II SA/Gd 756/02
PostanowienieWSA w Gdańsku2005-04-25
Skład orzekający: Janina Guść
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez stronę skarżącą w sprawie administracyjnej, w której postępowanie zostało przeniesione z NSA do WSA na podstawie przepisów wprowadzających, jest dopuszczalne i skutkuje umorzeniem postępowania?Ratio decidendi
Cofnięcie skargi przez stronę skarżącą jest dopuszczalne, jeśli nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przypadku cofnięcia skargi przed rozpoczęciem rozprawy, sąd umarza postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 PPSA i zwraca uiszczony wpis.Stan faktyczny
Skarżący A. A. i T. A. wnieśli skargę do NSA na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym przewodu dymowego. W toku postępowania przed WSA, skarżący cofnęli skargę. Sprawa została rozpoznana przez WSA w Gdańsku na podstawie przepisów wprowadzających ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie i nakazano zwrócić skarżącym 10 zł ze Skarbu Państwa.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. i T. A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego postanawia 1. umorzyć postępowanie 2. nakazać zwrócić skarżącym ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku 10 (dziesięć) zł.
Decyzją z. dnia 25 stycznia 2002 r. Nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał A. A. i T. A. usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego przez doprowadzenie do sprawności użytkowej przewodu dymowego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w Ś., m. in. przez jego udrożnienie i wykonanie otworu wycierowego zamykanego szczelnymi drzwiczkami i dostarczenie pozytywnej opinii kominiarskiej dotyczącej sprawności tego przewodu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że A. A. i T. A. zamurowując przewód kominowy i otwór wycierowy naruszyli warunki § 140 i 146 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.) Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 104 k.p.a.. art. 66 pkt 1. art. 81 i 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106. poz. 1126 ze zm.)
A. A. i T. A. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, wskazując, iż wykonanie decyzji może nastąpić dopiero po opuszczeniu lokalu przez A. i W. G., a zamurowanie otworów kominowych i wyłączenie komina z eksploatacji nastąpiło w związku z treścią opinii kominiarskiej wskazującej, iż dalsza eksploatacja przewodu kominowego stanowi zagrożenie dla mieszkańców budynku.
Decyzją z dnia 21 lutego 2002 r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 104 k.p.a. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i właściwie zastosował przepisy prawa, a skarżący nie wykazali, iż osoba sporządzająca złożoną przez nich opinię kominiarską posiada kwalifikacje mistrza w rzemiośle kominiarskim.
A. A. i T. A. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że autor opinii kominiarskiej posiadał uprawnienia mistrza kominiarskiego. Nadto skarżący stwierdzili, iż potrzebują czasu na sporządzenie projektu i uzyskanie pozwolenia na przebudowę komina,
W piśmie z dnia 21 marca 2005 r. skarżący cofnęli skargę, (vide: pismo z dnia 21 marca 2005 r. k. 21, pismo z dnia 15 kwietnia 2005 r. k. 26)
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne w świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa bądź spowodowało utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością.
Powyższe okoliczności uzasadniają umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd zwrócił skarżącym ze Skarbu Państwa na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę -prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kwotę 10 zł. tytułem wpisu uiszczonego od skargi cofniętej przed rozpoczęciem rozprawy.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło