II SA/Gd 755/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. i Z. M. o wznowienie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Skarżący Z. i Z. M. w dniu 20 listopada 2007 r. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 1052/05, przy czym w piśmie z dnia 26 grudnia 2007 r., jako zaskarżone orzeczenia podali postanowienia tego Sądu z dnia 12 lutego 2007 r. oraz 20 marca 2007 r. Skargę o wznowienie postępowania skarżący oparli na podstawach wskazanych w art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uzasadniając pierwszą ze wskazanych podstaw skarżący twierdzili, że nie byli należycie reprezentowani, gdyż ustanowiony dla nich w ramach prawa pomocy radca prawny nienależycie działał, o czym miało świadczyć postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r. Uzasadniając drugą ze wskazanych podstaw twierdzili, że wykryli środki dowodowe, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Tymi środkami dowodowymi miały być dokument określony jako "Ewidencja ruchu budowlanego" oraz decyzja z dnia 20 kwietnia 1999 r. z nadrukiem numeru faksu do jednej ze stron postępowania, które zostały przysłane do Sądu bez ich wiedzy. Badając czy skarga o wznowienie opiera się na ustawowych podstawach i czy została wniesiona w terminie Sąd zważył, co następuje. W sprawie, której skarga o wznowienie dotyczy, wyrokiem z dnia 25 października 2006 r. oddalono skargę skarżących na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 października 2005 r., którą utrzymano w mocy decyzję o nakazaniu skarżącym rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem został skarżącym doręczony w dniu 4 grudnia 2006 r. W dniu 2 lutego 2007 r. ustanowiony dla skarżących w ramach prawa pomocy radca prawny wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną, która postanowieniem z dnia 12 lutego 2007 r. została odrzucona z powodu wniesienia po upływie terminu. Pełnomocnik skarżących od tego postanowienia wniósł zażalenie, które postanowieniem z dnia 20 marca 2007 r. również zostało odrzucone, tym razem z powodu nieuiszczenia przez pełnomocnika skarżących wpisu stałego. Pełnomocnik skarżących od tego postanowienia wniósł zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 czerwca 2007 r. oddalił. W tych okolicznościach faktycznych nie ulega wątpliwości, że formalnie powołana przez skarżących podstawa skargi o wznowienie wymieniona w art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w istocie nie istnieje, gdyż skarżący utożsamiają użyte w tym przepisie sformułowanie o nienależytej reprezentacji z niewłaściwym postępowaniem ich pełnomocnika. Nienależyte reprezentowanie, o którym mowa w art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, który jednakże swoje obowiązki wykonuje w sposób, który prowadzi, do negatywnych dla reprezentowanej strony skutków. Tak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie sądowym i to nie tylko sądów administracyjnych ale także Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, które ukształtowało się w oparciu o podobnie sformułowane przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (tak na przykład w postanowieniu NSA z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie OSK 1160/04). Jeżeli chodzi o drugą ze wskazanych podstaw wznowienie, to zauważyć należy, że ta podstawa wznowienia też mimo formalnego odwołania się do treści art. 273 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w istocie nie zachodzi. Warunkiem zaistnienia podstawy wymienionej w tym przepisie jest późniejsze, a więc po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych oraz związek tych okoliczności lub środków dowodowych z wynikiem sprawy – związek, polegający na tym, że mogły one mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając z tego punktu widzenia wskazaną podstawę wznowienia przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący skargą o wznowienie postępowania zaskarżyli orzeczenia zapadłe w dniu 12 lutego 2007 r. oraz 20 marca 2007 r., które dotyczą kwestii procesowych, dla których "wykryte" przez skarżących "środki dowodowe" nie mają żadnego znaczenia. Jak się można domyślać intencją skarżących jest kwestionowanie przy pomocy tych nowych, w ich ujęciu, środków dowodowych rozstrzygnięcia o istocie sprawy, a więc wyroku oddalającego ich skargę. Jednakże w takim razie zauważyć należy, że powołane przez nich dokumenty nie mają charakteru nowości, gdyż były znane skarżącym zanim w dniu 25 października 2006 r. zapadł wyrok w sprawie. O decyzji z dnia 20 kwietnia 1999 r. skarżący pisali już w skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 października 2005 r., powołując ją w załącznikach do skargi. Natomiast o "Ewidencji ruchu budowlanego" skarżący pisali w pismach z dnia 29 stycznia 2006 r. i 29 września 2006 r., co zresztą spowodowało, że Sąd odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skarżących związanych z tym dokumentem. Ponadto z akt wynika, że skarżący zażądali z akt administracyjnych, gdy znajdowały się one jeszcze w Sądzie, kopii zarówno "Ewidencji ruchu budowlanego", jak i decyzji z 20 kwietnia 1999 r. i kopie te otrzymali odpowiednio w dniu 31 stycznia 2006 r. i 27 lutego 2007 r. Gdyby więc nawet uznać, że rzeczywiście były to dla nich dokumenty, z których nigdy przedtem nie mogli skorzystać, co się tyczy szczególnie decyzji z 20 kwietnia 1999 r. z adnotacjami dotyczącymi numeru faksu jednej ze stron, to otrzymali ich kopie, w tym decyzji z dnia 20 kwietnia 1999 r. z tymi szczególnymi adnotacjami, najpóźniej w dniu 27 lutego 2007 r., co powoduje, że skarga o wznowienie postępowania oparta na podstawie wykrycia tych dowodów byłaby spóźniona. Stosownie bowiem do treści art. 277 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania liczy się w przypadku tej podstawy wznowienia od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W związku z tym należy przypomnieć, że skarżący o wznowienie postępowania wnieśli w dniu 20 listopada 2007 r., a więc długo po upływie trzech miesięcy od dnia 27 lutego 2007 r. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, gdyż nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia, a nadto – w przypadku podstawy opartej według skarżących na art. 273 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyby przyjąć, że rzeczywiście ta podstawa istnieje - została wniesiona z przekroczeniem terminu. Sąd oparł się przy tym na treści art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, według którego sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i odrzuca tą skargę, gdy stwierdzi brak jednego z tych warunków. Stosując ten przepis Sąd, opierając się na dotychczasowym orzecznictwie ukształtowanym w oparciu o podobnie sformułowane przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (na przykład w postanowieniu Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r. w sprawie II UKN 174/99, opublikowanym w OSN nr 4 z 2001 r., poz. 133)., przyjął, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga – w ocenie Sądu - nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia i z tego powodu podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych wszystkich względów, na mocy powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.