II SA/Gd 748/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego D. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów postanawia: przyznać D. K. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 6 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu D. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazano, że ze złożonych przez skarżącego oświadczeń i dokumentów wynika, że prowadzi on działalność gospodarczą polegającą na skupie złomu. Z działalności tej utrzymuje siebie, ojca urodzonego w 1956 r., matkę urodzoną w 1957 r. i brata urodzonego w 1986 r. Ojciec i matka skarżącego nie pracują i nie pobierają świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Ojciec skarżącego był od 13 maja 2002 r. do 22 sierpnia 2007 r. i od 4 grudnia 2007 r. do 26 grudnia 2007 r. zarejestrowany jako bezrobotny, ale bez prawa do zasiłku. Matka skarżącego jako bezrobotna nie jest zarejestrowana. Brat skarżącego jest zatrudniony u niego i zarabia 468 zł miesięcznie. Skarżący posiada samochód dostawczy marki Skoda z 1997 r., zaś jego brat przyczepę do tego samochodu z 1996 r. W okresie od 1 października 2007 r. do 4 stycznia 2008 r. na rachunek bankowy prowadzony na firmę skarżącego dokonano łącznie wpłat w wysokości 72.476 zł. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarżący nie znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej i osobistej, która uzasadniałaby przyznanie mu prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył D. K. "w części dotyczącej kwoty jego dochodów" ustalonych przez Sąd za okres od 1 października do dnia 4 stycznia 2008 r., jak również w części dotyczącej stwierdzenia, iż stać go na poniesienie kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego bez uszczerbku w utrzymaniu siebie i najbliższych. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu stwierdził, że kwota 72.476 zł stanowi jedynie przychód działalności jako zapłata za sprzedany towar, który musiał kupić i nie ma nic wspólnego z dochodem jaki uzyskuje. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wzięte pod uwagę informacje przedłożone przez wnioskodawcę nie dają podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy. Wskazał też, że skarżący jest jedynym żywicielem pozostającym we wspólnym gospodarstwie domowym jego rodziców oraz brata a kwota dochodu wynikająca z treści oświadczenia skarżącego nie przekracza 600 złotych na osobę w jego rodzinie oraz że nie można wykluczyć pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zarówno w zakresie częściowym, jak i w zakresie całkowitym. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 190 w zw. z art. 197 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), Sąd pierwszej instancji jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie Sąd drugiej instancji nie wykluczył możliwości przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stwierdził, że skarżący jest jedynym żywicielem pozostającym we wspólnym gospodarstwie domowym jego rodziców oraz brata, a kwota dochodu wynikająca z treści oświadczenia skarżącego nie przekracza 600 złotych na osobę w jego rodzinie Wobec tego należy uznać, że przedłożone przez skarżącego informacje uzasadniają przyznanie mu żądanego prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.