II SA/Gd 795/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. i R. M. na pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zanieczyszczenia środowiska postanawia odrzucić skargę. Skarżący D. i R. M. wnieśli skargę na "postępowanie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zakończone wydaniem pisma nr [...]", domagając się uchylenia powyższego aktu prawnego w całości, gdyż został wydany z rażącym naruszeniem prawa. W treści tego pisma skarżący podali, że zaskarżone pismo nie posiada odpowiedniej formy, gdyż w sprawie powinna zapaść decyzja administracyjna, a ponadto – nie zawarto w nim pouczenia o przysługującym trybie odwoławczym. Skarżący wystąpili do Wójta Gminy z wnioskiem o podjęcie interwencji dotyczącej zatruwania środowiska i ludzi przez M. S. – sąsiadkę skarżących, poprzez używanie do opalania domu węgla brunatnego. Wójt, postanowieniem z dnia 8 stycznia 2008 r., niniejszy wniosek przekazał w trybie art. 65 k.p.a. Wojewódzkiemu Inspektorowi Środowiska, który – mimo, że kwestionował swoją właściwość w sprawie – przeprowadził postępowanie kontrolne. W ocenie tego organu, wyniki kontroli nie dały podstaw do wstrzymania działalności polegającej na spalaniu węgla brunatnego w kotle typu Żubr o mocy 17 kW, eksploatowanym w ramach zwykłego korzystania ze środowiska w budynku mieszkalnym, gdyż nie stwierdzono naruszeń wymogów ochrony środowiska. Powyższe ustalenia zostały zakwestionowane przez skarżących, którzy zarzucili rażące błędy w sposobie prowadzenia kontroli, w szczególności – brak przeprowadzenia jakichkolwiek czynności sprawdzających w czasie zadymienia, tj. wówczas, kiedy faktycznie następuje zatruwanie środowiska dymem pochodzącym ze spalania węgla brunatnego, nawiewanym przez wiatr na posesję skarżących. Zdaniem skarżących, postępowanie sąsiadów godzi w ich dobra osobiste, prawo do życia w czystym środowisku i ochrony zdrowia. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 6) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 9) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-5. W niniejszej sprawie organ administracji nie znalazł podstaw do wydania decyzji administracyjnej, nie znajdując nawet podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 364 w zw. z art. 377 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008 r., nr 25, poz. 150 – tekst jednolity ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią art. 375 cytowanej ustawy, postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w dziale II tytułu VI ustawy, zatytułowanym "Odpowiedzialność administracyjna", wszczynane są wyłącznie z urzędu. Wyniki przeprowadzonej kontroli, zdaniem organu Inspekcji Ochrony Środowiska, nie dały podstaw do wszczęcia postępowania, o czym w skarżonym piśmie poinformowano D. i R. M. Mając zaś na uwadze treść wyżej zacytowanego art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazać należy, zaskarżone pismo nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, ani także aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym, nie jest to akt podlegający rozpoznaniu przez sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym i objęty kontrolą w tym postępowaniu. Wobec powyższego, Sąd uznał, iż sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.