II SA/Gd 745/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Bednarczyk, po rozpoznaniu w Gdańsku w dniu 13 marca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.B. i B.C. na decyzję Wojewody z dnia 22 października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 5 września 2012 r, Nr [...], 2. określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Inwestorzy B. B. i B. C. wystąpiły do Starosty z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego na działce o nr ewid. [[...]], położonej w B. przy ul. [[...]]. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r. Starosta, wobec braków i nieprawidłowości przedłożonego wniosku i dokumentacji wezwał inwestorów do: – rozszerzenia wniosku o zaprojektowaną instalację wewnętrzną gazową wraz z montażem kotła jednofunkcyjnego, – oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr [[...]] w związku z projektowanym zjazdem i ciągiem pieszo – jezdnym, – dostosowania projektu do zapisów planu obejmujących przedmiotową działkę ochroną konserwatorską i związanych z tym ograniczeń (m.in. maksymalna wysokość dwóch kondygnacji), – uwzględnienia w projekcie budowlanym miejsc postojowych, – podpisania projektu zagospodarowania terenu przez projektanta i sprawdzającego w branży architektonicznej, – wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy przyłączem gazowym w projekcie zagospodarowania terenu a przyłączem sanitarnym w projekcie budowlanym, – wyjaśnienia niezgodności w zakresie nazewnictwa w projekcie z branży elektrycznej, – dostosowania odległości miejsca gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granicy z działką sąsiednią do wymagań przepisów o warunkach technicznych, w terminie do dnia 4 września 2012 r. Postanowienie doręczono inwestorom w dniu 28 sierpnia 2012 r. Decyzją z dnia 5 września 2012 r., nr [[...]], Starosta działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane odmówił B. B. i B. C. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Starosta wyjaśnił, że inwestorzy nie usunęli nieprawidłowości projektu budowlanego, na które wskazał organ w postanowieniu. Nie uwzględnili wymogów konserwatorskich w zakresie wysokości obiektów budowlanych, które dopuszczają maksymalną wysokości dwóch kondygnacji, podczas gdy projekt przewiduje jeszcze poddasze użytkowe ponad drugą kondygnację, oraz nie dostosowali odległości miejsca gromadzenia odpadów stałych do wymogów określonych w przepisach technicznych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły B. B. i B. C., które nie zgadziły się ze stanowiskiem organu o niezgodności projektu z zapisami planu dotyczącymi ograniczeń obiektów budowlanych w zakresie wysokości. W odniesieniu natomiast do odległości miejsca składowania odpadów odwołujące przyznały, że nie zachowano odległości wymaganych przepisami technicznymi, ale w duchu § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w budynku zostanie wyodrębnione pomieszczenie na odpady. Rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia 22 października 2012 r., nr [[...]], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia B. uchwalonego przez Radę Miasta uchwałą nr [[...]] z dnia 26 listopada 1999 r. działka nr [[...]] w B. leży na terenie oznaczonym [[...]] gdzie obowiązuje funkcja mieszkaniowo - usługowa. Zgodnie z ustaleniami planu na działce nr [[...]] w B. możliwa jest rozbudowa istniejącej zabudowy do dwóch kondygnacji z poddaszem użytkowym. Z dokumentacji sprawy wynika jednak, że istniejący budynek ma być rozebrany, w związku z czym planowana zabudowa będzie nowym budynkiem. W takiej sytuacji, jak słusznie stwierdził Starosta, należy wziąć pod uwagę zapisy ogólne planu odnoszące się do przedmiotowego terenu. Teren, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej "E" - w strefie "a", gdzie dopuszcza się zabudowę kubaturową o maksymalnej wysokości dwóch kondygnacji. Oznacza to, że dopuszczalna jest realizacja nowej zabudowy do dwóch kondygnacji, w którą to ilość kondygnacji według przepisów technicznych wlicza się również poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Odnosząc się do projektu organ wskazał, że inwestorzy w piśmie, w którym uzupełnili braki w dokumentacji stwierdzili, że planowany budynek składa się z dwóch kondygnacji naziemnych i poddasza użytkowego. Wobec powyższego Wojewoda podtrzymał stanowisko Starosty, że sporny budynek składa się z trzech kondygnacji. Poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi jest bowiem kolejną kondygnacją nadziemną. Uznał organ odwoławczy, że budynek o trzech kondygnacjach, z których najwyższa jest poddaszem użytkowym, jest niezgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał również na niezachowanie w projekcie budowlanym wymaganych odległości miejsca gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granicy z sąsiednią działką. Stanowisko inwestorów w tym zakresie i ich propozycja składowania odpadów w wyodrębnionym w projektowanym budynku miejscu nie zmienia faktu, że w obecnym projekcie takiego pomieszczenia nie ma, a wskazane miejsce na terenie działki nie jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Skargę na wskazaną decyzję złożyły B. B. i B. C., domagając się, jak wynika z treści skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżące wyrażają odmienne stanowisko w kwestii niezgodności projektu budowlanego z treścią miejscowego planu zagospodarowania terenu. W postanowieniach planu brak jest regulacji szczególnie odnoszących się do nowopowstających obiektów budowlanych. Według skarżących, skoro dopuszczono rozbudowę istniejącego obiektu parterowego z poddaszem do dwóch kondygnacji to celowo pominięto poddasze użytkowe. Przy interpretacji pojęcia kondygnacji przyjętej przez organ przewidziana w ustaleniach szczegółowych możliwość rozbudowy budynku istniejącego byłaby niezgodna z ustaleniami ogólnymi. Wobec tego stosowanie pojęcia kondygnacja w odniesieniu do kubatury poddasza uznały za błędne skoro prowadzi do sprzeczności pomiędzy ustaleniami szczegółowymi i ogólnymi. W postanowieniach dotyczących działki sąsiedniej nr [[...]] wskazano, że liczba kondygnacji została zestawiona z parametrem wysokości (9,5m) liczonym od warstwicy terenu do linii okapu, a nie do poziomu kalenicy. Według skarżących, treść postanowień ogólnych planu potwierdza, że kubatura poddasza nie była brana pod uwagę w ustaleniu parametru wysokości zabudowy i w rozumieniu planu nie stanowi kondygnacji. W przeciwnym razie parametr wysokości odnosiłby się do poziomu kalenicy a nie linii okapu, a tym samym nie mógłby stanowić wynikowej kąta nachylenia połaci dachowej i szerokości traktu. Stanowisko skarżących w zakresie interpretacji ustaleń planu potwierdza pozytywna opinia Konserwatora Zabytków z B., która została dołączona do projektu architektoniczno – budowlanego. W odniesieniu do miejsca składowania na działce odpadów stałych skarżące przyznały, że odległości przewidziane w projekcie nie są zgodne z przepisami technicznymi z powodu małej wielkości działki. Wobec tego skarżące wskazały na możliwość wyodrębnienia pomieszczenia w budynku przeznaczonym do składowania odpadów, aczkolwiek podkreśliły, że termin wyznaczony w postanowieniu organu do uzupełnienia projektu w tym zakresie był za krótki, żeby dokonać zmiany projektu. Skarżące wskazały na niedostatki interpretacji organu, który posłużył się do analizy planu pojęciem kondygnacji w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 2002 r., który w toku prac planistycznych w 1994 r. nie obowiązywał. Skarżące powołały się na sprawę dotyczącą pozwolenia na budowę w B., gdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 460/10 opowiedział się za dopuszczeniem zabudowy trzykondygnacyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. skarżąca B. C. oświadczyła, że projekt w zakresie lokalizacji odpadów stałych został już zmieniony, lokalizacja została przewidziana w budynku. Ponowiła zarzut o zbyt krótkim terminie wyznaczonym do uzupełnienia braków projektu. Oświadczyła również, że istniejący na działce budynek jest dwukondygnacyjny i jeszcze nie został rozebrany. Skarżąca przedstawiła decyzję zezwalającą na rozbiórkę budynku parterowego mieszkalnego i budynku gospodarczego oraz oświadczyła, że przy ul. [[...]] dominuje zabudowa wielokondygnacyjna, a jej budynek jest najniższy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Skargę uznać należy za uzasadnioną, gdyż zdaniem sądu organy administracji obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności w postępowaniu przed sądem poddana została decyzja Wojewody z dnia 22 października 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty podjętą w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, mocą której odmówiono skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [[...]] w B. stanowiącej własność skarżących. Przyczyną uzasadniającą rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji był brak uzupełnienia przez inwestorów na wezwanie organu braków projektu budowlanego oraz niezgodność zamierzenia budowlanego z obowiązującym planem zagospodarowania terenu w zakresie wysokości zabudowy i sprzeczne z przepisami technicznymi umiejscowienie zbiornika na odpady stałe. Organ odwoławczy podtrzymał to rozstrzygnięcie wyjaśniając, że planowana zabudowa składa się z trzech kondygnacji, w tym poddasza użytkowego, podczas gdy postanowienia planu dopuszczają zabudowę kubaturową o maksymalnej wysokości dwóch kondygnacji. Podstawą materialnoprawną procedowania organów w przedmiotowej sprawie był przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane (w stanie prawnym aktualnym na dzień rozstrzygnięcia), który w ust. 