II SA/Gd 776/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w 20 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. F na decyzję Pomorskiego z dnia 12 marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. umarza postępowanie w zakresie dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce Nr [...] obręb Pogórze 2. uchyla zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie 3. zasądza od Pomorskiego na rzecz skarżącego B. F. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania 4. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Starosta P., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000, nr 106, poz. 1126 ze zm.), decyzją z dnia 2 listopada 2004 r. Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie K. pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej i tłoczonej oraz sieci wodociągowej w miejscowości P. na szeregu działkach o wskazanych w decyzji numerach, w tym działkach nr 114/23, 114/44, 120/1, 127, 128/38. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. F. zarzucając, że tereny przez które przebiegać będzie projektowana inwestycja - działki nr 114/23, 114/44, 120/1, 127, 128/38 są jego własnością i nie zostały wywłaszczone. Odwołujący się podniósł, że Wójt Gminy K. nie posiadał prawa dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami w dniu wydania zaskarżonej decyzji, co naruszyło przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Pismem z dnia 15 grudnia 2004 r. odwołanie wniósł także W. D., wskazując, iż na wzorze oświadczenia o wyrażeniu zgody na zajęcie nieruchomości, naniósł zastrzeżenia, których nie uwzględniono w decyzji. W dniu 14 grudnia 2004 r. pomiędzy skarżącym B. F. a Gminą K. doszło do zawarcia ugody, w wyniku której Gmina zobowiązała się do odpłatnego nabycia części należących do skarżącego działek nr 114/138, 114/148, 114/163, natomiast B. F. zobowiązał się cofnąć wniesione odwołanie. Wojewoda, na podstawie art. 105 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, decyzją z dnia 31 stycznia 2005 r. Nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 24 stycznia 2004 r. do organu wpłynęły pisma A. F. i W. D. wycofujące wcześniej złożone odwołania. Wojewoda na podstawie art. 137 k.p.a. uwzględnił cofnięcie złożonych odwołań, co w konsekwencji spowodowało, iż postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 258/05 uchylił powyższą decyzję Wojewody. Sąd wskazał, iż organ odwoławczy mimo cofnięcia odwołania winien był poddać kontroli decyzję organu I instancji w aspekcie naruszenia prawa, stosownie do treści art. 137 k.p.a. Sąd stwierdził, iż z przepisu tego wynika, że strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, organ ten nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. W związku z cofnięciem odwołania przez skarżącego, przed umorzeniem postępowania, organ odwoławczy winien zatem zbadać okoliczności sprawy pod kątem naruszenia prawa lub interesu społecznego wydaną decyzją. Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia 12 marca 2007 r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia 2 listopada 2004 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wojewoda stwierdził, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego decyzja Starosty P. nie budzi wątpliwości co do jej legalności. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi oraz bada kompletność projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami. Jeżeli organ stwierdzi, iż wymóg ten, jak również wymóg określony w art. 32 ust. 4 ustawy, został spełniony to zgodnie z regulacją art. 35 ust. 4 ustawy, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda ustalił, iż planowana inwestycja polegać ma na budowie sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej i tłocznej oraz sieci wodociągowej w miejscowości Pogórze. Przebieg sieci wyznaczono pod kątem zabezpieczenia wszystkich potrzeb zarówno bieżących jak i docelowych, uwzględniając równocześnie warunki fizjograficzne terenu z jednoczesną możliwością podłączenia przyszłościowej zabudowy mieszkalnej terenów gminy K.. Łączna długość projektowanej sieci kanalizacyjnej w P. wynosi 16098,O mb. Łączna długość projektowanej sieci wodociągowej wynosi 3875,0 mb. Wojewoda wskazał, iż załączony projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi i obowiązującymi normami. Zamierzona inwestycja nie pozostaje w kolizji z warunkami technicznymi wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Inwestor spełnił wymóg wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Projekt przedsięwzięcia posiada wymaganą pozytywną opinię wydaną przez Marynarkę Wojenną w G. Nr [...] i Nr [...], pozytywną decyzję Zarządu Drogowego dla Powiatu P. i W. w P. Nr [...], uzgodnienie z Rejonowym Zarządem Infrastruktury w G. Nr [...], uzgodnienie z G. Kompanią Energetyczną "ENERGA" Zakład w G. NR [...], uzgodnienie z Zakładem Energetyki Cieplnej w G. nr [...], uzgodnienie z P. Spółką Gazownictwa Rejon Gazowniczy R. Nr [...], uzgodnienie z Telekomunikacją Polską Nr [...], pozytywną opinię Muzeum Archeologicznego w G. Nr [....], uzgodnienie Urzędu Gminy w K. Nr [...], uzgodnienie Starostwa Powiatowego w P. nr [...], ZUD Nr [...]. Projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z decyzją Wójta Gminy K. z dnia 22 kwietnia 2003 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] dla budowy systemu zbiorczej kanalizacji sanitarnej z przyłączami osiedlowymi przepompowniami ścieków wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości P. na terenie gminy K. i decyzją z dnia 29 września 200 3r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy sieci wodociągowej w miejscowości P. gmina K. w rejonie ulic C., B., K., R., K., S. i S. Wojewoda wskazał, iż dla wejścia na teren działek i teren dróg uzyskano pisemną zgodę ich właścicieli. W dniu 14 grudnia 2004 r. została zawarta ugoda administracyjna pomiędzy Gminą K. a B. F. W tym samym dniu B. F. wycofał swoje odwołanie od decyzji Starosty P. z dnia 2 listopada 2004 r. Następnie pismem z dnia 18 lutego 2005 r. B. F. stwierdził, iż wycofanie swojego odwołania uważa za nieważne i podtrzymuje swoje odwołanie złożone w dniu 8 grudnia 2004 r. Wojewoda stwierdził, iż inwestor spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane a tym samym organ I instancji zobowiązany był do zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wnioskowanego przedsięwzięcia. W ocenie Wojewody, organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami wynikającym z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego a wydana decyzja jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. B. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 12 marca 2007 r., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący wskazał, iż decyzja wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., organ zaniechał bowiem wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego uznano, iż decyzja organu I instancji nie narusza prawa w zakresie, w jakim decyzję tę kwestionował skarżący tj. w zakresie posiadania przez inwestora uprawnienia do dysponowania nieruchomością skarżącego na cele planowanej inwestycji. W ocenie skarżącego, zważywszy na kwestionowanie przez niego faktu posiadania przez inwestora skutecznego prawa do wejścia na jego nieruchomość, stanowiącą działkę nr 114/163 oraz wyraźne podkreślenie, iż nigdy takowej zgody nie wyrażał, szerokie rozważenie tego zagadnienia było obowiązkiem organu II instancji. W ocenie skarżącego zawarta pomiędzy Wójtem Gminy K. a skarżącym "ugoda administracyjna" nie miała żadnych cech ugody administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. a co najwyżej miała charakter ugody cywilnoprawnej, warunkowej i zobowiązującej, a skarżący w sposób oczywisty został wprowadzony w błąd przez Gminę K.. Skarżący wskazał, iż Wójt Gminy K. w dniu 27 sierpnia 2004 r. złożył oświadczenie, iż ma prawo do dysponowania nieruchomościami oznaczonymi według wykazu w projekcie budowlanym, a uprawnienie to wynika z oświadczeń właścicieli gruntów. Pełnomocnik podkreślił, iż skarżący zarówno przed złożeniem przez Wójta tego oświadczenia jaki i po jego złożeniu nie wyraził zgody na korzystanie z jego nieruchomości, stanowiącej działkę nr 114/163. Tym samy Gmina K. nie dysponuje jakimkolwiek tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością skarżącego na cele budowlane. Skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem art. 137 zd. 2 k.p.a. polegającym na uznaniu dopuszczalności cofnięcia odwołania złożonego przez B. F., pomimo, iż doprowadziło to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. Zgoda właścicieli nieruchomości na dysponowanie ich nieruchomością na cele budowlane powinna być wyrażona przed wydaniem decyzji pozwalającej na budowę. W tej sytuacji nawet gdyby uznać, iż zawarta w sprawie ugoda wywoływał skutki prawne to nie usuwałaby ona wadliwości decyzji Starosty P. a zatem Wojewoda nie mógł uznać cofnięcia odwołania za skuteczne, albowiem uznaniem tym doprowadził do utrzymania w mocy decyzji Starosty P. naruszającej prawo. Skarżący wskazał, iż złożył oświadczenie o cofnięciu odwołania, ufając, iż ugoda zostanie zrealizowana przez drugą stronę, oświadczenie to zostało złożone pod warunkiem, iż ugoda zostanie wykonana, albowiem skarżący w sposób wyraźny wskazał, iż cofnięcie to motywuje zawarciem ugody administracyjnej. Cofniecie odwołania nie powinno wywoływać skutku w postaci umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), postanowieniem z dnia 29 stycznia 2008 r. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi B. F. na decyzję Wojewody z dnia 12 marca 2007 r. Z informacji uzyskanych od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynikało bowiem, iż B. F. zwrócił się do tego organu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia 12 marca 2007 r., to jest decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 22 lipca 2008 r. B. F. przesłał do Sądu wyrok Sądu Rejonowego w W. Zamiejscowego IX Wydziału Karnego z siedzibą w P. z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt [...], którym orzeczono, iż Z. P. jest winny tego, że w bliżej nieustalonym miejscu i czasie, nie wcześniej niż 29 kwietnia 2004 r. i nie później niż 14 września 2006 r., w celu użycia za autentyczne, przerobił oświadczenie B. F. z dnia 29 kwietnia 2004 r., uzyskane w związku z zamierzeniami inwestycyjnymi budowy kanalizacji sanitarnej w miejscowości P. gmina K.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 23 grudnia 2009 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia z 22 października 2009 r. znak [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody z dnia 12 marca 2007 r. w części dotyczącej działki nr 114/163, a w pozostałej części odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 12 marca 2007 r. Prawomocny wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 grudnia 2009 r. Postanowieniem z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 529/09 podjęto zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Postępowanie wywołane wniesieniem skargi w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce Nr 114/163 obręb P., podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania w tym zakresie. Skarżący przed wniesieniem skargi złożył bowiem wniosek o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji, co skutkowało zawieszeniem postępowania sądowego na podstawie art. 56 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 grudnia 2009 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia z 22 października 2009 r. Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody z dnia 12 marca 2007 r. w części dotyczącej działki nr 114/163 a w pozostałej części odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 12 marca 2007 r. W wyniku stwierdzenia nieważności części decyzji, część ta została wyeliminowana z obrotu prawnego i orzekanie przez Sąd w tym zakresie jest niemożliwe wobec nieistnienia decyzji. W pozostałym zakresie decyzja Wojewody z dnia 12 marca 2007 r. podlega natomiast badaniu, wobec odmowy stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji uchylającej poprzednio wydana decyzję. Zgodnie z art. 153 k.p.a. wyrażona w tym wyroku ocena prawna oraz wskazania co do dalszego toku postępowania wiąże w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sąd ponownie rozpatrujący sprawę jest związany oceną prawną dokonaną w wyroku z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 258/05, w zakresie dotyczącym złożenia przez skarżącego oświadczenia o cofnięciu odwołania. W wyroku tym Sąd przesądził, iż oświadczenie skarżącego o cofnięciu odwołania zostało skutecznie złożone, a organ winien dokonać badania sprawy pod kątem spełnienia przewidzianego w art. 137 k.p.a. warunku skuteczności cofnięcia odwołania, jakim jest brak naruszenia w wydanej decyzji prawa lub interesu społecznego. Sąd w toku niniejszej sprawy nie był zatem uprawniony do badania czy oświadczenie skarżącego o cofnięciu odwołania zostało przez niego skutecznie odwołane. Także organ ponownie rozpatrujący sprawę był związany dokonaną w wyroku oceną prawną i był zobligowany do wykonania wytycznych sądu. Organ nie wypełnił prawidłowo wskazań zawartych w wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił wydaną poprzednio decyzję organu odwoławczego wskazując jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia naruszenie art. 137 k.p.a. poprzez brak rozważenia, czy cofnięcie odwołania i umorzenie postępowania nie doprowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Przed umorzeniem postępowania organ odwoławczy winien zatem zbadać okoliczności sprawy pod kątem naruszenia prawa lub interesu społecznego wydaną decyzją. Badanie to nie mogło pomijać podniesionego w zażaleniu przez skarżącego zarzutu, iż inwestor nie posiadał prawa dysponowania na cele budowlane stanowiącymi jego własność nieruchomościami. Była to bowiem zasadnicza kwestionowana przez skarżącego okoliczność, który wskazał w odwołaniu, iż inwestor nie uzyskał jego pisemnej zgody na wejście na teren jego działek, przy czym inwestycje realizowano nie tylko na terenie działki Nr 114/163 lecz także działek o nr 114/23, 114/44, 120/1, 127, 128/38. W zaskarżonej decyzji organ uznał, że inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Organ nie wskazał jednak na podstawie jakich dowodów dokonał takiego ustalenia w odniesieniu do działek będących własnością skarżącego. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006, nr 156, poz. 1118 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Co do zasady, w sytuacji zakwestionowania przez uczestnika postępowania będącego właścicielem nieruchomości prawa inwestora do dysponowania jego nieruchomością na cele budowlane, inwestor składający oświadczenie winien udowodnić istnienie takiego prawa. Organ powinien zatem szczegółowo wyjaśnić jakie dokładnie jest uzasadnienie podniesionych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów odnośnie braku prawa do dysponowania na cele budowlane przez inwestora działkami stanowiącymi własność skarżącego. Po wyjaśnieniu tych zarzutów organ winien ustalić, jaki tytuł prawny do nieruchomości posiada inwestor i z czego tytuł ten wynika, na podstawie zebranego materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie dokonał w decyzji ustalenia tych okoliczności, ograniczając się do stwierdzenia posiadania takiego tytułu przez inwestora. Takie działanie organu narusza normę art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz wytyczne zawarte w wydanym wyroku. Nadto wskazać należy, iż wydane rozstrzygnięcie narusza normę art. 137 k.p.a. Z przepisu tego wynika, iż strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, organ ten nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. W ocenie Sądu, unormowanie to należy interpretować w taki sposób, iż w przypadku skutecznego cofnięcia odwołania organ winien umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Natomiast w sytuacji, gdy cofnięcie odwołania nie jest skuteczne ze względu na fakt, iż wydana decyzja narusza prawo lub interes społeczny, organ winien rozpatrzyć odwołanie i wówczas może wydać jedną z decyzji przewidzianych w art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 k.p.a. Brak jest natomiast podstaw do wydania w takiej sytuacji decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Stwierdzenie, iż decyzja organu I instancji nie narusza prawa ani interesu społecznego, winno bowiem prowadzić do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 137 k.p.a. Decyzja organu II instancji jest zatem wadliwa. Nadto wskazać należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody w części dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty P. z dnia 2 listopada 2004 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na działce Nr 114/163 skutkuje koniecznością ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy wniesionego w tym zakresie odwołania. Rozpatrzenie odwołania w tym zakresie dotyczyć będzie części inwestycji realizowanej na działce Nr 114/163. W związku z tym konieczne będzie rozważenie przez organ odwoławczy, czy w sytuacji braku podstaw do wydania pozwolenia na budowę w odniesieniu do działki Nr 114/163, z uwagi na brak prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, możliwe będzie wydanie pozwolenia w pozostałym zakresie. Niewątpliwym jest bowiem, iż inwestycja polegająca na realizacji sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej i tłoczonej oraz sieci wodociągowej wymaga ciągłości i nie może posiadać przerwy na jednej z nieruchomości. W związku z tym konieczne może okazać się zmodyfikowanie przez inwestora złożonego projektu, przez dokonanie zmiany biegu projektowanej sieci. Wobec stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 12 marca 2007 r. Nr [...] w części dotyczącej działki Nr 114/163 oraz uchylenia niniejszym wyrokiem tej decyzji w pozostałym zakresie, organ II instancji winien wydać decyzję co do pełnego zakresu sprawy. Wniosek skarżących o spowodowanie realizacji przez inwestora inwestycji na ich nieruchomościach, złożony w związku wykonaniem inwestycji z pominięciem ich nieruchomości nie zasługiwał na uwzględnienie. Przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie jest bowiem jedynie prawidłowość decyzji organu II instancji rozpatrującego odwołanie od decyzji o pozwoleniu na budowę. Ewentualne zarzuty skarżących co do wykonania inwestycji sprzecznie z uzyskanym pozwoleniem mogą uzasadniać działanie organu na podstawie art. 36 a ust. 2 Prawa budowlanego, po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 51 ust.1 pkt. 3 tego Prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania art. 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie może być wykonana, uznając, iż w sprawie brak jest podstaw do wykonania wadliwej i uchylonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 757 zł, w tym kwotę 500 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego i kwotę 257 zł. tytułem kosztów wynagrodzenia adwokata oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.