II SA/Gd 746/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. D. i W. D. na decyzję Wojewody z dnia 5 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 15 listopada 2010 roku, nr [...]; 2. określa, iż decyzje wskazane w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane; 3. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących E. D. i W. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 15 listopada 2010 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę B. D. i K. D. dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalno-usługowego (w tym: na parterze - zakład kosmetyczny, na piętrze - sprzedaż artykułów elektronicznych i na poddaszu - mieszkanie) z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazowej i c.o. z 2 kotłami gazowymi (c.o. i c.w.u.) oraz przyłączami: gazowymi i kanalizacji sanitarnej, na terenie działek nr [...], nr [...] i nr [...] (przyłącza), położonych w C. przy ul. Z. i ul. S. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie oraz stanowiska stron postępowania (M. A. oraz E. D. i W. D.). W ocenie organu I instancji nie było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ inwestorzy dostarczyli zmieniony projekt budowlany, który spełnia wymogi decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla tej inwestycji i wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że na działce nr [...] przewiduje się budowę budynku mieszkalno-usługowego dwukondygnacyjnego, z poddaszem użytkowym. Parter budynku przeznaczono na gabinet kosmetyczny, I piętro na pomieszczenie służące do sprzedaży artykułów elektronicznych, a poddasze na mieszkanie. Odnosząc się do zarzutów stron wniesionych w trakcie postępowania organ I instancji stwierdził, że gabaryty budynku dostosowano do wymagań decyzji o warunkach zabudowy, to jest decyzji Burmistrza Miasta z dnia 11 września 2006 roku, nr [...], zmienionej decyzją z dnia 29 marca 2007 roku, nr [...]. Starosta wskazał, że w ww. decyzjach wysokość budynku nie została określona w metrach lecz opisowo, co zostało spełnione. Projektowana powierzchnia zabudowy działki nie przekracza 49,2 % powierzchni działki, tj. warunku narzuconego w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy zlokalizowaną w odległości 4 m od ul. Z. oraz szerokość elewacji od 9,6 m do 14,4 m (zgodnie z decyzją zmieniającą warunki zabudowy z dnia 29 marca 2007 roku). Dach nad budynkiem zaprojektowano jako dwuspadowy o nachyleniu 35˚ i 45˚. W związku z tym, że funkcję w budynku podzielono kondygnacjami, nie ma odrębnego dachu nad częścią usługową, a dach dwuspadowy przekrywa poddasze z funkcją mieszkalną, co - według organu - spełnia zapisy decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji stwierdził również, że projektowany budynek jest zlokalizowany w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...]. Taka lokalizacja jest możliwa o ile zachowane zostaną wymagania przepisów techniczno-budowlanych, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm. - dalej jako "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 roku"). W przypadku przedmiotowej inwestycji, w ocenie Starosty, ww. przepisy, a w szczególności § 12 ust. 4 rozporządzenia, zostały zachowanie, ponieważ na działce sąsiedniej nr [...] istnieje budynek w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy. Organ I instancji zaznaczył przy tym, iż dla bezpieczeństwa pożarowego zaprojektowano ściany zewnętrzne o odpowiedniej wytrzymałości ogniowej. Zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdził bez uwag rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Ponadto organ I instancji stwierdził, że inwestorzy dołączyli do dokumentacji aktualne uzgodnienie z Powiatowym Zarządem Dróg. Lokalizacja wjazdu na teren działki uległa kolejnej zmianie. Wjazd na działkę został przesunięty w stronę północno-wschodniego narożnika, zgodnie z zaleceniem zawartym w ww. uzgodnieniu. Złożona dokumentacja nie zawiera projektu technicznego zjazdu, a więc niniejsza decyzja nie zatwierdza projektu zjazdu na drogę publiczną, a jedynie jego lokalizację. Na budowę zjazdu należy uzyskać odrębne pozwolenie po przedłożeniu projektu technicznego zjazdu (wraz z określeniem profili, promieni skrętu itp. oraz niezbędnymi uzgodnieniami). Organ I instancji wskazał również, że w przedstawionym projekcie przewidziano teren utwardzony, który pomieści dwa miejsca parkingowe. W rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 roku nie precyzuje się jaka powinna być ilość miejsc dla konkretnego typu usług, występuje jedynie ogólny zapis o urządzeniu miejsc postojowych na działce. W decyzji o warunkach zabudowy nie określono wymagań dotyczących ilości miejsc postojowych, więc organ w decyzji zatwierdził ilość miejsc postojowych przyjętych w projekcie sporządzonym przez uprawnionego projektanta (opierając się na jego oświadczeniu o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. A. wskazując, że jego zastrzeżenia budzi wzrost zagrożenia pożarowego związanego z budową przedmiotowego budynku. Wyjaśnił, że