II SA/Gd 794/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. J. – M. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Wójta Gminy z dnia 5 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za udostępnienie informacji publicznej postanawia: przyznać radcy prawnemu A. J. – M. od Skarbu Państwa – WSA w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) za sporządzenie i wniesienie, w ramach udzielonego skarżącej prawa pomocy, skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gdańsku z 16 kwietnia 2014 r. Postanowieniem z 13 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, m. in. przez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Gdańsku pierwotnie pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła radcę prawnego K. J., który za wykonane czynności uzyskał wynagrodzenie na mocy punktu 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 kwietnia 2013 r. W piśmie z 16 kwietnia 2013 r. pełnomocnik ten poinformował sąd, że skarżąca wypowiedziała mu pełnomocnictwo w trybie natychmiastowym w niniejszej sprawie i wystąpiła do Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczenie nowego pełnomocnika. W piśmie z 15 maja 2013 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała sąd, że w niniejszej sprawie nowym pełnomocnikiem wyznaczona została A. J. – M.. W dniu 27 maja 2013 r. nowy pełnomocnik skarżącej zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia do skargi kasacyjnej a także wniosła tą skargę. Postanowieniem z 26 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi kasacyjnej. W postanowieniu z 1 października 2013 r., w sprawie I OSK 2139/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrokiem z 16 kwietnia 2014 r. Sąd oddalił skargę i przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku z 16 kwietnia 2014 r., która oddalona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1992/14. Jak wynika ze sporządzonego protokołu na rozprawie przed NSA nikt się nie stawił. W piśmie z 6 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożyła wniosek o przyznanie jej wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu obejmującą sporządzenie i wniesienie kasacji od ww. wyroku Sądu według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że wynagrodzenie to nie zostało w żadnej części opłacone. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do brzmienia § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 – tekst jedn.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tegoż rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem, należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonane czynności - ze względu na to, że wyznaczony został już po zakończeniu postępowania w I instancji i nie prowadził sprawy przed sądem I instancji - przysługuje w wysokości 180 zł (75 % stawki), co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 221,40 zł. Z tych względów, na mocy wyżej wymienionych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia. Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Z przepisu tego wynika bowiem, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji