II SA/Gd 769/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.), Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia nieprawidłowości w wykonanych robotach budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 marca 2012 r., nr [...] orzekł o braku podstaw prawnych do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 243 z 2010 r. poz. 1623 z poźn. zm.) w sprawie zamontowania dodatkowych drzwi do mieszkania nr [...] otwieranych na zewnątrz lokalu w budynku przy ul. M. [...] w G. Uzasadniając wydaną decyzję, organ wyjaśnił, że w postępowania wszczętym na wniosek E. P. – zamieszkałej w mieszkaniu nr [...] przy ul. M. [...] w G., ustalił, że w mieszkaniu nr [...] przy ul. M. [...] w G. zamontowano dodatkowe drzwi zewnętrzne, które otwierają się na zewnątrz na klatkę schodową, zawężając przestrzeń wyjściową z lokalu nr [...]. Inwestorem zamontowanych drzwi jest W. H., który oświadczył, że zamontował je w latach 1995 – 1996 na etapie budowy budynku. Uznając, że na montaż drzwi wewnątrz budynku mieszkalnego nie jest wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie zamiaru ich zamontowania, organ zwrócił się do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej o opinię, czy nie zostały naruszone przepisy i bezpieczeństwo pożarowe wyjścia z lokalu nr [...] i [...] na klatkę schodową (drogę ewakuacyjną). Komendant Miejskiej Straży Pożarnej w piśmie z dnia 14 października 2011 r. wskazał, że podczas przeprowadzonej wizji lokalnej w budynku przy ul. M. [...] w G. ustalił, że szerokość spocznika mierzona od ściany do balustrady wynosi 1,4 m, mierzona od ściany do początku schodów wynosi 1,56 m, szerokość przejścia na spoczniku przy otwarciu przedmiotowych drzwi pod kątem 90° wynosi 0,52 m, a przy całkowitym otwarciu drzwi (wyłożenie na ścianę) szerokość spocznika wynosi 1,27 m. Aczkolwiek wymiary spocznika po otwarciu drzwi pod kątem 90° (0,52 m) są zdaniem Komendanta niezgodne z wymaganiami określonymi w § 242 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. nr 75 z 2002 r., poz. 690 z późn. zm.), to jednak nie stanowi to podstawy do stwierdzenia występowania elementów zagrożenia życia, ponieważ drzwi są elementem ruchomym, a dokonywać pomiaru można pomiędzy balustradą a ścianą (po całkowitym otwarciu). Z uwagi na powyższe, w ocenie organu I instancji, brak było podstaw do podjęcia w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. E. P. w odwołaniu od tej decyzji wniosła o jej zmianę poprzez nakazanie usunięcia drugich drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w G. przy ul. M. [...] lub uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie odwołującej się decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem: - § 236 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez jego niezastosowanie skutkujące pominięciem rozpoznania czy w następstwie montażu dodatkowej pary drzwi w lokalu nr [...] pozostała zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej; - § 242 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez jego niewłaściwą interpretację skutkującą uznaniem, że samo naruszenie treści tego przepisu nie uzasadnia nakazania demontażu drzwi; - art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej - poprzez jego niezastosowanie skutkujące pominięciem zbadania czy montaż dodatkowej pary drzwi w lokalu nr [...] pozwala na zapewnienie osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwa i możliwości ewakuacji; - § 291 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez jego niezastosowanie skutkujące pominięciem w toku rozpoznawania sprawy czy montaż drugiej pary drzwi w lokalu mieszkalnym nr [...] nie powoduje powstania niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania; - § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem ustalenia czy zamontowane drzwi wejściowe do lokalu mieszkalnego pozwalają na zachowanie minimalnej szerokości spocznika; - § 61 – 65 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez ich niezastosowanie skutkujące pominięciem w toku rozstrzygania sprawy czy zamontowane drzwi wejściowe do lokalu spełniają wymogi jakie powinny spełniać wejścia do budynków i lokali mieszkalnych. Nadto zdaniem odwołującej się, organ I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, gdyż pominął w toku rozpoznawania sprawy kwestie związane z wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę lub obowiązku zgłoszenia prac odpowiedniemu organowi gminy, a co się z tym wiąże nie zastosował art. 49 i następnych ustawy Prawo budowlane i nie nakazał usunięcia prac budowlanych wykonanych z naruszeniem przepisów prawa. Nadto organ dokonał ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym uznając, że drzwi wejściowe do lokalu nr [...] nie stanowią zagrożenia życia lub zdrowia w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz pomijając stanowisko G. Spółdzielni Mieszkaniowej stwierdzające montaż drzwi z naruszeniem prawa. Odwołująca podniosła również, że organ I instancji naruszył art. 107 § 3 kpa, gdyż sporządził niekompletne uzasadnienie decyzji, które nie rozstrzyga wszelkich kwestii zgłoszonych przez odwołującą się w zawiadomieniu. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24 października 2012 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy na wstępie, powołując się na treść art. 3 pkt 7, pkt 7a i pkt 8 ustawy Prawo budowlane, stwierdził, że montaż drzwi wejściowych do mieszkania nr [...], jako otwierających się na klatkę schodową, nie stanowił ani przebudowy, ani remontu, a więc nie wymagał ani uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, a tym samym ich wykonanie nie stanowiło samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Ograniczenie zaś możliwości stosowania rozwiązania polegającego na montażu drzwi otwierających się na zewnątrz następuje wówczas, gdy stoi ono w kolizji z wymaganiami określonymi w § 236 ust. 1, § 239 ust. 1 i § 242 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednakże w niniejszej sprawie, jak wynika z pisma Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 24 października 2011 r., zamontowanie dodatkowych drzwi w mieszkaniu nr [...] nie stoi w sprzeczności z tymi przepisami. Szerokość istniejącej klatki schodowej (korytarza), na której zlokalizowane są przedmiotowe drzwi wynosi 1,27 m (pomiar po całkowitym otwarciu przedmiotowych drzwi – wyłożenie na ścianę z uwzględnieniem wystającej klamki – mierzony do poręczy balustrady) i nie wynika, aby była ona, jako droga ewakuacyjna, przeznaczona do ewakuacji więcej niż 20 osób. Z uwagi na powyższe organ uznał, że nie ma podstaw do wydania decyzji nakazowej w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E. P., domagając się zmiany tej decyzji poprzez nakazanie usunięcia drugich drzwi wejściowych zamontowanych do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w G. przy ul. M. [...] lub uchylenia tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca podniosła takie same zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 85 § 1 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowej nieruchomości, skutkujące wydaniem decyzji bez posiadania wiedzy dotyczącej lokalizacji oraz sposobu montażu dodatkowych drzwi wejściowych do lokalu. Skarżąca stwierdziła, że nawet przy całkowitym otwarciu skrzydła drzwi do lokalu nr [...] szerokość spocznika zostaje ograniczona do 1,27 m. Ograniczenia szerokości spocznika możliwe jest tylko w sytuacji ewakuacji nie więcej niż 20 osób, natomiast ilość kondygnacji przedmiotowego budynku i ilość osób zamieszkujących poszczególne lokale wyraźnie wskazuje, że przejście we wskazanym miejscu stanowi drogę ewakuacyjną dla więcej niż 20 osób. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 27 lutego 2013 r., skarżąca E. P. stwierdziła, że w jej ocenie z drogi ewakuacyjnej korzysta 36 osób. Wyjaśniła przy tym, że na piętrze, na którym znajduje się lokal mieszkalny nr [...] oraz jej lokal nr [...] i mieszka łącznie 5 osób, natomiast na wyższych kondygnacjach mieszka 10 osób. Uczestnik postępowania W. H. oświadczył zaś, że na piętrze, na którym znajdują się lokale nr [...] i [...] mieszkają 3 osoby, a na wyższych kondygnacjach mieszka 11 osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 243 z 2010 r. poz. 1623 z poźn. zm.) w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia – właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ nakazuje" dowodzi, iż rozstrzygnięcia podejmowane na jej podstawie są typowymi przykładami decyzji tzw. związanej. Treść tej decyzji determinują przepisy prawa, co w konsekwencji przesądza również o braku cech uznaniowości