II SA/Gd 792/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2009r.na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 sierpnia 2008r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić przyznania K. S. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 4 maja 2009r. K. S. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych bądź częściowe zwolnienie od kosztów wskazując, iż wraz z żoną są emerytami, ponoszą duże koszty związane z leczeniem, ponadto 17 marca 2009r. żona uległa wypadkowi wybicia przedramienia skutkiem czego jest bezwład ręki i konieczność rehabilitacji. Jeden syn skarżących mieszka w Kanadzie z dwójką małych dzieci, utracił pracę w listopadzie 2008r. i do tej pory jest bezrobotny. Drugi syn mieszka w Polsce, od stycznia 2009r. jest bezrobotny i wciąż szuka pracy. Dodatkowo spłaty kredytu uszczuplają zasoby finansowe rodziny. Ubezpieczenie na życie, mieszkania i auta również stanowi spory wydatek w budżecie rodziny. Skarżący wraz z małżonka posiadają w Warszawie mieszkanie o pow. 68 m2 jedno i drugie o pow. 45,6 m2 oraz posiadają również działkę w Karwieńskich Błotach o pow. 2600 m2. Dochód rodziny wnioskodawcy stanowi jego emerytura w wysokości 3.181,97 zł, emerytura żony w wysokości 1.994 zł oraz czynsz za wynajem mieszkania w wysokości 675 zł. Ponadto skarżący posiada oszczędności w wysokości 55 tys. zł. Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym, to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim osiągane przez skarżącego i jego żonę miesięczne dochody w świetle nie wykazania jak wysokie są koszty leczenia i rehabilitacji z pewnością wystarczają na zaspokojenie potrzeb życiowych. Posiadany przez małżonków majątek także ma znaczną wartość. Dodatkowo skarżący posiada znaczne zasoby pieniężne w postaci oszczędności (kwota 55 tys. zł jest znaczna). Okoliczność ta nie uzasadnia niemożności poniesienia przez skarżącego kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, sytuacja majątkowa skarżącego jest na tyle dobra, iż jest on w stanie, choćby z posiadanych oszczędności, ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie. Skoro zatem skarżący posiada środki finansowe, które może przeznaczyć na prowadzenie własnych spraw przed sądem uznać należy, że okoliczności te nie pozwalają na przyjęcie, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania. Kwestia pozostawania synów skarżących bez pracy nie może zostać uwzględniona w rozpatrywaniu niniejszej sprawy, gdyż jak sam skarżący wskazał synowie nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, zaś decyzja o przeznaczeniu posiadanych oszczędności na wsparcie dla dzieci pozostaje w wyłącznej gestii skarżącego. Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.