II SA/Gd 750/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia 14 grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie zasad sprzedaży lokali mieszkalnych, będących w zasobie Gminy Miasta oraz udzielenia bonifikat od ceny sprzedaży na rzecz najemców lokali mieszkalnych postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 18 grudnia 2017 r., złożonym na formularzu PPF, skarżąca G. D. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi w kwocie 300 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), które referendarz sądowy uznał za wystarczające do oceny sytuacji finansowej wnioskodawczyni, wynika, iż skarżąca nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, które – jak podała – w całości przeznaczyła na remont zajmowanego lokalu komunalnego, utrzymuje się wyłącznie z emerytury w kwocie 1.200 zł netto miesięcznie, którą w całości przeznacza na opłaty za media (180 zł), czynsz najmu lokalu (600 zł), zakup leków (90 zł), spłatę kredytu gotówkowego (170 zł) oraz wyżywienie. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie kosztów sądowych i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.