budynek ten ma powstać w odległości 1,5 m od granicy jego działki nr [...], a około 2 - 2,5m od jego budynku. Budynek znajdujący się na jego działce i budynek projektowany są budynkami użyteczności publicznej,a § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku określa wymagania odległości pomiędzy tego typu obiektami. Odwołujący się stwierdził także, iż w projekcie budowlanym dokonano zmiany rozwiązań przeciwpożarowych, odstępując od zaprojektowania ścian zewnętrznych zakończonych ogniomurem. Zaznaczył przy tym, iż błędnie określono rodzaj stropu w jego budynku, mimo otrzymanego pisma z dokładnym opisem stropu. Poprawka w tym zakresie została wykonana w projekcie budowlanym bez żadnej adnotacji lub podpisu i po oficjalnym złożeniu poprawionego projektu. Odwołujący się stwierdził również, iż data złożenia poprawionego i uzupełnionego projektu to 6 kwietnia 2009 roku, a podpis rzeczoznawcy przeciwpożarowego widnieje z datą 18 kwietnia 2009 roku. W jego ocenie, stawia to pod znakiem zapytania decyzję Starosty jak i opinię przeciwpożarową, która została wydana po oficjalnym złożeniu projektu, a strony nie zostały poinformowane o tym fakcie. Kwestionowanej decyzji zarzucił nadto, iż budowa projektowanego budynku spowoduje zasłonięcie na parterze jego budynku jedynego okna wystawowego, a na piętrze - wszystkich trzech okien w kuchni oraz jednego z dwóch okien w pokoju, a tym samym brak odpowiedniego nasłonecznienia w ww. pomieszczeniach, jak i pogorszenie ekspozycji wystawowej, która jest bezpośrednio powiązana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem odwołującego się, kształt dachu budynku opisany w projekcie budowlanym jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 29 marca 2007 roku. Budynek powinien składać się z dwóch brył. Jedna bryła to część handlowa przykryta dachem płaskim, druga to część mieszkalna przykryta dachem dwuspadowym. M. A. stwierdził również, że z decyzji o warunkach zabudowy z dnia 11 września 2006 roku wynika, iż obsługa komunikacyjna powinna odbywać się z ulicy Z. Inwestorzy zmienili miejsce obsługi komunikacyjnej na środek łuku ulicy Z. i ulicy S. Parking został cofnięty o 3 m od granicy jego działki, ale lokalizacja parkingu pokrywa się z linią podwójną, ciągłą, oznakowania poziomego ulicy Z., co jest sprzeczne z ustaleniami Powiatowego Zarządu Dróg. Zarzucił, że miejsce wjazdu na posesję jak i ilość miejsc parkingowych są niezgodne z przepisami. Szerokość parkingu wskazuje na brak miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych. Biorąc pod uwagę miejsce dla niepełnosprawnych, jak i miejsca dla mieszkańców, należałoby zapewnić parking na co najmniej cztery miejsca parkingowe. Odwołujący się zaznaczył również, iż z projektu wynika brak możliwości dostępu osób niepełnosprawnych do sklepu z artykułami elektronicznymi na I piętrze. Odwołanie od wskazanej na wstępie decyzji wnieśli również E. i W. D. Zarzucili, że po poprawieniu projektu budowlanego większość wad nie została usunięta. Podnieśli, że budynek-– zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, powinien posiadać dwa rodzaje dachu: nad częścią handlową dach płaski oraz nad częścią mieszkalną dach dwuspadowy. Warunek ten nie został spełniony w projekcie. W ich ocenie, zaprojektowane miejsca parkingowe nie spełniają wymogów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku w zakresie zapewnienia takich miejsc osobom niepełnosprawnym. Ponadto projekt uniemożliwia korzystanie przez osoby niepełnosprawne z pomieszczeń na pierwszej kondygnacji. Zarzucili również, iż projekt jest niezgodny z zaleceniami Powiatowego Zarządu Dróg, albowiem przedstawione w projekcie miejsca parkingowe częściowo obejmują linie ciągłe wyznaczone na ulicy Z. Podnieśli, że poprawiony projekt nie zawiera żadnych uzgodnień z Powiatowym Zarządem Dróg. Uzgodnienia takie powinny być zgodne z ustawą o drogach publicznych. Również rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 roku nakłada obowiązek zaprojektowania dojazdów, zatem nie jest zrozumiałym stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że na budowę zjazdu należy uzyskać odrębne pozwolenie, po przedłożeniu projektu technicznego zjazdu wraz z niezbędnymi uzgodnieniami. W ocenie odwołujących się, lokalizacja zjazdu na drogę publiczną jest niemożliwa do zrealizowania, ponieważ zjazd jest wyznaczony przy bardzo ruchliwym i niebezpiecznym skrzyżowaniu, zachodzi na linie ciągłe, jest usytuowany praktycznie na przystanku autobusowym, które to warunki determinują możliwość wjazdu i wyjazdu tylko jadąc w jednym kierunki ulicy Z. Konieczne promienie skrętu są niemożliwe do bezpiecznego wykonania przez samochody osobowe, a tym bardziej dostawcze. Decyzją z dnia 5 lipca 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 35 ustawy - Prawo budowlane oraz podniósł, że dla przedmiotowej inwestycji Burmistrz Miasta wydał decyzję z dnia 11 września 2006 roku oraz decyzję ją zmieniającą z dnia 29 marca 2007 roku, w których określono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, między