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji powziąwszy wątpliwości co do zgodności przedłożonego projektu z przepisami prawa budowlanego, w tym techniczno -budowlanymi, oraz zgodności rozwiązań z wymogami stawianymi przez ustalenia planu zobowiązał inwestorów do uzupełnienia wniosku i projektu, wyznaczając w postanowieniu termin uzupełnienia do dnia 4 września 2012 r. Postanowienie Starosty doręczone zostało inwestorom w dniu 28 sierpnia 2012 r. Inwestorom pozostało zatem 7 dni na uzupełnienie braków, w tym braków wymagających istotnej, obszernej zmiany projektu w zakresie wysokości budynku, położenia zbiorników na nieczystości stałe i rozmieszczenia miejsc postojowych. Termin ten w ocenie sądu został określony w sposób nieprawidłowy. Termin wyznaczony na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w celu usunięcia merytorycznych braków w projekcie budowlanym, winien zdaniem sądu zostać określony w sposób, który umożliwi zobowiązanym inwestorom rzeczywistą realizację nałożonych na nich obowiązków. Właściwy organ, określając w postanowieniu, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości powinien mieć bowiem na uwadze zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasadę pogłębiania zaufania obywateli (art. 8) oraz zasadę udzielania informacji (art. 9). Termin ten powinien być ustalony tak, aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał wnioskodawcy usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem powinien być dostosowany do rodzaju tych nieprawidłowości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 432/09, LEX nr 569143). Ze względu na rodzaj nieprawidłowości dostrzeżonych przez organ właściwy w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wymagających uzupełnienia wniosku: poprzez jego rozszerzenie o projekt instalacji wewnętrznej gazowej wraz z montażem kotła jednofunkcyjnego, dostosowanie projektu do zapisów planu miejscowego dotyczących wysokości zabudowy, uwzględnienie miejsc postojowych, wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy przyłączem gazowym w projekcie zagospodarowania terenu a przyłączem sanitarnym w projekcie budowlanym, wyjaśnienie niezgodności w zakresie nazewnictwa w projekcie z branży elektrycznej oraz dostosowanie odległości miejsca gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granicy z działką sąsiednią do wymagań przepisów o warunkach technicznych, należy ocenić termin wyznaczony przez organ w powyższym postanowieniu jako nieprawidłowy, a działanie organu naruszające wskazane zasady postępowania administracyjnego. Dodatkowo organ odwoławczy nie podjął żadnych kroków procesowych w celu umożliwienia skarżącym realnego uzupełnienia braków projektu, tym bardziej, że w odwołaniu wskazywały na zbyt krótki okres, który organ wyznaczył im do uzupełnienia, oraz już wówczas wyjaśniały, potwierdzając to później na rozprawie, o dokonanych zmianach projektu w kierunku zgodnego z przepisami technicznymi umiejscowienia składowiska odpadów stałych. W konsekwencji powyższych naruszeń późniejsza ocena niezgodności z postanowieniami planu rozwiązań zastosowanych w projekcie w odniesieniu do wysokości zabudowy, jak również miejsca składowania nieczystości stałych, była przedwczesna. Nie można bowiem oceniać zgodności projektu wcześniej, niż po upływie realnego terminu pozwalającego na uzupełnienie projektu zgodnie ze zobowiązaniem organu bądź po jego bezskutecznym upływie. Wobec zaistniałych istotnych uchybień uchybień, postępowanie w przedmiocie wniosku skarżących powróci do etapu wstępnej oceny wniosku i projektu w świetle dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i ewentualnej potrzeby zobowiązania inwestorów, w trybie postanowienia, do uzupełnienia braków projektu, szczególnie w zakresie wysokości planowanego budynku mieszkalnego, w terminie rzeczywiście umożliwiającym jakiekolwiek zmiany. W tym zakresie bowiem z zakwestionowanych rozstrzygnięć organów architektoniczno – budowlanych oraz odwołania i skargi wyłania się istotna rozbieżność pomiędzy interpretacją organów a inwestorów. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień planu zagospodarowania przestrzennego i aktualnej oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z planem. Podkreślić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co oznacza między innymi, że do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Powoduje to, że szczegółowe postanowienia obowiązującego planu mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia B. uchwalony przez Radę Miejską w B. uchwałą Nr [[...]] z dnia 26 listopada 1999 r. Zgodnie z treścią karty nr [[...]] obejmującej teren w rejonie skrzyżowania ul. [[...]] w B., w tym teren działki nr [[...]], przewidziano na tym obszarze funkcję mieszkaniowo – usługową. Teren ten częściowo znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej "B" – ochrony zachowanych elementów zabytkowych oraz strefie "E" – ekspozycji, którym objęta jest działka skarżących. Z treści karty wynika, że rozbudowa istniejącej zabudowy mieszkaniowej na działkach o nr [[...]]-[[...]] możliwa jest do dwóch kondygnacji z poddaszem użytkowym z możliwością zmiany charakteru zabudowy na zabudowę zwartą. W odniesieniu natomiast do nowej zabudowy budynkiem wolnostojącym na działce nr [[...]] przewidziano wysokość dwóch kondygnacji, tj. do wysokości 9,5 m od naturalnej warstwicy terenu do linii okapu, dach czterospadowy. Z postanowień części ogólnej planu wynika, że w strefie "E" wokół zamku dopuszcza się zabudowę kubaturową o maksymalnej wysokości dwu kondygnacji z dachem o formie łamanej. W § 7 ust. 2 postanowień ogólnych planu ustalono wysokość nowej zabudowy od 2 do 5 kondygnacji zróżnicowaną indywidualnie w ustaleniach szczegółowych planu. Z części opisowej przedłożonego przez skarżących projektu budowlanego wynikało, że zamierzona inwestycja polegać będzie na budowie nowego budynku mieszkalno – usługowego, dwukondygnacyjnego z poddaszem użytkowym, dachem wielospadowym. Natomiast z przekroju A-A projektu budynku wynika, że zaprojektowano budynek trzykondygnacyjny z poddaszem nieużytkowym, czyli pomieszczeniem nieprzeznaczonym na pobyt ludzi. Projektowana zabudowa miała zastąpić istniejący na działce budynek przeznaczony do rozbiórki na podstawie decyzji o rozbiórce, którą inwestorzy uzyskali. Ujawniony stan faktyczny sprawy prowadzi do wniosku, że planowana zabudowa będzie miała charakter zabudowy nowej, a wówczas nie można do niej stosować postanowień planu w zakresie wymogów co do rozbudowy istniejącej na działce nr [[...]] zabudowy. Planowaną inwestycję należałoby raczej skonfrontować z wymaganiami planu w zakresie zabudowy nowej. W jednostce planistycznej oznaczonej symbolem [[...]] wymagania w zakresie nowej zabudowy ustalono tylko w odniesieniu do działki nr [[...]], która w trakcie prac planistycznych musiała pozostawać działką niezabudowaną. W zakresie wymogów wysokości zabudowy nowej w części ogólnej planu określono przedział dopuszczalnej wysokości od 2 do 5 kondygnacji, odsyłając jednak do regulacji szczególnych indywidualnie określających wymogi w tym zakresie. W odniesieniu do strefy ochrony konserwatorskiej "E" określono w części ogólnej planu również wymóg dwu kondygnacji. Wobec tak zredagowanych postanowień planu oraz w świetle zasady prymatu postanowień szczególnych planu oraz w zgodzie z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa sformułowaną w art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, wymogi w zakresie wysokości w odniesieniu do nowej zabudowy na działce nr [[...]] należy określać w taki sam sposób, jak dla nowej zabudowy na działce nr [[...]]. Są to nieruchomości objęte tą samą jednostką planistyczną, znajdującą się w strefie ochrony konserwatorskiej, a odmienne potraktowanie działki nr [[...]] na etapie prac planistycznych mogło wynikać z faktu, że działka ta w przeciwieństwa m.in. do działki nr [[...]] nie była w owym czasie zabudowana. Wymogi ładu architektonicznego w obszarze znajdującym się pod szczególną ochroną konserwatorską powinny być tożsame dla wszystkich nowych przedsięwzięć budowlanych tam podejmowanych. Zasada równości obywateli wobec prawa nakazuje w takiej sytuacji interpretację wymogów planu w zakresie wysokości, które z istoty swojej wprowadzają ograniczenia w korzystaniu z własności, w sposób nieróżnicujący obywateli. W myśl art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych ze względu na daną cechę istotną, relewantną w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie wskazywał, że odstępstwa od zasady równości wobec prawa są dopuszczalne, jeśli spełniają trzy warunki: po pierwsze - są relewantne, tj. racjonalnie uzasadnione; po