II SA/Gd 8/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 października 2010 r. nr [...] nakładająca na M. M. obowiązek: sporządzenia i przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budynku rekreacji indywidualnej wybudowanego na terenie działki nr [...] w B.; wykonania robót budowlanych polegających na zamurowaniu trzech otworów okiennych – zlokalizowanych w ścianie zewnętrznej budynku rekreacyjnego, usytuowanego w odległości 3,13 m od granicy .z działką nr [...] w B. oraz wykonania robót budowlanych polegających na zmianie lokalizacji zbiornika na ścieki usytuowanego obecnie w odległości 0,2 m od granicy z działką nr [...] w B. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie pełnomocnika skarżącej wniosek jest w pełni uzasadniony, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji jest kosztowne. Natomiast jej niewykonanie nie zagraża prawnie chronionym interesom osób trzecich, szczególnie dlatego, że na sąsiedniej działce dopiero trwa budowa budynku. Prace na tej budowie zostały wstrzymane z powodu braku decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i, zdaniem pełnomocnika, jest mało prawdopodobne, żeby do czasu rozstrzygnięcia skargi, inwestor sąsiedniej działki uzyskał pozwolenie na budowę, a co dopiero dokończył budynek i oddał go do użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw. Dlatego też to na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione a twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie, mając powyższe na uwadze oraz stosując kryteria przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Pełnomocnik skarżącej nie odwołał się bowiem ani nie uzasadnił okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przedmiotowej sprawie. Wskazane przez pełnomocnika okoliczności stanowią jedynie przypuszczenie zaistnienia pewnych sytuacji, które nie zostały poparte stosownymi dokumentami. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.