II SA/Gd 766/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie wydania nakazu odłączenia przyłączy wodociągowych postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF załączonym do skargi, skarżąca D. W. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (w osobie radcy prawnego lub adwokata). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dokumentów przedłożonych przez nią na wezwanie referendarza sądowego (dodatkowego oświadczenia z dnia 13 grudnia 2017 r., odpisów: PIT-37 za 2016 r., karty informacyjnej leczenia szpitalnego, wyciągów z rachunków bankowych, umowy kredytowej, historii spłaty kredytu, informacji rocznej o rachunku, potwierdzenia przystąpienia do dodatkowego ubezpieczenia na życie, informacji w przedmiocie zasądzonych kosztów postępowania, zawiadomienia o spłacie należności sądowych, dowodu zakupu biletu miesięcznego na komunikację, aneksu do umowy dzierżawy gruntu, zawiadomienia o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, faktur za energię elektryczną, gaz i usługi telekomunikacyjne, decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r., potwierdzenia zapłaty za polisę ubezpieczeniową oraz badanie medyczne, skierowania do poradni specjalistycznej oraz faktury za zakup soczewek) wynika, że wnioskodawczyni prowadzi sama gospodarstwo domowe, utrzymując się z dochodów ze stosunku pracy w średniej miesięcznej wysokości (obliczonej na podstawie wpływów na konto w okresie od września do listopada br.) około 3.178 zł netto, w tym stałego wynagrodzenia w kwocie 2.227,92 zł netto, wynagrodzenia za nadgodziny na średnim poziomie około 650 zł oraz dodatków. Z otrzymywanych dochodów wnioskodawczyni uiszcza miesięcznie raty dwóch kredytów w łącznej wysokości 631,98 zł (przy czym jej zadłużenie z tytułu kredytu hipotecznego na dzień 13 grudnia 2017 r. kształtowało się na poziomie 59.479 zł), spłaca w ratach po 1.229,33 oraz 86 zł zł prawomocnie zasądzone koszty postępowania oraz należności sądowe, uiszcza składki na ubezpieczenie w łącznej wysokości 159 zł, opłaca bilet miesięczny na komunikację (w związku z dojazdami do pracy) w wysokości 137,78 zł oraz ponosi koszty związane z utrzymaniem mieszkania kształtujące się średnio na poziomie 504,38 zł. Wyżej wymienione stałe i konieczne wydatki wnioskodawczyni sumują się na kwotę 2.748,47 zł miesięcznie, co oznacza, że na inne wydatki (w tym zakup żywności czy środków higienicznych) wnioskodawczyni pozostaje kwota w wysokości około 429 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni nie posiada papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, salda końcowe jej rachunków bankowych na dzień 30 listopada br. wynosiły odpowiednio: 1.337,74 zł oraz 902,15 zł, jest właścicielką mieszkania o powierzchni 68 m2 oraz siedliska z domem w stanie surowym zamkniętym. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem podatkowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawczyni, w stosunku do ponoszonych przez nią stałych i koniecznych wydatków, posiadane zadłużenie, jak również brak wolnych zasobów pieniężnych uznano, iż udowodniła ona, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.