II SA/Gd 767/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie likwidacji fermy lisiej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 17 stycznia 2011 r., nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 sierpnia 2011 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 17 stycznia 2011 r. nakazującą W. B. likwidację fermy lisiej znajdującej się na działkach nr [...] i nr [..] w odległości mniejszej niż 2 km od zwartej zabudowy mieszkaniowej w miejscowości K. na terenie gminy K. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organów W. B. zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania i norm prawa materialnego wnosząc równocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji jest zasadne wobec wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia zarzutów skargi i konieczne, gdyż realizacja decyzji sprowadzająca się do likwidacji fermy lisiej spowoduje nieodwracalne skutki oraz likwidację jedynego źródła utrzymania skarżącego. Z kolei uwzględnienie skargi pozwoli kontynuować działalność na dotychczasowych warunkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej jako P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej w tym zakresie jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd uwzględnia z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/2005, nie publ.) Cytowany wyżej przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Likwidacja fermy lisiej znajdującej się na działkach nr [...] i nr [...] na terenie gminy K. należących do W. B. i stanowiącej jego jedyne źródło utrzymania z pewnością łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody, która będzie nieodwracalna i która może w okolicznościach niniejszej sprawy dotknąć skarżącego ale i jego całą rodzinę. Stąd w przypadku spornych obiektów budowlanych Sąd uznał za zasadne wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.