II SA/Gd 751/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu pierwotnego postanawia odmówić Ł. S. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r. w sprawie II SA/Gd 751/11. Ł. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r. powyższa skarga została oddalona. We wniosku z dnia 2 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego – 3 sierpnia 2012 r.) skarżąca zwróciła się o przywrócenie jej terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w/w wyroku. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podała, że w dniu 7 marca 2012 r. odbyła się rozprawa w jej sprawie. Stawiennictwo na tej rozprawie nie było obowiązkowe, więc ze względu na pracę i koszty skarżąca zrezygnowała z osobistego udziału w rozprawie. Jednak z pouczenia zawartego w zawiadomieniu o rozprawie zrozumiała, że otrzyma sentencję wyroku, jeśli będzie wydany, zaś uzasadnienie może otrzymać na wniosek. Dopiero jak w piątek (27 lipca 2012 r.) skarżąca otrzymała pismo z PINB, w którym zawarte zostały informacje o już wydanym wyroku w niniejszej sprawie, zorientowała się, że wyrok już został wydany i go nie otrzymała. W dniu 2 sierpnia 2012 r. skarżąca zadzwoniła do sądu i otrzymała informację, że sentencji wyroku nie doręcza się. W tej sytuacji, zdaniem strony, nie zaniedbała ona sprawy ze swojej winy. Do powyższego wniosku skarżąca załączyła wniosek o sporządzenie i doręczenie jej uzasadnienia wyroku wydanego w niniejszej sprawie wraz z sentencją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – tekst jednolity), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Z uwagi na fakt, że trzy ostanie przesłanki uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu zostały spełnione, należy rozważyć, czy stronie można zarzucić zawinienie w uchybieniu terminu (pierwsza z wymienionych przesłanek). W ocenie Sądu, okoliczność zaoferowana przez skarżącą, jako usprawiedliwiająca opóźnienie w złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku wydanego w dniu 7 marca 2012 r. wskazuje na istnienie jej winy w uchybieniu terminu. Przyczyna, na jaką powołuje się skarżąca, uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu, jest niezrozumienie pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy i przyjęcie, że sąd doręcza z urzędu wyrok wydany w każdej sprawie. Wskazać przy tym należy, że pouczenie, na które powołuje się skarżąca prawidłowo wskazuje, kiedy sąd doręcza z urzędu zapadły w sprawie wyrok, w szczególności zaś, że w sytuacji, gdy zapada wyrok oddalający skargę, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku (fraza "od dnia ogłoszenia wyroku" została pogrubiona w w/w pouczeniu – k. 43 akt). W ocenie Sądu powyższa przyczyna nie stanowi niezawinionej przyczyny uzasadniającej przywrócenie terminu. Osoba zainteresowana obowiązana jest uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność w zakresie prowadzenia własnych spraw oraz fakt, że przeszkoda, która zaistniała była od niej niezależna i istniała przez cały czas biegu terminu do dokonania czynności procesowej. W ocenie Sądu, brak zrozumienia prawidłowo sformułowanego pouczenia o przysługujących stronie uprawnieniach procesowych, ale także związanych z tym obowiązkach, a zwłaszcza terminach do dokonania tych czynności, stanowi właśnie o braku staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw przed sądem. Zważyć przy tym dodatkowo należy, że skarżąca przez okres ponad 5 miesięcy nie interesowała się losami postępowania, choć wiedziała o terminie rozprawy, wyznaczonym na dzień 7 marca 2012 r., a zgodnie z treścią pouczenia – mogła i powinna była liczyć się z tym, że po tej rozprawie wydany zostanie wyrok, od którego przysługują środki odwoławcze. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska wnioskodawczyni, iż uchybienie terminowi w opisanych okolicznościach faktycznych nastąpiło bez jej winy. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi można zaliczyć: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, lub też mylne pouczenie przez sąd o trybie i sposobie złożenia środka zaskarżenia. Oczywiście, katalog przyczyn niezawinionych przez stronę, dających podstawę do przywrócenia terminu jest otwarty, nie mniej jednak – w okolicznościach konkretnej sprawy należy badać przyczynę uchybienia w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. W ocenie Sądu, biorąc też pod uwagę treść pisma skarżącej z dnia 2 sierpnia 2012 r., trudno przyjąć, że wykazuje ona staranność w zakresie prowadzenia własnej sprawy przed sądem. W tym stanie sprawy uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia w/w wniosku o sporządzenie uzasadnienia od wyroku oddalającego skargę z dnia 7 marca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 a contrario ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.