II SA/Gd 759/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić wniosek skarżącego P. B. o przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego P. B. w dniu 19 sierpnia 2013 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych organu II instancji). Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 25 września 2013 r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na powyższe postanowienie. W skardze złożony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku wskazano, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone w dniu 19 sierpnia 2013 r. na adres pełnomocnika skarżącego. W dniu 15 września 2013 r. pełnomocnik ten wypowiedział pełnomocnictwo, a skarżący nie był w stanie sporządzić skargi z uwagi na brak stosownej wiedzy prawniczej i co za tym idzie odpłatne zlecenie sporządzenie takiej skargi przez właściwy podmiot, a także czasowy pobyt za granicą spowodowany wykonywaniem prac dorywczych w rolnictwie. Po powrocie z zagranicy, w dniu 19 września 2013 r., skarżący natychmiast zlecił sporządzenie skargi, a po jej otrzymaniu niezwłocznie nadał skargę na poczcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Sąd uznał, że warunki formalne niniejszego wniosku, zgłoszonego w skardze na opisane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały zachowane. Skarżący podał, że przyczyna uchybienia ustała w dniu 19 września 2013 r., wobec czego wniosek o przywrócenie terminu wniesiony w dniu 25 września zachował termin przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. Oceniając natomiast złożony wniosek w świetle braku winy strony w uchybieniu terminu sąd uznał w okolicznościach niniejszej sprawy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. Okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku nie mogły stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Podkreślić należy, że strona odpowiada za prowadzenie własnych spraw w sposób umożliwiający dochowanie obowiązujących ją terminów procesowych. Gołosłowne powoływanie się na wykonywanie pracy za granicą, niczym niepotwierdzone, nie może być uznane za czynnik uniemożliwiający prowadzenie spraw na terenie kraju. Okolicznością przemawiającą za brakiem winy skarżącego nie może być też fakt wypowiedzenia pełnomocnictwa przez radcę prawnego reprezentującego stronę. Stosownie bowiem do art. 42 § 2 p.p.s.a. radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go z tego obowiązku. Nie wynika zaś z treści wniosku, aby skarżący takiej czynności dokonał . Przesłanką wyłączająca winę strony w niedochowaniu terminu do złożenia skargi nie może być również deklarowana nieznajomość prawa. Zaskarżone postanowienie zawierało pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi. Złożenie skargi do sądu administracyjnego nie wymaga zastępstwa procesowego, zatem nie sposób uznać, że brak takiego zastępstwa wyłącza winę strony w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Nawet w sytuacji nagłego ustania pełnomocnictwa skarżący dysponował materiałem zgromadzonym przez pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym i mógł z tego materiału skorzystać sporządzając skargę samodzielnie. Jak wynika zresztą z treści niniejszej skargi powtarza ona argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Jeśli natomiast złożona skarga zawierałaby wady formalne, sąd wzywa stronę do ich uzupełnienia, pouczając o treści jej praw i obowiązków, zawsze gdy strona działa bez profesjonalnego zastępstwa procesowego. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oddalił.