takiego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w tym przepisie, to organ nadzoru jest nie tylko uprawniony, lecz ponadto zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Nakładanie przez organ administracji określonych obowiązków mocą decyzji administracyjnych musi wynikać ze ściśle określonej normy prawnej. Przepis art. 66 ust 1 ustawy Prawo budowlane daje organowi możliwość zapewnienia użytkowania obiektu zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 61 Prawa budowlanego, w myśl której właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy. W art. 5 ust. 2 ustawodawca określił obowiązki zapewnienia podczas użytkowania, projektowania i budowania obiektów budowlanych spełniania podstawowych wymogów dotyczących miedzy innymi bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa użytkowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 listopada 20102 r., sygn. akt II SA/Go 682/10, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić przy tym należy, że kwestia legalności montażu przedmiotowych drzwi nie stanowiła przedmiotu rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów nadzoru budowlanego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia systemowa art. 66 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że dla podjęcia interwencji przez organ w trybie tego przepisu nie jest wymagane uprzednie ustalenie czy obiekty, które spełniają przesłanki określone w tym przepisie zostały zrealizowane w oparciu o pozwolenie na budowę (zgłoszenie). Może wszak zaistnieć sytuacja gdy w stosunku do tego samego obiektu budowlanego będą toczyły się dwa postępowania w ramach nadzoru budowlanego – jedno w oparciu o przepisy Rozdziału 6 Prawa budowlanego, drugie zaś w oparciu o przepisy Rozdziału 5 (zob. wyrok z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2524/10, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ nadzoru budowlanego mógł więc na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego dokonać oceny montażu przedmiotowych drzwi z punktu widzenia stanu technicznego obiektu budowlanego. Norma zawarta w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane służy bowiem usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku. Nieodpowiedni stan techniczny budynku może być wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego na skutek upływu czasu. Stan ten może być również wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny przez nieodpowiedni stan techniczny należy także rozumieć niezgodność obiektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Przepisy techniczno-budowlane to m.in. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, określane w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej (art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). Nie ulega zaś wątpliwości, że warunki techniczne określają stan techniczny. Zatem niespełnienie warunków technicznych jest równoważne z nieodpowiednim stanem technicznym obiektu budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2009 r., II OSK 1663/07, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymogi i warunki, jakim odpowiadać powinien budynek, w tym w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690). Zgodnie więc z § 236 ust 1 i 3 tego rozporządzenia z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi dalej "drogami ewakuacyjnymi". Wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne powinny być zamykane drzwiami. Z przepisu tego wynika, że drzwi mieszkania w budynku wielomieszkaniowym prowadzące na klatkę schodową stanowią wyjście ewakuacyjne na drogę ewakuacyjną. Zgodnie zaś z § 239 ust. 1 tego rozporządzenia łączną szerokość drzwi w świetle, stanowiących wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać w nim równocześnie, przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, przy czym najmniejsza szerokość drzwi w świetle ościeżnicy powinna wynosić 0,9 m, a w przypadku drzwi służących do ewakuacji do 3 osób - 0,8 m. Z kolei, zgodnie z § 242 rozporządzenia skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi (ust. 4). Przy czym, szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m (ust. 1). Dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób (ust 2). Przepisy Prawa budowlanego dopuszczają zatem montaż drzwi otwierających się na zewnątrz mieszkania, a ograniczenie następuje tylko wówczas, gdy takie rozwiązanie stoi w kolizji z wymaganiami bezpieczeństwa ludzi określonymi w przepisach dotyczących zagrożeń przeciwpożarowych, w szczególności, jeżeli sposób umieszczenia i otwierania drzwi zawęża drogę ewakuacyjną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 980/98, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 387/06, Lex nr 243033). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika w szczególności, że niezgodny z przepisami prawa byłby montaż drzwi otwierających się na zewnątrz, jeżeli te drzwi po całkowitym otwarciu przesłonią drzwi (tj. wyjście ewakuacyjne) innego pomieszczenia mieszkalnego, zmniejszając szerokość tego wyjścia poniżej szerokości podanej w § 239 ust. 1 rozporządzenia, lub też, jeżeli po całkowitym otwarciu, zmniejszą szerokość klatki schodowej (poziomej drogi ewakuacyjnej) opisaną w § 242 ust. 1 lub 2 rozporządzenia. Zdaniem Sądu prawidłowo stwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że zamontowanie dodatkowych drzwi w mieszkaniu nr [...] nie narusza przepisów warunków technicznych. Bezsporne jest, że szerokość drogi ewakuacyjnej po całkowitym otwarciu drzwi wynosi 1,27 m. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącą i została przyznana w treści uzasadnienia skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Skarżąca zakwestionowała natomiast uznanie przez organ, że droga ta służy do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Stwierdziła bowiem, że przejście we wskazanym miejscu stanowi drogę ewakuacyjną dla większej niż 20 liczby osób, wyjaśniając na rozprawie przed Sądem w dniu 27 lutego 2013 r., że w jej ocenie z drogi ewakuacyjnej korzysta 36 osób, tj. wszyscy mieszkańcy klatki. Jednocześnie skarżąca oświadczyła na tejże rozprawie, że na kondygnacji, na której znajdują się sporne drzwi oraz na wyższych kondygnacjach zamieszkuje łącznie 15 osób. Według zaś uczestnika postępowania jest to 14 osób. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, dokonane przez organ ustalenie, że przedmiotowa droga ewakuacyjna przeznaczona jest do ewakuacji nie więcej niż 20 osób uznać należy za prawidłowe. W tym miejscu bowiem jest to droga ewakuacyjna dla mieszkańców kondygnacji, na której znajdują się lokale nr [...] i [...] oraz mieszkańców wyższych kondygnacji, a nie wszystkich mieszkańców klatki. Szerokość drogi ewakuacyjnej wynosząca 1,27 m po całkowitym otwarciu drzwi do lokalu nr [...] spełnia zatem wymogi § 242 ust. 2 rozporządzenia. Słusznie przy tym stwierdził organ odwoławczy, że oceny zgodności z przepisami przedmiotowych drzwi nie ma znaczenia szerokość drogi ewakuacyjnej przy otwarciu drzwi pod kątem 90°, która wynosi 0,52 m. Z treści § 242 powołanego rozporządzenia wynika bowiem wyraźnie, że istotne znaczenie ma jedynie na szerokość drogi ewakuacyjnej po całkowitym otwarciu drzwi, a nie po ich uchyleniu pod jakimś kątem. Powyższe okoliczności zostały ustalone przez organ na podstawie pisma Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 24 października 2011 r. i dokonanych podczas przeprowadzonej przez ten organ wizji lokalnej w budynku przy ul. M. [...] w G. Potwierdzają je oświadczenia złożone zarówno przez skarżącą, jak i uczestnika postępowania W. H., na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 27 lutego 2013 r. Wprawdzie istotnie organ nadzoru budowlanego sam nie przeprowadził oględzin, jednakże wobec faktu, że dokonane ustalenia, a zwłaszcza dotyczące szerokości drogi po całkowitym otwarciu drzwi do lokalu nr [...], zostały przyznane przez skarżącą, brak jest w ocenie Sądu podstaw do uznania, że mogłoby to stanowić jakiekolwiek uchybienie mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym pamiętać, że jako dowód w sprawie administracyjnej należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia (art. 75 § 1 Kpa). Z całą więc pewnością dowodem w sprawie niniejszej mogło być zarówno pismo Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 24 października 2011 r., jak i dołączone do niego zdjęcia wykonane podczas wizji oraz szkic sytuacyjny z podanymi wymiarami. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 października 2012 r. jest zgodna z prawem. Dlatego też skarga wniesiona przez E. P. podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.