II SA/Gd 76/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi oraz Z. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia umorzyć postępowanie z wniosku I. Z. o przyznanie prawa pomocy. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF I. Z. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie referendarza z 27 marca 2014 r. – w piśmie z 10 kwietnia 2014 r. (data wpływu do sądu: 22 kwietnia 2014 r.)– wnioskodawczyni oświadczyła, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy wobec braku możliwości złożenia dokumentów źródłowych w zakreślonym terminie. W związku z powyższym wskazać należy na skutki procesowe, jakie wywołuje oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, co wyklucza możliwość działania sądu (referendarza) w tym zakresie z urzędu. W konsekwencji kontynuacja postępowania prowadzącego do merytorycznego rozpoznania wniosku zależy od tego, czy wnioskodawca swój wniosek podtrzymuje. Wraz z cofnięciem wniosku postępowanie w zakresie nim objętym staje się bezprzedmiotowe (brak jest bowiem przedmiotu rozpoznania), a tym samym zachodzi podstawa do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów należało umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.