innymi kąt nachylenia dachu, rodzaj dachu, ilość dopuszczalnych kondygnacji, nieprzekraczalną linię zabudowy, szerokość elewacji. Projektowany budynek pokryty jest w części mieszkalnej dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 35 i 45 stopni, co należy uznać za zgodne z zapisami ww. decyzji o warunkach zabudowy, dopuszczającymi kąt dachu 30-45 stopni nad częścią mieszkalną i dach płaski nad częścią usługową, a co zostało również potwierdzone - zdaniem organu, w piśmie Burmistrza Miasta z dnia 1 czerwca 2011 roku. Decyzje o warunkach zabudowy wydane w przedmiotowej sprawie nie narzucają sposobu zabudowy, lecz wskazują na występujące na danym terenie ograniczenia przez dopuszczenie zabudowy usługowo-mieszkaniowej do dwóch kondygnacji z poddaszem użytkowym, co zostało przez inwestora spełnione. Nie ma natomiast w powyższych decyzjach ograniczenia wysokości budynku czy też nakazu rozczłonkowania bryły. Fakt, iż inwestor nie przykrył części usługowej dachem płaskim nie oznacza, iż zatwierdzony projekt jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy, bowiem przekrycie dachem dwuspadowym części mieszkalnej, zachowanie 2 kondygnacji i poddasza użytkowego, zostało spełnione i jest zgodne z warunkami zabudowy wydanymi dla przedmiotowej inwestycji. Szerokość elewacji nie przekracza dozwolonych 14,4 m, a odległość budynku od granicy z drogą nie narusza nieprzekraczalnej linii zabudowy i wynosi 4 m. W ocenie organu odwoławczego nie ma zatem podstaw by twierdzić, że planowana inwestycja jest niezgodna zapisami decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego odległości projektowanego budynku od zabudowy istniejącej organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli z przepisów §§ 13, 60 i 271 - 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków zawartych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 roku nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W przedmiotowej sprawie, jak to wynika z projektu zagospodarowania terenu, budynek zlokalizowany jest ścianą bez okien w odległości 3 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...]. Przy czym na działce nr [...] stoi już budynek zlokalizowany w odległości około 1,5 m od granicy z działką inwestora. Zatem w tym przypadku zastosowanie ma przepis obowiązujący na dzień złożenia wniosku, a mianowicie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku, zgodnie z którym: jeżeli na sąsiedniej działce w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych łub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Organ przytoczył treść § 13 ust. 1a i § 60 ww. rozporządzenia i wyjaśnił, że przepisy o zacienianiu dotyczą jedynie pomieszczeń mieszkalnych oraz pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, a nie pomieszczeń usługowych czy wystawienniczych. Jak wynika z projektu zagospodarowania projektowany budynek mieszkalno-usługowy jest zlokalizowany w stosunku do sąsiedniego budynku mieszkalnego od strony północnej w odległości 3 m od granicy z sąsiednią działką nr [...], więc nie ma możliwości zacieniania istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. S. [...]. W odpowiedzi na zarzut zagrożenia pożarowego organ odwoławczy wyjaśnił, że projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych dnia 18 kwietnia 2009 roku, czyli przed wydaniem decyzji organu I instancji. Natomiast, zgodnie z § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza dla budynków ZL niż 8 m. Jeżeli chodzi o zachowanie wymaganej ilości miejsc parkingowych, organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 11 września 2006 roku oraz ją zmieniającej decyzji z dnia 29 marca 2007 roku, nie podano wymaganej ilości miejsc parkingowych, zatem nie wprowadzono obowiązku zapewnienia przez inwestora określonej ilości miejsc parkingowych. W odpowiedzi na zarzut dotyczący wjazdu na działkę organ odwoławczy wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się uzgodnienie z Powiatowym Zarządem Dróg nr [...] z dnia 6 lipca 2010 roku, w którym stwierdzono: "uzgadnia się lokalizację wjazdu na działkę [...] zgodnie z decyzją nr [...] z dnia 11.09.2006r. pkt. 1 p. pkt. 3 (..), wjazd należy zlokalizować przy ul. Z. na odcinku między granicą z działką nr [...] a projektowanym wejściem do budynku w taki sposób, by jego lokalizacja nie pokrywała się z linią podwójną ciągłą oznakowania poziomego ul. Z., roboty wykonywane w pasie drogowym będą prowadzone zgodnie z decyzją PZD zezwalającą na wykonanie wjazdu." W odpowiedzi na zarzut dotyczący dostępności dla osób niepełnosprawnych wyjaśniono, że w opisie technicznym pkt. 4.4 widnieje zapis regulujący dostępność dla osób niepełnosprawnych poprzez zastosowanie niewielkiego podjazdu na poziom parteru co należy uznać za spełnione. Ponadto organ wyjaśnił, że za zawarte w dokumentacji rozwiązania projektowe odpowiada projektant, posiadający odpowiednie uprawnienia budowlane i aktualne na dzień wykonania projektu ubezpieczenie zawodowe, który - zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, składa stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zdaniem organu, projekt został wykonany przez osoby o odpowiednich uprawnieniach budowlanych i posiada uzgodnienia rzeczoznawców do spraw: przeciwpożarowych, BHP, higieniczno - sanitarnych oraz Powiatowego Zarządu Dróg. Organ odwoławczy stwierdził także, iż pozostałe zarzuty stron zostały przez organ przeanalizowane i nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 4 ustawy - Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 (tj. przedstawienia przez inwestora kompletu dokumentów wymaganych prawem), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze na powyższą decyzję E. D. i W. D. zarzucili jej naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: ▪ niezgodności projektu z warunkami zabudowy – dach, a tym samym cały budynek zaprojektowany jest niezgodnie z warunkami zabudowy, ▪ niezgodności projektu z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 roku - dyskryminacja osób niepełnosprawnych, ▪ niezgodności projektu z art. 62 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) - warunki zabudowy są niezgodne z ww. przepisami, ▪ niezgodności projektu z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 roku - brak zapewnionego bezpieczeństwa pożarowego, ▪ braku uzgodnień z Powiatowym Zarządem Dróg, wyjazd z planowanego parkingu zachodzi na linię ciągłą. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że przedstawiony projekt jest niezgodny z warunkami zabudowy oraz obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, co wskazywali w pismach w toku postępowania administracyjnego. Skarżący stwierdzili, iż decyzja o warunkach zabudowy z dnia 29 marca 2007 roku pozwoliła na zwiększenie szerokości elewacji frontowej, jednocześnie precyzując dokładnie kształt dachu, a tym samym sposób zaprojektowania budynku. Budynek powinien posiać dwa rodzaje dachu: nad częścią handlową dach płaski oraz nad częścią mieszkalną dach dwuspadowy. W przedstawionym projekcie nie jest spełniony ten warunek, ponieważ warunki zabudowy określone są następująco: "dach płaski na części handlowej oraz dwuspadowy na części mieszkalnej". Zdaniem skarżących, przyjętej przez organy interpretacji ww. zapisu decyzji o warunkach zabudowy nie potwierdził w swoim piśmie Burmistrz Miasta, gdyż stwierdzenie: "uszczegółowienie określenia sposobu kształtowania budynku wynika wyłącznie z uwzględnienia wniosku inwestorów", wyraźnie wskazuje, że zmienione warunki zabudowy określają sposób kształtowania budynku. Skarżący stwierdzili nadto, iż rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 roku precyzyjnie określa wymagane wymiary miejsc parkingowych: szerokość co najmniej 2,3 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne - co najmniej 3,6 m. Zaprojektowane dwa miejsca parkingowe w żaden sposób nie mają łącznie szerokości 5,9 m , więc nie są przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Zaznaczyli przy tym, że w przedstawionym projekcie pomieszczenia, w których prowadzona ma być działalność gospodarcza, znajdują się na parterze i pierwszej kondygnacji. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego stanowi, że projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Opis techniczny powinien określać w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego - sposób zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiekty przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 roku przewiduje, że należy zainstalować w niskim budynku zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności publicznej, niewymagającym wyposażenia w dźwigi, urządzenie techniczne zapewniające osobom niepełnosprawnym dostęp na kondygnacje z pomieszczeniami użytkowymi, z których mogą korzystać. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w tym budynku działalność gospodarcza powinna być prowadzona tylko na parterze, ponieważ tylko na parter będą miały dostęp osoby niepełnosprawne. Skarżący zarzucili nadto, iż decyzje o warunkach zabudowy - dotyczące spornej inwestycji, nie są zgodne ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz.1589 ). Podnieśli, że mimo zaprojektowania budynku w odpowiedniej odległości od ich posesji, w przypadku pożaru odległości między ich działką, działką inwestora oraz działką nr [...] są tak małe, że mogą czuć się zaniepokojeni. Projektowany budynek ma powstać w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...]. Zgodnie z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 roku odległość pomiędzy budynkami użyteczności publicznej nie powinna być mniejsza od 8 m (§ 271). W tym przypadku odległość jest mniejsza i wynosi ok. 3 m. Jest to zatem sprzeczne z przepisami. Stwierdzili również, że w ich ocenie poprawiony projekt nie zawiera uzgodnień z Powiatowym Zarządem Dróg. Uzgodnienia takie powinny być bowiem zgodne z ustawą o drogach publicznych. Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 roku także nakłada obowiązek zaprojektowania dojazdów do budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Należy w tym miejscu wyjaśnić skarżącym, iż sąd administracyjny jest w zasadzie sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracyjnego. W swoim orzeczeniu sąd zawiera ocenę prawną kontrolowanego aktu oraz wytyczne co do stosowania prawa w danej sprawie indywidualnej lub też stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności. Z tą chwilą rola sądu administracyjnego się kończy, a sprawa powraca do organów administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga natomiast sprawy administracyjnej in merito, jego zadaniem jest bowiem jedynie ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia wymaganej przez prawo podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji. Zadanie to sprowadza się do ustalenia, czy materiał procesowy zebrany w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymaganiom stawianym przez przepisy prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2005 r., sygn. FSK 2282/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173165; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2005 r., sygn. FSK 2161/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173175; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. GSK 589/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 56). Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku mógł zatem jedynie zbadać prawne przesłanki wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wbrew oczekiwaniu skarżących nie był natomiast uprawniony do kontroli wydanych dla planowanej inwestycji ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę B. i K. D. dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalno-usługowego (w tym: na parterze - zakład kosmetyczny, na piętrze - sprzedaż artykułów elektronicznych i na poddaszu - mieszkanie), z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową i c.o. z 2 kotłami gazowymi (c.o. i c.w.u.) oraz przyłączami: gazowymi i kanalizacji sanitarnej, na terenie działek nr [...], nr [...] i nr [...] (przyłącza), położonych w C. przy ul. Z. i ul. S., zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku, nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane). Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (...); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, że dla obszaru, na którym ma być zrealizowana planowana inwestycja, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów, w niniejszej sprawie organy zobowiązane były w pierwszej kolejności zbadać zgodność przedstawionego przez inwestorów projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta z dnia 11 września 2006 roku, nr [...] o warunkach zabudowy oraz, zmieniającej tę decyzję, decyzji ww. organu z dnia 29 marca 2007 roku, nr [...]. Powyższymi decyzjami Burmistrz Miasta ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - usługowego wraz z urządzeniami budowlanymi z tym związanymi na działce nr [...] przy ulicy Z. w C. W pierwotnej decyzji z dnia 11 września 2006 roku organ określił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie: 1) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: a) funkcją występującą w granicach obszaru analizowanego jest zabudowa mieszkaniowa jedno i wielorodzinna oraz usługowa, b) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy ustala się w odległości 6,0 m od ul. Z., łączna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 49,2% powierzchni działki, budynek maksymalnie do II kondygnacji nadziemnych plus poddasze użytkowe, dach płaski lub dwuspadowy o nachyleniu połaci od 30° do 45°, szerokość elewacji frontowej do 12 m; 2) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: przedmiotową inwestycję należy projektować i budować w sposób określony w przepisach techniczno - budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań dotyczących: bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska; inwestycję należy projektować w sposób zapewniający harmonijne wkomponowanie w krajobraz i otaczającą zabudowę; 3) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji: - zasilanie w energię elektryczną z istniejącej sieci elektroenergetycznej, - zaopatrzenie w wodę z istniejącej sieci miejskiej, - odprowadzenie ścieków do miejskiej kanalizacji sanitarnej, - obsługa komunikacyjna z przylegającej ulicy Z.; 4) wymagań dotyczących interesów osób trzecich: projektowana inwestycja nie może pogorszyć warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, 5) wymagań dotyczących projektu budowlanego: projekt budowlany powinien zawierać pozytywne opinie jednostek opiniujących i uzgadniających wymaganych przepisami odrębnymi dla tego rodzaju inwestycji. Następnie, decyzją z dnia 29 marca 2007 roku, wydaną po rozpoznaniu wniosku B. i K. D., Burmistrz Miasta zmienił decyzję własną nr [...] z dnia 11 września 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy w ten sposób, iż ustalił nowe parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W szczególności, zgodnie z tą decyzją ustalono, iż: - maksymalna nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 