drugie - są proporcjonalne, a więc waga interesu, jakiemu służy zróżnicowanie musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów podmiotów, które zostaną naruszone; po trzecie - pozostają w związku z innymi wartościami, zasadami czy normami konstytucyjnym, uzasadniającymi różne traktowanie podmiotów podobnych (zob. np. wyrok TK z dnia 12 maja 1998 r., sygn. akt U 17/97, Lex nr 32606). W realiach przedmiotowej sprawy brak jest przesłanek racjonalnie uzasadniających odmienną od zaprezentowanej wykładnię postanowień planu w odniesieniu do wymogów stawianych nowej zabudowie na działce nr [[...]], a także w odniesieniu do ustalonych na karcie terenu parametrów rozbudowy zabudowy istniejącej. Brak bowiem przesłanek, które w odmienny sposób nakazywałyby traktować właścicieli działki nr [[...]] od właścicieli działek nr [[...]], jak również uniemożliwiać zastąpienie istniejącej zabudowy substandardowej, której rozbudowa z ekonomicznego punktu widzenia jest nieopłacalna, nową zabudową, która nie mogłaby mieć parametrów takich, jak obiekt rozbudowywany. Dlatego też ograniczenie wysokości nowej zabudowy, którą niewątpliwie jest projektowane zamierzenie, winno być takie samo jak dla działki nr [[...]], czyli nowa zabudowa może liczyć do dwóch kondygnacji tj. do wysokości 9,5 m od naturalnej warstwicy terenu do linii okapu. W tym miejscu podkreślić należy, wbrew twierdzeniom skarżących, że uchwałodawca przygotowujący obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego w sposób tożsamy z obecnym rozumiał pojęcie kondygnacji, w tym pojęcie poddasza użytkowego. W dniu uchwały obowiązujące wówczas rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze zm.) wprowadziło definicję legalną liczby kondygnacji, przez którą rozumiano liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych (§ 3 pkt 14). Przepis § 6 stanowił, że piwnic i poddaszy nie zawierających pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie zalicza się do kondygnacji użytkowych w rozumieniu przepisów rozporządzenia z wyjątkiem przepisów dotyczących ewakuacji. Z przepisów tych wynikało, że jako kondygnację traktowano również poddasze użytkowe. W obowiązującym przepisie § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) kondygnację zdefiniowano jako poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia (podkreślenie sądu). Zestawienie przepisów technicznych definiujących termin "kondygnacja" w rozporządzeniu z 1994 r. i w rozporządzeniu z 2002 r. prowadzi do wniosku, że rozumienie tego pojęcia było tożsame i obejmowało swoim zakresem również poddasze użytkowe, czyli poddasze zawierające pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Wobec powyższego wymóg dwóch kondygnacji dla nowej zabudowy w jednostce nr [[...]] powinien uwzględniać również poddasze użytkowe jako kondygnację naziemną. Nietrafne jest także odnoszenie sytuacji skarżących do okoliczności będących przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 460/10 (dostępny w Internecie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), ponieważ sąd orzekał wówczas wprawdzie w stanie prawnym dotyczącym tego samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., ale w odniesieniu do innej jednostki planistycznej. Nie związał również organów architektoniczno – budowlanych wykładnią co do konkretnych postanowień planu. W przedstawionych okolicznościach sąd uznał, że rozstrzygające sprawę organy administracji naruszyły wskazany przepis prawa materialnego – art. 35 ustawy Prawo budowlane, w sposób istotny przepisy postępowania – art. 7 – 9 k.p.a., nadto Wojewoda naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej prawo. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone decyzje organów administracji obu instancji, jako sprzeczne z prawem. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji winien dokonać oceny przedłożonego przez inwestorów wniosku wraz z projektem budowanym w świetle wymogów art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zgodzie z oceną prawną sformułowaną w uzasadnieniu. Organ winien zwłaszcza sprawdzić projekt budowlany w zakresie wymogów wysokości nowej zabudowy zgodnie z przyjętą przez sąd wykładnią postanowień planu. Jeśli organ uzna za konieczne uzupełnienie przedłożonego projektu winny z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wyrażonych w art. 7 i 8 k.p.a., wyznaczyć inwestorom termin umożliwiający faktyczne wywiązanie się z nałożonych obowiązków. Stosownie do treści przepisu art. 152 powołanej ustawy, sąd określił, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.