej sprawy i obligował inwestora do przedłożenia projektu uwzględniającego powyższe wymogi, których jednak nie spełniono pomimo wezwania sformułowanego w postanowieniu. Samo oświadczenie projektanta złożone w piśmie z dnia 20 maja 2016r. nie spełnia wymogów rozporządzenia w zakresie informacji o obszarze oddziaływania obiektu (inwestycji). Podobnie pozostałe wyjaśnienia projektanta, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie mogą być wystarczającym uzupełnieniem dokumentacji projektowej i zastąpić wymaganych przepisami Prawa budowlanego oraz powołanego rozporządzenia elementów projektu budowlanego. Lektura przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej prowadzi do wniosku, że projekt budowalny obejmujący demontaż istniejących anten i zainstalowanie nowych anten na tych samych konstrukcjach wspornych nie zawierał podstawowych informacji technicznych charakteryzujących te urządzenia, w tym informacji o parametrach technicznych nowych anten sektorowych oraz o kącie nachylenia ich osi głównych. Należy podkreślić, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie polegać miało na modernizacji istniejących anten sektorowych. Pojęcie "modernizacja" nie jest terminem języka prawnego, a w języku potocznym oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. Takie rozumienie "modernizacji" nasuwa wniosek, że w wyniku jej przeprowadzenia umieszczone zostaną anteny nowocześniejsze, o innej, większej mocy i zasięgu oddziaływania, co dodatkowo uzasadniało konieczność uzupełnienia projektu budowlanego, w tym o informacje dotyczące zasięgu oddziaływania nowych urządzeń. W przedłożonym projekcie nie wskazano bowiem mocy oddziaływania nowych anten, co jest istotne również w kontekście ich klasyfikacji w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 71), który w § 2 pkt 7 stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W świetle powyższych wymogów rozporządzenia oraz po analizie projektu budowalnego przedłożonego przez inwestora sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że dane z dokumentacji w żaden sposób nie pozwalały zweryfikować, czy nowe anteny sektorowe planowane do montażu w ramach modernizacji istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej podlegają dyspozycji powołanych przepisów rozporządzenia, co pociągałoby za sobą istotne konsekwencje prawne przewidziane w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 353). Zatem dopiero uzupełnienie projektu budowlanego o dane, o które w postanowieniu wzywał organ, umożliwiłoby kwalifikację projektowanej modernizacji pod kątem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji środowiskowej, z której warunkami projekt budowlany musi być zgodny. Wobec tego sąd przyznał rację skarżącemu, że zobowiązanie inwestora do przedłożenia decyzji środowiskowej w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego było przedwczesne, co nie miało jednak wpływu w okolicznościach niniejszej sprawy na całościową ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Braki dokumentacji projektowej w pozostałym bowiem zakresie, wpływającym na zasadniczy kształt modernizacji nie zostały w ogóle usunięte, co przesądziło o potwierdzeniu legalności zakażonej decyzji. W niniejszej sprawie do uzupełnienia projektu budowlanego o elementy obligatoryjne nie doszło, a zatem ziściła się hipoteza art. 35 § 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którą w takiej sytuacji organ odmawia wydania pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.