II SA/Gd 809/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 7 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na punkt 2 decyzji Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 7 października 2014 r., którą to decyzją w punkcie 1 uchylono decyzję Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 18 lipca 2014 r. w części dotyczącej nakazu wykonania obowiązku określonego w pkt 3 decyzji i umorzono postępowanie organu I instancji w tym zakresie, a w punkcie 2 utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałym zakresie, t.j. odnośnie obowiązków nałożonych w punktach 1, 2 i 4. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 18 lipca 2014 r., Nr [...], Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1, art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. 2013 r., poz. 1340 ze zm.), nakazał M. K. wykonanie we wskazanym terminie następujących obowiązków w obiekcie zakładu - budynku produkcyjnego, zlokalizowanego w P. (działka nr [...] obręb Ś.): 1. zapewnienia i wdrożenia aktualnej instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla budynku produkcyjnego zlokalizowanego w P. zgodnej z wymaganiami obowiązujących przepisów przeciwpożarowych, wskazując jako podstawę prawną § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, (Dz.U. Nr 109, poz. 719), 2. przedłożenia protokołu z okresowej kontroli przewodu kominowego – dymowego wskazując jako podstawę prawną § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, 3. przestrzegania przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych - zapewnienia odpowiedniego zabezpieczenia przejść instalacyjnych przez ścianę kotłowni z piecem na paliwo stałe o mocy od 12-40 kW, wskazując jako podstawę prawną art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, (Dz.U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 zm.) w związku z § 220 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), 4. zapewnienia wymaganego zaopatrzenia wodnego do zewnętrznego gaszenia obiektów produkcyjnego, o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m2, powierzchni użytkowej 621,60 m2 i kubaturze 3660 m3, wskazując jako podstawę prawną § 3 ust. 1 pkt 2, § 6 ust. 1-3 i § 10 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030). Z uzasadnienia decyzji wynika, że w trakcie kontroli przeprowadzonych w dniach 14 maja i 30 maja 2014 r. ujawniono w zakładzie M. K. uchybienia z zakresu bezpieczeństwa przeciwpożarowego, które wymagały usunięcia. Organ wyjaśnił, że prowadzący zakład produkcyjny nie przedstawił wymaganej przepisami instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla budynku produkcyjnego oraz protokołu z odbioru przewodów kominowo – dymowych. Nadto organ ustalił, że brak jest potwierdzenia cech – klasy odporności przepustu instalacyjnego w kotłowni z kotłami na paliwo stałe oraz, że nie zapewniono wymaganego zaopatrzenia wodnego do zewnętrznego gaszenia pożaru, tj. odpowiednich hydrantów. Usunięcie wymienionych usterek, zaniedbań i nieprawidłowości uzasadniono koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa osób i ochrony mienia przed pożarem oraz właściwego prowadzenia akcji ratowniczo-gaśniczej. W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. twierdził, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, albowiem budynek produkcyjny jest użytkowany na podstawie pozwolenia wydanego przez uprawniony organ, który nie wniósł żadnych zastrzeżeń odnośnie ochrony przeciwpożarowej budynku. Rozpoznając odwołanie Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia 7 października 2014 r. uchylił decyzję organu I instancji w zakresie nakazu określonego w pkt 3 decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne, a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił cały przebieg postępowania począwszy od ustaleń w zakresie naruszenia przepisów przeciwpożarowych, a skończywszy na podjętych działaniach naprawczych. W trakcie postępowania organ kontrolujący ustalił, że instalacja dymowa użytkowana jest bez aktualnych okresowych badań sprawności technicznej, w obiekcie nie zapewniono i nie wdrożono instrukcji bezpieczeństwa pożarowego, dla budynku nie zapewniono wymaganego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru oraz nie zapewniono przejściom instalacyjnym w ścianach kotłowni wymaganej klasy odporności ogniowej. Organ odwoławczy wskazał, że przepisy art. 3 i 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej stanowią podstawę do nałożenia na właściciela budynku obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Organ stwierdził, że w sytuacji, gdy właściciel obiektu nie posiadał protokołu kontroli okresowej