II SA/Gd 746/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 10 października 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), art. 50 ust. 1 oraz art. 53 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej w skrócie jako "ustawa", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 27 sierpnia 2012 r. ustalającą na rzecz A Spółki Akcyjnej w G. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowej SN na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obr. [...] w B.), [...] (obr. [...] w B.) oraz [...] (obr. R.). W toku postępowania ustalono, że wnioskiem z dnia 25 czerwca 2012 r. E. M. - pełnomocnik A S.A. w G. wystąpił o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla ww. inwestycji. Organ I instancji, uzasadniając swą decyzję, powołał się na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stwierdził, że dla terenu objętego inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zamierzona inwestycja stanowi realizację celu publicznego. Decyzja została wydana po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Zarządem Dróg Wojewódzkich, Zarządem Dróg Powiatowych oraz po zaopiniowaniu w Wydziale Inwestycji i Infrastruktury Urzędu Miasta. W odniesieniu do pisma J. Ż. z dnia 20 sierpnia 2012 r. wyjaśnił, że nie może uzależniać wydania decyzji od zgody właściciela działki. W odwołaniu od powyższej decyzji J. Ż. wniosła o jej uchylenie. Podniosła, że do decyzji została dołączona całkowicie nieczytelna mapa ewidencyjna z załącznikiem graficznym prawdopodobnie w skali 1:5000. Skala ta została przekreślona, zaś na mapie figuruje napis, że jest to mapa sytuacyjno-wysokościowa, co jest nieprawdą. Dopiero po dołączeniu do decyzji prawidłowego załącznika graficznego w skali 1:500, 1:1000 albo 1:2000 z wyraźnym zaznaczeniem przebiegu kabla przez teren stanowiący jej własność, skarżąca będzie mogła zając stanowisko w sprawie. Wniosła o alternatywne usytuowanie kabla z ominięciem terenu stanowiącego jej własność albo o zobowiązanie wnioskodawcy do określenia terminu budowy, wysokości i formy odszkodowania za zajęcia terenu pod budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając powyższe odwołanie, uznało że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie narusza jakiegokolwiek obowiązującego przepisu prawa, zatem nie ma podstaw do jej uchylenia. Podkreśliło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie narusza prawa własności osób trzecich. Przepisy ustawy nie nakładają na inwestora obowiązku dysponowania nieruchomością na cele budowlane przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji. Inwestor po uprawomocnieniu się decyzji zobowiązany jest do przeprowadzenia negocjacji z właścicielem nieruchomości w celu uzgodnienia warunków i zasad uzyskania nieruchomości na cele budowlane za słusznym odszkodowaniem. Przy braku porozumienia o odszkodowaniu orzekać będzie starosta w postępowaniu wywłaszczeniowym. W skardze na powyższą decyzję J. Ż. wskazała, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000 a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Tymczasem do decyzji została dołączona mapa o nazwie "sytuacyjno-wysokościowa" bez skali ze skreśleniem 1:5000 z napisem "powiększenie". Podniosła, że załączonej mapy nie jest w stanie nic zrozumieć. Podniosła, że sytuowanie kabla w dowolnym miejscu jej nieruchomości może przynieść jej duża szkodę, tymczasem organy nie rozpatrzyły jej wniosku dowodowego z dnia 3 września 2012 r., w którym domagała się alternatywnego usytuowania kabla. Zarzuciła też naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazało też, że inwestor – ze względu na obszerny zakres planowanej inwestycji - do wniosku załączył kopie map ewidencyjnych w skali 1:1000 w różnych formatach, linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawione na zbiorczej mapie ewidencyjnej w skali 1:5000. W dniu 20 sierpnia 2012 r. została skarżącej przesłana kopia mapy ewidencyjnej w skalo 1:1000 z oznaczeniem granic planowanej inwestycji oraz oznaczeniem przebiegu linii energetycznej przez działkę nr [...] w R., której skarżąca jest współwłaścicielką. Ponadto skarżąca była wielokrotnie powiadamiana o toczącym się postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając zatem skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa". Stosownie do treści art. 50 ust. 1 przywołanej ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora - art. 52 ust.1 ustawy, który winien być skutecznie wniesiony. Obowiązkiem organu jest przy tym zbadanie czy wniosek taki spełnia wymogi formalne i czy oświadczenie woli zostało prawidłowo złożone. W przypadku stwierdzenia wad usuwalnych rzeczą organu jest wezwanie strony do ich usunięcia ( art. 64 § 2 k.p.a.). Analizując przywołane unormowania w pierwszej kolejności należy wskazać, że organy administracji nie wyjaśniły czy wniosek inwestora spełniał wymogi prawa. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotknięty był wadami. Zgodnie bowiem z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Do wniosku inwestor dołączył jedynie kopię mapy w skali 1:1000, natomiast jak słusznie zauważyła skarżąca brakowało mapy w skali 1:2000. Nie ulega bowiem żadnych wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji liniowych. Mapa załączona do akt nie spełnia powyższych wymogów, albowiem nie zostało wyjaśnione, czy jest to mapa w skali 1:5000, czy też w innej skali. Braki wniosku w tym zakresie skutkowały załączeniem do decyzji organu I instancji jedynie mapy w skali 1:5000, która uniemożliwia ocenę prawidłowego oznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji, ani umiejscowienia projektowanej sieci elektroenergetycznej w terenie, a przede wszystkim nie spełniają wymogu ustawowego. Wskazane wyżej uchybienia są uchybieniami usuwalnymi, co należy stanowczo podkreślić, to jednak obowiązkiem organów administracji jest przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, bowiem stoją one na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). W związku z tym organ I instancji powinien był wezwać pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie spełniającym wymogi art. 52 ust. 2 ustawy. Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy zobligowany będzie zbadać wniosek zarówno w aspekcie wymogów wynikających przepisów postępowania jak i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uzupełnić ujawnione braki wniosku, a następnie respektując podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyjaśnić wszechstronnie wszelkie okoliczności niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia w myśl wskazanych wyżej uwag zaś wydając rozstrzygniecie, uzasadnić je stosownie do reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 wyroku. W oparciu o przepis art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do dnia uprawomocnienia się wyroku.