II SA/Gd 77/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Syndyka Masy A S.A. w upadłości na decyzję Wojewody z dnia 9 października 2008 r., nr [...], [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Starosta decyzją z dnia 18 grudnia 2006 r. Nr [...] zmienił za zgodą stron postępowania decyzję Wojewody z dnia 30 kwietnia 1996r. Nr [...] udzielającą B w C. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z Kanału C. w celu prowadzenia hodowli karpia i pstrąga na obiekcie U. oraz na odprowadzanie do rzeki W. wód poprodukcyjnych z tej hodowli, w zakresie przedłużenia terminu ważności decyzji. Termin ważności upływający dnia 31 grudnia 2006 r. przedłużono do dnia 31 października 2008 r. Od ww. decyzji z dnia 18 grudnia 2006 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł odwołanie żądając o jej uchylenia z powodu braku aktualnej decyzji na piętrzenie i rozrząd wód w Kanale C. Następnie pismem z dnia 16 stycznia 2007 r. Dyrektor RZGW cofnął odwołanie i jednocześnie wyraził zgodę na udzielenie pozwolenia, między innymi, pod warunkiem utrzymania jazu U. na Kanale C. w dobrym stanie technicznym, oraz koryta i brzegów Kanału powyżej i poniżej obiektu piętrzącego, na odcinku na jakim spiętrzona woda wywiera wpływ. Zdaniem organu I instancji, cofnięcie odwołania, z równoczesnym wyrażeniem zgody na udzielenie przez Starostę pozwolenia wodnoprawnego pod warunkiem spełnienia określonych dodatkowych wymogów, było w istocie żądaniem uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia, w związku z czym Starosta decyzją z dnia 19 stycznia 2007 r., nr [...] zmienił decyzję własną Starosty z dnia 18 grudnia 2006 r. w zakresie wnioskowanym przez Dyrektora RZGW. Wojewoda decyzją z dnia 6 lipca 2007 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A S.A. w upadłości uchylił obie ww. decyzje Starosty z dnia 18 grudnia 2006 r. oraz z dnia 19 stycznia 2007 r. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 605/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia 6 lipca 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 19 stycznia 2007 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że decyzją z dnia 6 lipca 2007 r. Wojewoda uchylił nie tylko kontrolowaną w wyniku odwołania wniesionego przez A S.A. w upadłości decyzję organu I instancji z dnia 19 stycznia 2007 r. lecz również decyzję tego samego organu z dnia 18 grudnia 2006 r., od której odwołanie wniósł (a następnie je cofnął) – Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. W ocenie Sądu cofnięcie odwołania jako akt woli wyrażony przez wnoszącego odwołanie podlega kontroli organu odwoławczego i musi wywołać określone skutki procesowe (art.137 k.p.a.). Postępowanie może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego (art.138 § 1 pkt 3 k.p.a.) gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W przypadku jednak stwierdzenia przez organ II instancji przesłanek ograniczających rozporządzalność (cofnięcie prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny) – cofnięcie nie wywoła skutków prawnych. Zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ II instancji nie rozpoznał odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 18 grudnia 2006 r. w trybie i na zasadach wyżej przedstawionych. W konsekwencji Sąd uznał, że odwołanie to nie zostało w ogóle rozpoznane a tym samym decyzja organu I instancji pozostała w obrocie prawnym. Uchylenie w/w decyzji na skutek rozpoznania odwołania wniesionego przez inny podmiot od innej decyzji tj. decyzji z dnia 19 stycznia 2007 r. było niedopuszczalne i nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zważył, że nie rozpoznanie odwołania i pozostawanie w obrocie prawnym decyzji z dnia 18 grudnia 2006 r. czyni niedopuszczalnym tryb z art. 154 § 1 k.p.a. zastosowany w decyzji z dnia 19 stycznia 2007 r. Jest to tryb nadzwyczajny i może być stosowany wyłącznie w przypadku decyzji ostatecznych a tego przymiotu z przyczyn wyżej przedstawionych nie miała decyzja z 18 grudnia 2006 r. Zmieniająca w/w decyzję we wskazanym trybie nadzwyczajnym decyzja Starosty z dnia 19 stycznia 2007 r. również więc wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Skutkowało to stwierdzeniem jej nieważności przez Sąd. Sąd wskazał, że w zaistniałej sytuacji organ II instancji winien rozpoznać wniosek Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej o cofnięciu odwołania od decyzji Starosty z dnia 18 grudnia 2006 r. albowiem podmiot ten, działający na prawach strony, jest uprawniony do podejmowania czynności procesowych (por. J. Borkowski – glosa do wyroku NSA z dnia 23 listopada 1999 r. – OSP 2000/7 – 8/112). W tym przypadku dotyczy to posiadania uprawnień do wniesienia odwołania a w konsekwencji również jego cofnięcia. Jednocześnie Sąd zwrócił należy uwagę, że w zakresie skuteczności cofnięcia odwołania i charakteru rozstrzygnięcia, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 kwietnia 2002 r., sygn. akt IV SA 1308/00 (LEX nr 81730) w którym wyraził pogląd, że przepisy procedury administracyjnej nie przewidują możliwości cofnięcia odwołania "pod warunkiem". Wojewoda, decyzją z dnia 9 października 2008 r., nr [...], [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 4 pkt 1, art. 37, art. 122, art. 123, art. 128 i art. 132 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm., po rozpatrzeniu odwołania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej uchylił decyzję Starosty z dnia 18 grudnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda podniósł, że zaskarżona decyzja Starosty zmieniała jedynie termin ważności pozwolenia wodnoprawnego, udzielonego przez Wojewodę dla B w C., na pobór wody z Kanału C. dla potrzeb hodowli pstrąga na obiekcie U. i nakładała obowiązek dostosowania poboru wody przez A S.A. w upadłości do dyspozycyjnej ilości wody, którą określi Starosta, wydając pozwolenie na pobór wody dla C S.A. w C., a w pozostałym zakresie pozostawiła decyzję Wojewody z dnia 30 kwietnia 1996 r. bez zmian. Wojewoda wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o dokumentację wykonaną w 1993 i 1996r., nie odnosi się natomiast do kwestii ustalenia aktualnych obowiązków wobec osób trzecich, czy też wobec zakładów posiadających pozwolenia wodnoprawne, co stanowi naruszenie art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo wodne. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Dyrektora RZGW organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie ustawa - Prawo wodne nie nakłada w sposób oczywisty obowiązku uzyskania jednocześnie pozwolenia na pobór wody i pozwolenia na piętrzenie rzeki, ani ich nie warunkuje, jak wskazano w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wydanym w trakcie rozpatrywania skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 września 2007 r., wydaną w wyniku złożonego przez RZGW odwołania, od decyzji Starosty na pobór wody z Kanału C., dla C S.A. w C., to jednak zakres wymogów z art. 128 i 132 ustawy - Prawo wodne, dotyczących kwestii, co należy zawrzeć w pozwoleniu wodnoprawnym oraz, jakie wymogi winien spełniać operat wodnoprawny, powoduje, że argumenty odwołania RZGW należało uznać za zasadne, bowiem zaskarżona decyzja Starosty ich nie spełnia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Syndyk Masy Upadłości A S.A. w C., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenia art. 128, art. 132 oraz art. 204 ust. 4 ustawy – Prawo wodne, przez niewłaściwe zastosowanie, wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że cofnięcie odwołania RZGW nie odbyło się pod warunkiem, lecz niezależnie od niego. W piśmie swoim zasugerował organowi decyzyjnemu nałożenie dodatkowych obowiązków na skarżącego. Z tych względów zaskarżona decyzja jest bezprzedmiotowa. Ponadto skarżący podniósł, że pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Wojewodę w dniu 30 kwietnia 1996 r. było wydane zgodnie z obowiązującym wówczas prawem, jak również prawomocne i niewzruszalne. Natomiast przedłużenie terminu obowiązywania pozwolenia nastąpiło w trybie art. 155 k.p.a. Tym samym zgodnie z art. 204 ust. 4 ustawy – Prawo wodne w sprawach, o których mowa ust. 2, zostały uchylone, zmienione lub stwierdzono ich nieważność, do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy dotychczasowe, to jest ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo wodne, która nie zawierała wymagań określonych w art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 132 obecnie obowiązującej ustawy – Prawo wodne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego. Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. pełnomocnik skarżącego podtrzyma skargę oraz dodatkowo wskazał, że zaskarżona decyzja uchybiła art. 10 k.p.a., albowiem skarżący nie został powiadomiony o możliwości zapoznania się z materiałami zebranymi przez organ przed wydaniem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty z dnia 18 grudnia 2006 r. o zmianie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego B w C. na pobór wód z Kanału C. dla potrzeb hodowli pstrąga na obiekcie U. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja Wojewody została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 4 ust. 4 pkt 1, art. 37, art. 122, art. 123, art. 128 i art. 132 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239 poz. 2019 ze zm.). W tym miejscu wskazać należy, że kwestię wydawania przez organ administracji decyzji w postępowaniu odwoławczym reguluje art. 138 § 1 k.p.a., który określa sposoby zakończenia postępowania odwoławczego w przypadku ustalenia, że odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione przez stronę skarżącą w terminie. W takim przypadku organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji albo uchylić tę decyzję i bądź merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, bądź wydać jedno z dwóch rozstrzygnięć procesowych, tj. umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania (art. 138 § 2 k.p.a.). Kontrolowana decyzja Wojewody jest decyzją kasacyjną, wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Dopuszczalność podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej związana jest postępowaniem wyjaśniającym dowodowym, przeprowadzanym przez organ I instancji, co wymaga odniesienia się do, wyznaczonego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, zakresu postępowania dowodowego przed organem II instancji. Granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym są określone przepisem art. 136 k.p.a. Braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ I instancji w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną odwołaniem decyzją tego organu mogą być albo usunięte i uzupełnione przez organ II instancji w granicach określonych w przepisie art. 136 k.p.a., albo przez organ I instancji po uchyleniu decyzji tego organu i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy, mający wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające (art. 136 k.p.a.) bądź też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 k.p.a.) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1982 r., sygn. akt I SA 95/82, ONSA 1982, nr 1, poz. 41). Zważyć należy, że analiza art. 138 § 2 k.p.a., a zwłaszcza określone w tym przepisie przesłanki podjęcia przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasacyjnego, nie mogą być rozpatrywane samoistnie bez związku z przewidzianymi w art. 136 k.p.a. obowiązkami organu odwoławczego w sferze postępowania wyjaśniającego. Organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przez ten organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wskazuje, że należy rozgraniczyć sytuacje, w których rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części od obowiązku przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego przez organ odwoławczy (art. 136 k.p.a.). Różnica między przepisami art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. sprowadza się do określenia zakresu postępowania wyjaśniającego koniecznego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co jest możliwe jedynie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Użyte w przepisie art. 138 § 2 kpa sformułowanie "w znacznej części" oznacza, odwołując się do wykładnią gramatycznej, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził przeważającej części postępowania wyjaśniającego lub taka część postępowania została przeprowadzona z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych. Natomiast przepis art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. stanowi, że przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Analiza tego przepisu prowadzi do stwierdzenia, że organ I instancji po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy samodzielnie dysponuje zakresem postępowania wyjaśniającego i nie jest w tym zakresie związany zaleceniami organu odwoławczego. W związku z tym wskazania organu odwoławczego, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. mają niewiążący prawnie charakter, natomiast wiążą one organ I instancji co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych. Sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu I instancji. Organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, nie tylko nie może w jakikolwiek sposób narzucać temu organowi treści rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1990 r., sygn. akt IV SA 564/89, PiŻ 1991, nr 3, s. 15), lecz także nie może w inny sposób, niż tylko przez wskazanie okoliczności, jakie organ pierwszej instancji powinien wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wpływać na zakres postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji (por. Komentarz do art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II). W konsekwencji trzeba uznać, że zalecenia, o których mowa w art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 502/06, Baza orzeczeń LEX nr 339485). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy przyjąć należało, że zakres postępowania wyjaśniającego, które miałoby być przeprowadzone, jest znaczny. Z art. 204 ust. 1 ustawy – Prawo wodne wynika bowiem, że z dniem wejścia w życie tej ustawy pozwolenia wodnoprawne, wydane w oparciu o ustawę z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne, stały się pozwoleniami w rozumieniu ustawy – Prawo wodne, a sprawy wszczęte i niezakończone do czasu jej wejścia w życie podlegały rozpatrzeniu już w oparciu o nową ustawę. Z tych względów za słuszne należało uznać stanowisko organu odwoławczego, który stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana bez uwzględnienia wymagań wynikających z przepisów art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 132 obecnie obowiązującej ustawy – Prawo wodne. W pozwoleniu wodnoprawnym ustala się między innymi obowiązki adresata decyzji wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne i osób narażonych na szkody w związku z wykonaniem tego pozwolenia. Ponadto w razie potrzeby organ administracji publicznej winien w nowo wydawanym pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowo ustalić, czy na adresacie tego pozwolenia ciąży obowiązek wykonania robót lub partycypacji w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, stosownie do odnoszonych przez niego korzyści np. z tytułu korzystania z urządzeń wodnych należących do innych podmiotów. W celu określenia ww. obowiązków organ przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego winien przeprowadzić w tym zakresie stosowne postępowanie wyjaśniające. Ponadto w celu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wnioskodawca winien sporządzić i przedłożyć operat wodnoprawny spełniający warunki określone w art. 132 ustawy – Prawo wodne. Braki decyzji organu I instancji w tym zakresie wymagały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, co uzasadniało uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu decyzja Starosty uchylona zaskarżoną decyzją zmieniała pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Wojewodę decyzją z dnia 18 grudnia 1996 r., wydaną na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 ze zm.), jednak nie dotyczyła ona opłat za korzystanie ze środowiska. W związku z powyższym brak było podstaw do zastosowania przywołanego w skardze art. 204 ust. 4 obowiązującej ustawy - Prawo wodne. Odnośnie zaś zarzutu, w którym skarżący kwestionował uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przez Dyrektora RZGW odwołania pod warunkiem, należało wskazać, że kwestia ta została przesądzona w opisanym na wstępie wyroku tutejszego Sądu z dnia z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 605/07, w którego uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przepisy procedury administracyjnej nie przewidują możliwości cofnięcia odwołania "pod warunkiem". Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Natomiast, wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Z tych względów jako bezzasadny należało uznać zarzut skarżącego, w którym podnosił, że Dyrektor RZGW skutecznie cofnął odwołanie, albowiem organ odwoławczy związany oceną prawną zawartą w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku prawidłowo rozpatrzył odwołanie Dyrektora RZGW. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. należy wskazać, że naruszenie przepisów postępowania wówczas daje podstawę do uwzględnienia skargi, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taki przypadek nie zachodził natomiast w przedmiotowej sprawie. Nie powiadomienie skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałami zebranymi przez organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji, które istotnie stanowi naruszenia art. 10 k.p.a., nie miało jednak jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, albowiem organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy nie gromadził dodatkowego materiału dowodowego, a jedynie uzyskał oświadczenie Dyrektora RZGW o podtrzymaniu wniesionego odwołania. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając skargę za bezzasadną, orzekł jak w sentencji wyroku.