II SA/Gd 770/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 8 grudnia 2017 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący M. P. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych w dniu 2 stycznia 2017 r. na zarządzenie z dnia 19 grudnia 2017 r. referendarz sądowy ustalił, że skarżący jest współwłaścicielem w części ½ budynku mieszkalnego (zajmuje dwa pokoje z kuchnią i spiżarnią o łącznej powierzchni około 55 m2), właścicielem nieruchomości rolnej (łąki i sadu z 10 drzewami owocowymi) o powierzchni 0,36 ha, na której posadowiony jest budynek gospodarczy (obora) o powierzchni 35 m2 oraz posiada samochód osobowy marki Volkswagen Golf z 1994 roku. Skarżący nie posiada oszczędności – na dzień 27 grudnia 2017 r. saldo jego rachunku bankowego było ujemne i wynosiło 315,56 zł. Skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (m. in. z tytułu upośledzenia narządu ruchu oraz chorób układu krążenia), utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości 1.688,96 zł netto miesięcznie. Na stałe wydatki, tj. opłaty za energię elektryczną, wodę, telewizję, zakup gazu w butli i opału, ubezpieczenie i przegląd samochodu oraz spłatę pożyczek, skarżący przeznacza średnio kwotę około 600 zł. Ze względu na zły stan zdrowia skarżący ponosi także dodatkowe wydatki na zakup niezbędnych leków – na ten cel w grudniu 2017 r. przeznaczył kwotę 258,22 zł. Z powyższego wynika, że miesięcznie do dyspozycji skarżącego pozostają środki w kwocie około 811 zł, które bez wątpienia przeznacza on na pokrycie swoich pozostałych koniecznych potrzeb życiowych, jak chociażby na wyżywienie czy zakup środków czystości i higieny. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie kosztów sądowych i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.