4 m od ul. Z., - dach płaski na części handlowej oraz dach dwuspadowy o nachyleniu połaci od 30° do 45° na części mieszkalnej, - szerokość elewacji frontowej od 9,6 m do 14,4 m. Pozostałe warunki decyzji z dnia 11 września 2006 r. pozostały niezmienione. Zdaniem Sądu, zasadnie skarżący zarzucają, iż zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest niezgodny z ww. warunkami zabudowy, ponieważ zaprojektowany budynek o funkcji mieszkalno – handlowej ma wyłącznie dach dwuspadowy. Organy zaakceptowały to rozwiązanie jako spełniające zapisy decyzji o warunkach zabudowy stwierdzając, że funkcje w budynku podzielono kondygnacjami, nie ma odrębnego dachu nad częścią usługową, a dach dwuspadowy przekrywa poddasze z funkcją mieszkalną. Zdaniem Sądu jest to stanowisko błędne. W decyzji zmieniającej warunki zabudowy z dnia 29 marca 2007 roku wyraźnie sprecyzowano bowiem kształt dachu nad każdą z części budynku, wyodrębnioną z uwagi na funkcję, stwierdzając, iż na części handlowej ma być dach płaski, a na części mieszkalnej dach dwuspadowy o nachyleniu połaci od 30° do 45°. Zasadnie skarżący podkreślali przy tym w skardze, iż decyzja zmieniająca warunki zabudowy z dnia 29 marca 2007 roku sprecyzowała kształt dachu, a tym samym sposób zaprojektowania budynku. Zgodnie z jej treścią budynek powinien posiadać dwa rodzaje dachu: nad częścią handlową dach płaski oraz nad częścią mieszkalną dach dwuspadowy. W przedstawionym projekcie nie jest spełniony ten warunek. Należy zgodzić się ze skarżącymi, iż możliwość zaprojektowania takiego dachu, jaki został zaakceptowany przez organy, dawała pierwotnie wydana decyzja o warunkach zabudowy z dnia 11 września 2006 roku, nr [...], w której użyto dla określenia kształtu dachu spójnika "lub" ustalając, że budynek ma mieć "dach płaski lub dwuspadowy o nachyleniu połaci od 30° do 45°". Słowo "lub" w języku polskim oznacza "spójnik wyrażający możliwą wymienność lub wzajemne wyłączanie się zdań lub ich części". Natomiast w decyzji zmieniającej warunki zabudowy z dnia 29 marca 2007 roku użyto spójnika "oraz", który stanowi "spójnik używany do łączenia zdań lub innych wyrażeń, które odnoszą się do tych samych przedmiotów, osób lub faktów", a którego synonimem jest spójnik "i" (vide Słownik Języka Polskiego Wydawnictwa PWN dostępny w Internecie http://sjp.pwn.pl). Z decyzji tej wynika zatem, iż planowany budynek musi mieć oba rodzaje dachu. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z organami, iż warunki zabudowy są zachowane, ponieważ "projektowany budynek pokryty jest w części mieszkalnej dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 35 i 45 stopni, co należy uznać za zgodne z zapisami ww. decyzji o warunkach zabudowy, dopuszczającymi kąt dachu 30-45 stopni nad częścią mieszkalną i dach płaski nad częścią usługową." Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku Wojewody, wydane w sprawie decyzje o warunkach zabudowy narzucają określony sposób zabudowy, określają bowiem jej parametry i kształt, w tym kształt dachu. Z decyzji zmieniającej warunki zabudowy z dnia 29 marca 2007 roku, wydanej na wniosek inwestorów, wynika przy tym, że zmienili oni koncepcję kształtu budynku, ponieważ to na ich wniosek organ zmienił ustalone w pierwotnej decyzji zapisy dotyczące kształtu dachu i zamiast ustalenia: "dach płaski lub dwuspadowy o nachyleniu połaci od 30° do 45°", wprowadził zapis: "dach płaski na części handlowej oraz dach dwuspadowy o nachyleniu połaci od 30° do 45° na części mieszkalnej". Taki zapis decyzji o warunkach zabudowy (w ocenie Sądu) oznacza, iż zaprojektowany budynek musi mieć dwa rodzaje dachu - nad częścią handlową dach płaski, a nad częścią mieszkalną - dwuspadowy. Zapis ten przekłada się również na kształt budynku i rozlokowanie w nim dwóch funkcji - handlowej i mieszkaniowej. W świetle tych zapisów, niedopuszczalne jest zaprojektowanie takiego budynku, który miałby tylko jeden rodzaj dachu, a co za tym idzie, podzielenie budynku w taki sposób, jak zrobili to inwestorzy, lokując na parterze i piętrze usługi, a na poddaszu - mieszkanie. Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane wyraźnie wynika, iż organ może zaakceptować tylko taki projekt budowlany, który jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem tego przepisu, które miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ organy zaakceptowały projekt budowlany budynku, którego dach nie spełnia wymogów opisanych powyżej decyzji, a konkretnie zapisu decyzji Burmistrza Miasta z dnia 29 marca 2007 roku, nr [...], którą organ zmienił decyzję własną z dnia 11 września 2006 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy w ten sposób, że ustalił, iż nowa zabudowa na terenie inwestorów będzie ukształtowana w ten sposób, że powstający budynek (o dwóch funkcjach - mieszkaniowej i usługowej) będzie miał dach płaski na części handlowej oraz dach dwuspadowy o nachyleniu połaci od 30° do 45° na części mieszkalnej. Organ ten sprecyzował zatem dokładnie kształt dachu nad każdą z części budynku, a tym samym wpłynął na sposób zaprojektowania budynku. Z ww. decyzji o warunkach zabudowy bowiem jasno wynika, że zaprojektowany budynek musi posiać dwa rodzaje dachu: nad częścią handlową dach płaski oraz nad częścią mieszkalną dach dwuspadowy. W przedstawionym projekcie nie jest spełniony ten warunek, ponieważ budynek ma tylko jeden rodzaj dachu - dwuspadowy. Należy przy tym zgodzić się ze skarżącymi, iż przyjętej przez organy interpretacji ww. zapisu decyzji o warunkach zabudowy nie potwierdził w swoim piśmie Burmistrz Miasta. W piśmie z dnia 1 czerwca 2011 roku stwierdził on bowiem, że: "uszczegółowienie określenia sposobu kształtowania budynku wynika wyłącznie z uwzględnienia wniosku B. i K. D.". Z pisma tego wynika zatem jedynie, iż zmiana decyzji o warunkach zabudowy miała na celu uszczegółowienie parametrów zabudowy, w tym sposobu ukształtowania budynku (jego dachu). Niezależnie od powyższego uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał również, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (tak Barbara Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, Warszawa 2004 rok, str. 67). Z treści art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś, iż organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Art. 107 § 1 i 3 k.p.a. stanowi natomiast, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie organy obu instancji niewątpliwie powyższych obowiązków nie spełniły, nie wskazały bowiem w uzasadnieniach swoich decyzji wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a w szczególności nie wyjaśniły należycie kwestii dotyczących: - zabezpieczenia przeciwpożarowego projektowanego budynku; - miejsc postojowych; - wjazdu na działkę; - dostępu osób niepełnosprawnych do części budynku przeznaczonych na działalność usługową. W toku całego postępowania skarżący, a także składający odwołanie M. A., podnosili zastrzeżenia dotyczące ww. kwestii. W szczególności uczestnicy postępowania administracyjnego wskazywali, iż projektowany budynek ma powstać w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], stanowiącą własność M. A., a około 2 - 2,5 m od jego budynku. Jak wskazywał M. A. w odwołaniu, budynek znajdujący się na jego działce i budynek projektowany są budynkami użyteczności publicznej, a § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm. - dalej w skrócie "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.") określa wymagania odległości pomiędzy tego typu obiektami. Odwołujący się stwierdził także, iż w projekcie budowlanym dokonano zmiany rozwiązań przeciwpożarowych, odstępując od zaprojektowania ścian zewnętrznych zakończonych ogniomurem, brak jest więc konkretnych rozwiązań dotyczących zabezpieczenia przeciwpożarowego. Odnosząc się do tych zarzutów, organ I instancji w decyzji wskazał jedynie, iż dla bezpieczeństwa pożarowego zaprojektowano ściany zewnętrzne o odpowiedniej wytrzymałości ogniowej, a projekt został uzgodniony bez uwag z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych. Na uzgodnienie to powołał się także organ II instancji, który dodatkowo przytoczył treść § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., wskazując, iż odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza dla budynków ZL niż 8 m. Organ odwoławczy przyjął zatem, iż ww. przepis odnosi się do budynku inwestorów i budynku M. A. Mimo to ani on, ani organ I instancji, nie wyjaśniły, z jakich przyczyn przyjęły, wbrew temu przepisowi, że pomiędzy projektowanym budynkiem inwestorów i budynkiem M. A. odległość może wynosić jedynie ok. 2,5 m (według oświadczenia odwołującego się M. A.). Organ odwoławczy nie ustosunkował się także w żaden sposób do zarzutu odwołującego się dotyczącego zmian w projekcie powodujących odstąpienie od zaprojektowania ścian zewnętrznych zakończonych ogniomurem. Podobnie organy zachowały się w przypadku zarzutu dotyczącego miejsc parkingowych i dostępu osób niepełnosprawnych do części budynku przeznaczonych na działalność usługową. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji stwierdzono jedynie: "w decyzji o warunkach zabudowy (...) nie podano wymaganej ilości miejsc parkingowych", "w opisie technicznym pkt 4.4 widnieje zapis regulujący dostępność dla osób niepełnosprawnych poprzez zastosowanie niewielkiego podjazdu na poziom parteru co należy uznać za spełnione." Z przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynika, iż zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 1); liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 1). W ocenie Sądu fakt, iż w wydanej dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy nie podano wymaganej liczby miejsc parkingowych nie zwalniał organu od sprawdzenia czy zaprojektowane w niniejszej sprawie miejsca parkingowe, ich liczba i wymiary, zostały zaplanowane w sposób, który uwzględnia przeznaczenie i sposób zabudowy działki inwestorów, w tym czy należycie uwzględniono, iż ze względu na przeważającą w budynku funkcję usługową należycie zabezpieczono miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Stanowiska