II SA/Gd 802/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi E.Ł. i M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 lipca 2025 r., nr SKO Gd/2555/24 w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym E. Ł. i M. Ł. solidarnie ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. E. Ł. i M. Ł. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 9 lipca 2025 r. w przedmiocie opłaty adiacenckiej, w następującym stanie sprawy: Decyzją z 9 lipca 2025 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Pszczółki z 3 kwietnia 2024 r. w sprawie ustalenia skarżącym wysokości opłaty adiacenckiej. Decyzja została doręczona zarówno skarżącej jak i skarżącemu – w dniu 21 lipca 2025 r. Skarżący wnieśli skargę 21 sierpnia 2025 r. (czwartek), nadając ją w placówce pocztowej (k. 7 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu do wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi pomimo wezwania (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszonego interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejkolwiek z ww. przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona chociażby jeden dzień po terminie nie może podlegać rozpoznaniu. Z art. 85 p.p.s.a. wynika bowiem, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Będąca przedmiotem skargi decyzja Kolegium została doręczona skarżącym 21 lipca 2025 r., co potwierdza treść popisanych przez skarżącą zwrotnych potwierdzeń odbioru (w aktach administracyjnych). W rezultacie termin na wniesienie skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. upłynął 20 sierpnia 2025 r. Skarżący wnieśli skargę na decyzję Kolegium 21 sierpnia 2025 r., a zatem po upływie terminu na jej wniesienie. Jak wskazano powyżej, okoliczność wniesienia skargi po terminie, choćby jeden dzień, wyklucza możliwość nadania jej dalszego biegu, bowiem stała się ona niedopuszczalna w myśl powołanych wyżej przepisów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł w postanowieniu (punkt 1). Na podstawie art. 232 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jednocześnie z urzędu o zwrocie skarżącym na zasadzie solidarności uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w kwocie 100 zł (pkt 2).