II SA/Gd 761/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. i G. K. na decyzję Wojewody z dnia 16 maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić wniosek T. K. i G. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16 maja 2013 r. T. K. i G. K. złożyli do Wojewody podanie (z 2 września 2013 r.) o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody z 16 maja 2013 r. nr [...] wobec jej nieprawidłowego doręczenia. W piśmie wskazano, że decyzja może być uznana za prawidłowo doręczoną, jeśli dotrze do świadomości adresata. Tymczasem została dostarczona 30 sierpnia 2013 r. i od tej daty można dopiero liczyć termin do złożenia środka zaskarżenia. Wnioskodawcy napisali jednocześnie, że nie wskazywali adresu domku letniego jako adresu do doręczeń w żadnej sprawie a korespondencję zawsze doręczano w miejscu pracy. W tej sytuacji, decyzja z 16 maja 2013 r. została doręczona na nieprawidłowy adres. W odpowiedzi na powyższe, Wojewoda w piśmie z 12 września 2013 r. poinformował, że od powyższej decyzji przysługuje wyłącznie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, gdyż decyzja ta jest wydana w II instancji i staje się ostateczna w dniem jej wydania. W tej sytuacji odwołanie, a tym bardziej przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji jest niemożliwe. W odpowiedzi na pismo Wojewody T. i G. K. wnieśli o potraktowanie ich podania z 2 września 2013 r. jako skargi do Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z 16 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywróceniu terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 cytowanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 cytowanej ustawy). Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z cytowanych przepisów to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, pod warunkiem wszakże, że nastąpił upływ terminu do dokonania danej czynności, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. W niniejszej sprawie ocenie podlega kwestia, czy w dacie złożenia wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło faktyczne uchybienie terminowi do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie sąd potraktował podanie skarżących z 2 września 2013 r. skierowane do Wojewody jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z 16 maja 2013 r. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja ta została wysłana na adres T. K.: K. 64, [...] G. w dniu 20 maja 2013 r. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona do Urzędu z uwagi, że nie odebrano jej w terminie. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z akt administracyjnych organu I instancji wynika, że organ ten skutecznie dokonywał doręczeń skarżącemu właśnie na adres K. 64, G.. Prawidłowo zatem, organ odwoławczy skierował decyzję na ten adres, a twierdzenia skarżącego o odbieraniu pism w miejscu pracy nie znajdują potwierdzenia w dokumentach, znajdujących się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy. Jednakże, zgodnie z treścią art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (a więc wprost do rąk adresata lub też dorosłemu domownikowi) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2 art. 44 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 art. 44 k.p.a.). Skutek doręczenia, wynikający z art. 44 § 4 k.p.a., może nastąpić jednak, pod warunkiem, że wszystkie wymogi wynikające z art. 44 k.p.a., zostaną dopełnione przez operatora pocztowego, a więc w szczególności zawiadomienie o przesyłce i możliwości jej odebrania w placówce pocztowej umieszczone będzie w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Analiza dokumentu zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki prowadzi do wniosku, że doręczenie decyzji z 16 maja 2013 r. nie było prawidłowe. W szczególności, z opisu zwrotki nie wynika, czy w ogóle, a jeśli tak, to gdzie zostało umieszczone zawiadomienie o przesyłce i możliwości jej odebrania w placówce pocztowej. W tej sytuacji, wprawdzie z innych powodów niż to wywodzi skarżący, pierwsze doręczenie w.w. decyzji nie może zostać uznane za skuteczne. Na wniosek skarżącego z 8 sierpnia 2013 r. Wojewoda dokonał ponownego doręczenia w.w. decyzji, którą skarżący odebrał osobiście 30 sierpnia 2013 r. Doręczenie to uznać należy za prawidłowe, a w konsekwencji – od tego dnia dla skarżącego "otworzył się" termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący złożyli skargę do sądu administracyjnego za pośrednictwem Wojewody ostatecznie w dniu 23 września 2013 r., a więc z zachowaniem 30dniowego terminu do jej wniesienia. W piśmie z 2 września 2013 r., w którym skarżący sformułowali wniosek o przywrócenie terminu, nadany do organu w placówce pocztowej 4 września 2013 r., brak było zatem opóźnienia, a tym samym – brak było przedmiotu postępowania, toczącego się z wniosku o przywrócenie terminu. Strony w tej dacie bowiem jeszcze żadnemu terminowi nie uchybiły. Nie można zaś przywrócić terminu, który nie rozpoczął swojego biegu. Jest to bowiem konsekwencja tego, że strona nie może uchybić terminowi, który jeszcze nie rozpoczął swego biegu Zgodnie z art. 88 tej ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Wniosek skarżących z 2 września 2013 r. o przywrócenie terminu uznać zatem należało za niedopuszczalny i jako taki podlegający odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że skardze zostanie nadany dalszy bieg. Wobec powyższego, na podstawie wyżej wymienionego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.