II SA/Gd 781/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędzia SO Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 23 sierpnia 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki części obiektu budowlanego. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawomocną decyzją z 17 lutego 2003 r. nakazał skarżącemu rozbiórkę części obiektu budowlanego odbudowanego po pożarze bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działek nr [[...]] i [[...]] położonych w P., za wyjątkiem trzech stykających się z tą częścią ścian, nie spalonych, oddzielających pozostałe części obiektu budowlanego i bez fundamentu, na którym odbudowano spaloną część budynku. Wobec niewykonania tego obowiązku organ pierwszej instancji przesłał skarżącemu upomnienie do wykonania obowiązku, doręczone 10 marca 2003 r., po czym, doręczony został skarżącemu 21 lutego 2006 r., tytuł wykonawczy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 16 lipca 2010 r. wobec niewykonania przez skarżącego nałożonego decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 lutego 2003 r. obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, nałożył na A. D. grzywnę w wysokości 42 303,47 zł w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki. W uzasadnieniu organ wskazał, że wysokość nałożonej grzywny ustalił na podstawie art. 121 § 1, § 2, § 4, i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mnożąc powierzchnię zabudowy budynku, to jest 48,38 m2 z 1/5 ceny 1 m2 , określonej na 4 372,00 zł, powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej w komunikacie prezesa GUS w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za pierwszy kwartał 2010 r. oraz podkreślił, że skarżący uniknie konieczności zapłaty grzywny, jeśli wykona obowiązek rozbiórki. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego wskazał, że zostało ono wydane po 7 latach od wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego; w tym czasie organ nie dokonał oględzin w celu oceny stanu obiektu budowlanego i ewentualnej konieczności jego rozbiórki. Ponadto organ doręczając zobowiązanemu postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia powinien zgodnie z art. 122 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji doręczyć także odpis tytułu wykonawczego, czego nie uczynił. W zażaleniu wskazano również, że organ nie określił terminu wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, bowiem użyte w postanowieniu określenie "w terminie niezwłocznym" nie spełnia kryteriów z art. 122 § 2 pkt 2 powołanej ustawy. Na koniec wskazano, że w nakazanym do rozbiórki obiekcie mieszka kobieta z sześciorgiem dzieci, która nie dysponuje żadnym innym lokalem, do którego mogłaby się przeprowadzić. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 23 sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego prawidłowo obliczył wysokość grzywny oraz wskazał, że zobowiązanemu doręczono tytuł wykonawczy w dniu 21 lutego 2006 r. W skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pełnomocnik skarżącego zarzucił lakoniczność uzasadnienia i brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, a także błędną i całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego, niedokonanie oględzin ani żadnego innego dowodu mającego na celu stwierdzenie aktualnego stanu obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce i ocenę, czy dokonanie rozbiórki nadal jest konieczne. Zarzucono ponadto organowi brak określenia terminu wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, bowiem użyte w postanowieniu określenie "w terminie niezwłocznym" nie spełnia kryteriów z art. 122 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazano również, że w nakazanym do rozbiórki obiekcie mieszka kobieta z sześciorgiem dzieci, która nie dysponuje żadnym innym lokalem, do którego mogłaby się przeprowadzić. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i powtórzono argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wskazując ponadto, że na rozstrzygnięcia postępowania egzekucyjnego nie ma wpływu fakt zamieszkiwania w przedmiotowym budynku samotnej kobiety z dziećmi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Konsekwencją niewykonania przez skarżącego nałożonego na niego decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 lutego 2003 r. nakazu rozbiórki obiektu budowlanego było wszczęcie przez organy nadzoru budowlanego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania tego obowiązku. Sąd w niniejszej sprawie badał zgodność z prawem czynności organów administracji podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Takie upomnienie zostało doręczone skarżącemu 10 marca 2003 r. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1, z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Skarżący odpis tytułu wykonawczego odebrał 21 lutego 2006 r. Należy wobec tego stwierdzić, że podjęte przez organy administracji czynności egzekucyjne przeprowadzane były zgodnie z procedurami wymaganymi przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie Sądu zastosowany przez organy administracji środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, naliczonej zgodnie z art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, środkiem najbardziej adekwatnym i zarazem mało dla skarżącego dolegliwym, ponieważ w przypadku zrealizowania obowiązku rozbiórki będącego przedmiotem postępowania obiektu budowlanego, grzywna będzie mogła być umorzona. W odniesieniu do zarzutów skargi należy wskazać, że w ocenie Sądu użyte przez organ administracji w zaskarżonym postanowieniu określenie "niezwłocznie" spełnia zawarty w art. 122 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymóg określenia terminu wykonania przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. Sens tego określenia jest bowiem powszechnie znany i zgodny z definicją zawartą w słowniku języka polskiego PWN, według której "niezwłocznie" znaczy tyle co "w jak najkrótszym czasie". Dodatkową informacją zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wskazującą na termin wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, jest określony w postanowieniu termin uiszczenia nałożonej na skarżącego grzywny, na co organ wyznaczył 7 dni od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia. W tym kontekście, biorąc pod uwagę treść art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, oczywiste jest, że przeciętny adresat tak sformułowanego postanowienia zrozumie, że intencją organu jest, aby zobowiązany wykonał obowiązek określony w tytule wykonawczym w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. W skardze zarzucono również organowi niedokonanie oględzin ani innego dowodu mającego na celu stwierdzenie aktualnego stanu obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce i ocenę, czy dokonanie rozbiórki nadal jest konieczne. Należy wskazać, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują takiej procedury, i to niezależnie od tego, jak długo postępowanie jest prowadzone. Przepisy ustawy nie dają również możliwości uzależniania sposobu procedowania od tego, kto aktualnie mieszka w obiekcie budowlanym objętym postępowaniem. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.