instalacji dymowej prawidłowo nałożono na niego obowiązek jego przedłożenia. § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów zakazuje bowiem użytkowania instalacji nie poddanej okresowym kontrolom o zakresie i częstotliwości wynikających z przepisów prawa budowlanego, jeżeli może się to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu lub rozprzestrzenienia ognia. Organ wskazał, że z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów wynika, że właściciel lub użytkownik obiektu o kubaturze przekraczającej 1000 m3 przeznaczonego m.in. do wykonywania funkcji produkcyjnych, zapewnia i wdraża instrukcję bezpieczeństwa pożarowego, w której należy zamieścić szereg wymagań określonych w tym przepisie. Przedmiotowy obiekt ma kubaturę 3660 m3, zatem obowiązek zapewnienia i wdrożenia instrukcji bezpieczeństwa pożarowego został nałożony prawidłowo. Organ odwoławczy stwierdził, że w § 3 ust. 1 pkt 2 i § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030) przewidziano konieczność zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę dla obiektów o parametrach jakie posiada kontrolowany budynek, a wymagana ilość wody wynosi w tym przypadku 10 dm3/s. Jednocześnie organ wskazał na możliwość podjęcia przez właściciela obiektu, w przypadku braku źródeł wody, przedsięwzięć alternatywnych uzgodnionych z właściwym komendantem straży pożarnej na podstawie § 8 ust. 1 lub 3 cytowanego rozporządzenia. W odniesieniu natomiast do obowiązku określonego w punkcie nr 3, dotyczącego niezapewnienia wymaganej klasy odporności ogniowej przejść instalacyjnych w ścianach kotłowni, organ odwoławczy uznał ten obowiązek za niezasadny w świetle obecnych przepisów przeciwpożarowych odnoszących się do budynków istniejących i użytkowanych. Nie przewidują bowiem one możliwości egzekwowania w/w nakazu. Organ wskazał, że z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wynika, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków. W w/w akcie wykonawczym nie przewidziano jednak w możliwości stosowania przepisu § 220 ust. 1 cyt. rozporządzenia do obiektów już istniejących i użytkowanych, w których nie są prowadzone żadne z prac budowlanych określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia. Organ wskazał, że twierdzenia strony o bezprzedmiotowości przedmiotowego postępowania nie są uzasadnione. Możliwość prowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych w odniesieniu do istniejących budynków wynika bezpośrednio z zadań, jakie zostały nałożone na komendanta straży pożarnej w art. 13 ust. 6 pkt 11 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, w którym zobowiązano ten organ do nadzorowania przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, a w przypadku stwierdzenia ich naruszenia uprawniono do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w drodze decyzji administracyjnej w trybie art. 26 ust. 1 tej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że fakt uzyskania przez stronę pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku nie zwalnia jej z konieczności przestrzegania przepisów przeciwpożarowych w tym obiekcie przez cały okres korzystania z niego. M. K. w skardze na powyższą decyzję wniósł o jej uchylenie, wskazując, że w jego obiekcie, który użytkuje zgodnie z uzyskanymi pozwoleniami, nie doszło do naruszenia jakichkolwiek obowiązujących przepisów. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, polegającą na kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Oceniając w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej wydając zaskarżona decyzję nie naruszył bowiem przepisów prawa procesowego ani materialnego. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1340), zwanej dalej ustawą o P.S.P. i ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tj.: Dz.U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 ze zm.), zwanej dalej u.o.p. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 sierpnia 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. (Dz.U. z 2010 r., nr 109, poz.719) w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109, poz.719). Ustawowo uprawnionym do nadzorowania przestrzegania przepisów przeciwpożarowych z mocy art. 13 ust. 6 pkt 11 ustawy o P.S.P. jest komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z art. 26 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o P.S.P. komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie; 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej wobec stwierdzenia uchybień przepisom regulującym ochronę przeciwpożarową. Organ przeprowadził w dniu 30 maja 2014 r. kontrolę obiektu przy udziale pełnomocnika skarżącego i sporządził protokół kontroli potwierdzający uchybienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Protokół ten stanowi wiarygodny dowód wskazanych w nim okoliczności, a skarżący w toku postępowania nie kwestionował jego treści. W trakcie czynności kontrolno – rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu 30 maja 2014 r. ustalono następujące nieprawidłowości: – brak instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla obiektów, – brak potwierdzenia okresowej kontroli dla przewodów kominowo – dymowych, – brak potwierdzenia zapewnienia wymaganego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru, – brak zapewnienia wydzielenia kotłowni o mocy powyżej 25kW pod względem przeciwpożarowym. Zgodnie z art. 1 u.o.p. ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia, zapewnienie sił i środków do zwalczania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia oraz prowadzenie działań ratowniczych. W myśl art. 3 ust. 1 u.o.p., osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. Natomiast z mocy art. 4 ust. 1 u.o.p. właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany: 1) przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych; 2) wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice; 3) zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie; 4) zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji; 5) przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej; 6) zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi; 7) ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Wydane na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 13 ust. 1 u.o.p., rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w rozdziale 2 zatytułowanym "Czynności zabronione i obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej" w § 4 ust. 1 pkt 2 stanowi, że w obiektach oraz na terenach przyległych do nich jest zabronione wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, w tym użytkowanie instalacji, urządzeń i narzędzi niesprawnych technicznie lub w sposób niezgodny z przeznaczeniem albo warunkami określonymi przez producenta bądź niepoddawanych okresowym kontrolom, o zakresie i częstotliwości wynikających z przepisów prawa budowlanego, jeżeli może się to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu lub rozprzestrzenienia ognia. Przepis art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) stanowi, że obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego m.in. instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych). W takcie prowadzonej przez organy kontroli przeciwpożarowej właściciel zakładu ślusarskiego nie przedłożył protokołu odbioru ani protokołu okresowej kontroli przewodów dymowych dla budynku usługowo – produkcyjnego. Legitymował się wyłącznie protokołem odbioru przewodów spalinowych i wentylacyjnych, co nie stanowi realizacji w całości obowiązków z art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa budowlanego i wypełnia hipotezę przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów stanowiąc przeszkodę do użytkowania instalacji dymowo – kominowej. Z przepisów tych wynika bowiem, że przeszkodę w użytkowaniu instancji stanowi brak poddawania jej okresowym kontrolom. Wyjaśnić należy, że uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu nie zwalnia go ze spełniania wymogów stawianych przez przepisy prawa, w tym przepisy prawa budowlanego i przepisy przeciwpożarowe. Prawo budowlane nacisk kładzie na przestrzeganie zasad prawidłowego i bezpiecznego użytkowania wybudowanych i oddanych do użytkowania obiektów budowlanych. W związku z tym w art. 61 Prawo budowlane stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1. utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2. zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Kontroli stanu użytkowania obiektów przez osoby uprawnione służy natomiast system okresowych kontroli i sprzężony z nim system sankcji za nieprzestrzeganie obowiązku ich przeprowadzania. Możliwość prowadzenia działań kontrolnych przez komendantów powiatowych Państwowej Straży Pożarnej w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego wynika z przewidzianych w art. 13 ust. 6 pkt 11 ustawy o P.S.P. ich kompetencji do nadzorowania przestrzegania przepisów przeciwpożarowych i podjęcia działań w trybie art. 26 ust. 1 ustawy o P.S.P. Przechodząc natomiast do ustalonego w toku kontroli braku instrukcji bezpieczeństwa dla kontrolowanego obiektu produkcyjnego wyjaśnić należy, że obowiązek jego wprowadzenia do budynku i wdrożenia wynika z przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, który stanowi, że właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów bądź ich części stanowiących odrębne strefy pożarowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, zapewniają i wdrażają instrukcję bezpieczeństwa pożarowego, o szczegółowo określonej w tym przepisie treści. Kontrolowany w sprawie budynek o charakterze produkcyjnym o powierzchni 621,60 m2 i kubaturze 3660 m3 jest obiektem spełniającym warunki do obligatoryjnego wprowadzenia instrukcji bezpieczeństwa pożarowego, którego spod tego obowiązku nie wyłącza przepis § 6 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia, albowiem kubatura wskazanego budynku przekracza 1000 m3. Niezapewnienie i niewdrożenie instrukcji bezpieczeństwa pożarowego stanowiło istotne uchybienie obowiązkom ochrony przeciwpożarowej i obligowało organy do podjęcia działań określonych w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o P.S.P. Organy zasadnie nałożyły na skarżącego obowiązek zapewnienia wymaganego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożarów w obiektach produkcyjnych. Obowiązek ten wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 sierpnia 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, w którym w rozdziale 2 zatytułowanym "Rodzaje obiektów wymagających zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru" oraz rozdziale 3 zatytułowanym "Sposoby określania wymaganej ilości wody do celów przeciwpożarowych", w § 3 ust. 1 pkt 2 i § 6 ust. 1 pkt postanowiono o konieczności zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę dla obiektów o takich parametrach techniczno – użytkowych jak kontrolowany budynek. W § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia ustalono bowiem, że zapewnienie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru jest wymagane dla: 1. jednostek osadniczych o liczbie mieszkańców przekraczającej 100 osób, niestanowiących zabudowy kolonijnej, a także znajdujących się w ich granicach: budynków użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych; 2. budynków użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych, znajdujących się poza granicami jednostek osadniczych wymienionych w pkt 1, o kubaturze brutto przekraczającej 2.500 m3 lub o powierzchni przekraczającej 500 m2, z wyjątkiem stacji paliw płynnych ze zbiornikami o łącznej pojemności do 200 m3 i stacji gazu płynnego. Z tego wynika, że obiekt produkcyjny kontrolowany w przedmiotowym postępowaniu przez organy ochrony przeciwpożarowej, znajdujący się poza jednostką osadniczą o liczbie mieszkańców przekraczającej 100 osób (P. zamieszkiwane są bowiem przez około 30 mieszkańców), ze względu na swoją wielkość, tj. powierzchnię 621,60 m2 i kubaturę 3660 m3, zaliczany jest do grupy obiektów budowlanych produkcyjnych objętych obowiązkiem zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru. Wobec stwierdzonego braku wymaganego przepisami zaopatrzenia zewnętrznego w wodę do gaszenia pożarów organ winien był nałożyć na właściciela obiektu obowiązek usunięcia tego uchybienia poprzez podjęcie działań zmierzających do zapewnienia właściwego zaopatrzenia w wodę, co też prawidłowo uczynił. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, wymaganą ilość wody do celów przeciwpożarowych dla obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych, z wyjątkiem wymienionych w ust. 4-8, służącą do zewnętrznego gaszenia pożaru, określa się, biorąc pod uwagę tę strefę pożarową, dla której jest ona największa, zgodnie z tabelą nr 2 załącznika do rozporządzenia. Organ, zgodnie z wykazem z tabeli, prawidłowo określił wymaganą ilość wody dla celów przeciwpożarowych w niniejszej sprawie na 10 dm3/s. Nadto wskazać należy, że organ prawidłowo wskazał na możliwość podjęcia przez właściciela obiektu, w przypadku braku źródeł wody, przedsięwzięć alternatywnych uzgodnionych z właściwym komendantem straży pożarnej na podstawie § 8 ust. 1 lub 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 sierpnia 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Organ wydający zaskarżoną decyzję prawidłowo zatem zastosował przepisy prawa. Wskazać należy, że obowiązujące regulacje prawne dotyczące ochrony przeciwpożarowej związane są z zapewnieniem szeroko rozumianego bezpieczeństwa publicznego (bezpieczeństwa obywateli), a więc jednej z najistotniejszych wartości chronionych konstytucyjnie (art. 5 Konstytucji RP). Wykładnia obowiązujących w zakresie ochrony przeciwpożarowej przepisów prawa, jako mieszczącej się w granicach chronionego bezpieczeństwa publicznego, powinna być dokonywana w sposób zapewniający realizację wskazanych celów konstytucyjnych. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę, jako niezasadną oddalił.