postojowe dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne muszą mieć bowiem szerokość większą niż stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, ich szerokość powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego (§ 21 ust. 1). Organy nie wyjaśniły również z jakich przyczyn za wystarczający uznały zapis, zgodnie z którym dostępność dla osób niepełnosprawnych do budynku inwestorów zostanie zagwarantowana poprzez "zastosowanie niewielkiego podjazdu na poziom parteru." Z treści § 16 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku wynika, że do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać. Zgodni z § 3 pkt 6 cyt. rozporządzenia budynkiem użyteczności publicznej jest również budynek przeznaczony na potrzeby handlu lub usług. Z zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. nr 112, poz. 1316 ze zm.) wynika nadto, że: "Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny." W projektowanym budynku powierzchnia użytkowa wynosi 221,60 m2, a powierzchnia użytkowa usługowa 149,10 m2. Jest to zatem budynek niemieszkalny, w którym przeważa funkcja usługowa. Mimo to organy nie wyjaśniły z jakich przyczyn uznały, że w tym budynku, w którym funkcje usługowe mają być realizowane na parterze i I piętrze, osoby niepełnosprawne mają mieć dostęp tylko do parteru. Odnośnie zarzutów skarżących dotyczących wjazdu na działkę inwestora, należy wyjaśnić, iż przedstawiony projekt budowlany nie obejmuje projektu budowlanego tego wjazdu. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę co do zasady powinno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może jednak, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. W tym przypadku, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Art. 34 ust. 3 pkt. 1 i 3 lit. b ustawy - Prawo budowlane stanowi, że każdy projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący m. in. układ komunikacyjny, a także - stosownie do potrzeb, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się pismo Powiatowego Zarządu Dróg z dnia 6 lipca 2010 roku, w którym stwierdza się: "W odpowiedzi na wniosek o uzgodnienie projektu zagospodarowania działki nr [...] w zakresie wyrażenia zgody na lokalizację wjazdu na działkę od strony ul. Z., Powiatowy Zarząd Dróg informuje, że: - uzgadnia lokalizację wjazdu na działkę [...] zgodnie z decyzją Nr [...] z dnia 11 września 2006r pkt. l p.pkt.3) (obsługa komunikacyjna z przylegającej ulicy Z.); - wjazd należy zlokalizować przy ulicy Z. na odc. między granicą z działką [...], a projektowanym wejściem do budynku w taki sposób, by jego lokalizacja nie pokrywała się z linią podwójną ciągłą oznakowania poziomego ul. Z.." Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do zarzutu odwołania, zgodnie z którym przedstawiony projekt zagospodarowania działki jest sprzeczny z powyższymi zaleceniami Zarządu Dróg, albowiem według odwołujących się "wjazd na przedstawione w projekcie miejsca parkingowe częściowo obejmuje linie ciągłe wyznaczone na ulicy Z." Brak powyższych ustaleń powoduje, iż organy nie mogły prawidłowo ocenić czy przedstawiony projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki, zgodny jest z przytoczonymi powyżej przepisami. Opisane powyżej braki w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji stanowią również istotne naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Jak słusznie wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 1995 roku (sygn. SA/Lu 2479/94, Baza Orzeczeń LEX nr 27106) jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków "sine qua non" skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd administracyjny. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma zatem nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie stron postępowania do organów administracyjnych. W ocenie Sądu uzasadnienie prawne decyzji nie może polegać tylko na powołaniu, przez organ wydający ową decyzję, artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Natomiast uzasadnienie faktyczne decyzji – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - powinno zawierać przede wszystkim wskazanie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, które organ uznał za udowodnione. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy rozstrzygające niniejszą sprawę naruszyły w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przepisy prawa materialnego (w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane) albowiem zatwierdziły projekt budowlany sprzeczny z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 29 marca 2007 roku. Nadto - nie ustalając należycie istotnych dla sprawy okoliczności i sporządzając ogólnikowe uzasadnienia decyzji, organy naruszyły również przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 1 i 3 oraz art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też przyczyn Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 ww. ustawy Sąd, uwzględniając skargę, określił w wyroku, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.