II SA/Gd 794/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. i D. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 stycznia 2011 r., nakazującą skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego – samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej o wymiarach 11 m x 6,5 m z dachem dwuspadowym, niepodpiwniczonego, posadowionego na stopach żelbetowych, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości N. K. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Następnie w piśmie z dnia 22 września 2011 r. sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że stanowisko organu odwoławczego jest dla nich krzywdzące, decyzja organu I instancji wydana została przedwcześnie i bez podstaw prawnych i z tego względu nie może mieć mocy wiążącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej w tym zakresie jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Przytoczony wyżej przepis art. 61 § 3 zawiera alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jakimi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W ocenie Sądu, okoliczności wskazane we wniosku nie mogą skutkować jego uwzględnieniem, gdyż wnioskodawcy w żaden sposób ich nie wykazali, ani nie uzasadnili. Skarżący nie podają okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, będącego skutkiem wykonania tej decyzji. Okoliczność, że wydana decyzja jest krzywdząca i przedwcześnie wydana może być podstawą skargi kasacyjnej, nie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym należy wykazać przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., a tych wnioskodawcy w żaden sposób nawet nie przytoczyli. Skarżący nie określili w szczególności konkretnie stopnia ewentualnej szkody, a opis i wygląd obiektów (vide: projekt architektoniczno-budowlany w aktach administracyjnych organu I instancji) nie przemawiają za oceną, iż szkoda ta byłaby znacznych rozmiarów. Z uzasadnienia wniosku nie wynika również możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków, które rozumieć należy jako skutki prawne, a nie faktyczne. Zresztą, na takie skarżący w żaden sposób nie wskazują. Podkreślenia wymaga, iż uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.